To Top
23:05 Δευτέρα
27 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
«Έχασα τον γιο μου» - Κραυγή αγωνίας από μια μάνα
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ • «Έχασα τον γιο μου» - Κραυγή αγωνίας από μια μάνα
Τελευταία Ενημέρωση: 22 Νοεμβρίου 2017, 7:04 πμ

«Και μια ζωή να σωθεί είναι κάτι πολύ σπουδαίο» ήταν η πρώτη δήλωση της μητέρας η οποία επικοινώνησε με τον «Φ» φανερά αναστατωμένη, ύστερα από τη δημοσιοποίηση την περασμένη εβδομάδα από τον «Φ» της περιπέτειας του κοριτσιού που βρέθηκε λιπόθυμο στο κέντρο της Λευκωσίας μετά από χρήση ναρκωτικών. 

Η ίδια, όπως ανέφερε, έχασε τον γιο της πριν από δύο χρόνια. Είχε αρχίσει τη χρήση ναρκωτικών όταν ήταν ακόμα ανήλικος και εξαιτίας του συστήματος, όπως η μητέρα αναφέρει, «και του γεγονότος ότι η νομοθεσία μας δεν επιτρέπει την υποχρεωτική νοσηλεία για θεραπεία» στα 22 του, ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια σκληρών πλέον ναρκωτικών, έχασε το παιδί της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 30 θάνατοι από τα ναρκωτικά

Επικοινώνησε με τον «Φ», επειδή όπως ανέφερε θέλει με τη δημοσιοποίηση της δικής της ιστορίας να βοηθήσει στην προώθηση των διαδικασιών που χρειάζεται να γίνουν για να αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης των ανήλικων, αλλά και των ενήλικων χρηστών εξαρτησιογόνων ουσιών. 

Αυτή τη στιγμή, είπε, «διεξάγεται θανατική ανάκριση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (επόμενη δικάσιμος 30 Νοεμβρίου) σε σχέση με τον θάνατο του γιου μου, ο οποίος θάνατος έχει άμεση σχέση με αυτές τις ελλείψεις και τα κακώς κείμενα. Απευθύνω έκκληση και καλώ όλους όσοι θέλουν να στηρίξουν την προσπάθεια που κάνουμε με τον δικηγόρο μου μέσω αυτής της διαδικασίας, με απώτερο σκοπό να πετύχουμε την αλλαγή της νομοθεσίας και κάποια άλλα ουσιαστικά πράγματα, να συνταχθούν στο πλευρό μας». 

Η περιπέτεια της μητέρας άρχισε όταν ο γιος της ήταν ακόμα μαθητής 17 ετών και ξεκίνησε να καπνίζει «χόρτο». «Λένε ότι το χόρτο δεν προκαλεί προβλήματα, όμως αυτό είναι λάθος. Από εκεί αρχίζουν όλα και εξαρτάται και από τον κάθε άνθρωπο ποια προβλήματα θα παρουσιάσει». 

Στην αρχή, λέει, «δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα. Ο ίδιος μου είπε ότι κάπνιζε χόρτο και εγώ προσπάθησα να τον βοηθήσω παίρνοντας τηλέφωνο στην ανοικτή γραμμή επικοινωνίας της Αστυνομίας, η οποία δεν μπορώ όμως να πω ότι μας βοήθησε. Σε κάποια στιγμή αποφασίσαμε και πήγε και στον «ΠΕΡΣΕΑ». Εκεί όμως δεν είναι κλειστή μονάδα και έτσι τα παράτησε μέχρι που μια παραμονή Χριστουγέννων συνελήφθη με άλλους φίλους του με μικρή ποσότητα «χόρτου» στην κατοχή τους και έτσι επειδή ήταν νεαροί κάτω των 22 ετών τους παρέπεμψαν σε θεραπεία».

Τα προβλήματα, υποστήριξε η μητέρα, «άρχισαν τότε, επειδή εκεί στη μονάδα που παραπέμφθηκαν ήξεραν τις ημέρες στις οποίες θα υποβάλλονταν σε αναλύσεις και επειδή γνώριζαν πως το «χόρτο» δεν διαλύεται και ανιχνεύεται, άρχισαν να κάνουν χρήση άλλων ουσιών, οι οποίες ήταν πιο ισχυρές αλλά δεν ανιχνεύονται στο αίμα μετά την πάροδο κάποιου χρονικού διαστήματος». Με αυτό τον τρόπο απέφευγαν τις αναλύσεις «αλλά ο γιός μου μπήκε πλέον στη χρήση αυτών των σκληρών ουσιών». 

Τότε, στο σπίτι, άρχισε να δημιουργείται αναστάτωση. Ο γιος της είχε πλέον ενηλικιωθεί. Τη στρατιωτική του θητεία δεν την εξέτισε επειδή «παρουσίαζε σοκ πανικού και απειλούσε για τη ζωή του». 

Οι ψυχίατροι άρχισαν να του χορηγούν διάφορα ψυχότροπα φάρμακα για να τον βοηθήσουν και το 2012 αφού συνέχισε να κάνει χρήση «εξασφάλισα διάταγμα για εγκλεισμό του στο νοσοκομείο ψυχικής υγείας στην Αθαλάσσα. Εκεί πρέπει να πω ότι παρουσίασε βελτίωση διότι τον παρακολουθούσαν, έμεινε μακριά από τις ουσίες και έπαιρνε τα φάρμακα του. 

Όταν βγήκε από το νοσοκομείο Αθαλάσσας ήταν όντως καλά. Είχε όμως ένα ατύχημα και καθηλώθηκε στο τροχοκάθισμα για τρεις μήνες. «Από εκεί η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει. Επέστρεψε στις ουσίες, κλείστηκε περισσότερο στον εαυτό του. Οι ουσίες που έπαιρνε ήταν χημικές και κτυπούσαν στον εγκέφαλο, προκαλώντας παραισθήσεις. Είχε μετατραπεί σε άλλον άνθρωπο και σε κάποια στιγμή έγινε πολύ επιθετικός. Με απειλούσε ότι θα με σκοτώσει, ήταν βίαιος και υποχρεώθηκα να φύγω από το σπίτι και να πάω να ενοικιάσω αλλού επειδή φοβόμουν». 

Από αυτό το σημείο και μετά, η μητέρα πάλευε με το σύστημα και τους νόμους αφού απεγνωσμένα ζητούσε βοήθεια για να σώσει το παιδί της. Οι μονάδες απεξάρτησης και αποτοξίνωσης, λέει «δεν δέχονται την υποχρεωτική νοσηλεία. Πρέπει το άτομο να θέλει μόνο του για να μπει.

Από την άλλη, κάποιες μονάδες θέλουν να είσαι «καθαρός» για κάποιο διάστημα για να σε δεχτούν. Δεν ήξερα πού να αποταθώ διότι ο γιος μου δεν επικοινωνούσε σωστά, δεν ήταν δυνατό να συνεργαστεί για να μπει σε μονάδα και δεν υπήρχε τρόπος να τον εντάξω σε μια μονάδα παρά τη θέληση του, όσο βίαιος και όσο επιθετικός και αν ήταν. Με απειλούσε ότι θα με σκότωνε αν δεν του έδινα χρήματα». 

Τον έστειλε φυλακή για να τον γλιτώσει

Τελικά, η μητέρα αποτάθηκε στην Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών, όπου τη συμβούλευσαν να προσπαθήσει να εξασφαλίσει εκ νέου διάταγμα για τον εγκλεισμό του στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας. Αυτό έκανε, όμως, όπως υποστηρίζει, «οι γιατροί που τον εξέτασαν έκριναν ότι δεν είναι ψυχιατρικό το πρόβλημα για να μπει στο ψυχιατρείο, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη κάνει τρεις απόπειρες αυτοκτονίας». Η περιπέτεια συνεχίστηκε για αρκετό καιρό «με τον γιο μου να απειλεί για τη ζωή του. Μου έστελνε συνέχεια μηνύματα στο κινητό μου, μέχρι που μια Δευτέρα του Πάσχα με πήρε και ήθελε να του δώσω €500 και, επειδή δεν τα είχα, έσπασε όλο το σπίτι και δεν άφησε τίποτα όρθιο.

Οι γυψοσανίδες στο σπίτι είχαν καταστραφεί».

Τότε, «έστειλα επιστολή στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας προειδοποιώντας τους πως αν πάθαινε κάτι ο γιος μου θα τους θεωρούσα υπεύθυνους. Προσπάθησα και ξαναεκδόθηκε διάταγμα υποχρεωτικής νοσηλείας στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, όπου και εισήχθη τα μεσάνυκτα της συγκεκριμένης ημέρας. Μέχρι όμως που να ξημερώσει με πήραν για να μου πουν ότι οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι δεν χρειαζόταν νοσηλεία».

Απελπισμένη η μητέρα εκμεταλλεύθηκε κάποια εντάλματα που εκκρεμούσαν εναντίον του γιου της για τροχαίες παραβάσεις και δεν τα πλήρωσε, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να μεταφερθεί στις Κεντρικές Φυλακές. «Με αυτό τον τρόπο τον έβγαζα από τους δρόμους και τουλάχιστον εκεί θα ήταν ασφαλής. Τελικά όμως του έκαναν διακανονισμό και έτσι τον αποφυλάκισαν». Αποφυλακίστηκε ημέρα Τετάρτη. Την Κυριακή που ακολούθησε βρέθηκε νεκρός, έχοντας πέσει από κάποια πολυκατοικία. 

«Ας αλλάξουν τον νόμο»

Η νομοθεσία, λέει η μητέρα, «χρειάζεται να αλλάξει. Και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τους χρήστες οι διάφορες Υπηρεσίες πρέπει να αλλάξει. Χρειάζεται να δημιουργηθούν κατάλληλοι χώροι που να προσφέρουν την κατάλληλη και εξειδικευμένη θεραπεία. Χρειάζεται να αλλάξει η νομοθεσία και να επιτρέπει την υποχρεωτική νοσηλεία σε κάποιες περιπτώσεις». Τα εξαρτημένα άτομα, προσθέτει η μητέρα, «είναι και ασθενείς και ένα άτομο σε αυτή την κατάσταση δεν είναι σε θέση να αποφασίσει το ίδιο εάν χρειάζεται θεραπεία και ποια θα είναι αυτή»

Στην Κύπρο, «αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία απολύτως δομή, κανένας τρόπος για να βοηθηθούν αυτά τα άτομα. Και αυτό ισχύει και για ανήλικους αλλά και για ενήλικες. Τα 2-3 προγράμματα που υπάρχουν δεν είναι προγράμματα υποχρεωτικής νοσηλείας ή κλειστής νοσηλείας. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί κάποιος να φύγει αν το θελήσει».

Το κράτος, είπε καταλήγοντας η μητέρα, «θα πρέπει να αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Τις περισσότερες φορές, μέχρι που να ανακαλύψουν οι γονείς ότι το παιδί τους κάνει χρήση, είναι αργά. Ακόμα όμως και τότε, εάν υπάρχουν οι υποστηρικτικές δομές, το κάθε παιδί μπορεί να βοηθηθεί. Πήγα σε πολλές υπηρεσίες, κτύπησα πολλές πόρτες, προσπάθησα, αγωνίστηκα. Ο γιος μου δεν τα κατάφερε.

Εάν είχα κάπου να στηριχθώ όταν ήταν ακόμα στην αρχή, στα 17 του χρόνια, εάν υπήρχε μια δομή, ένας χώρος για να μπει και τον απομακρύνει από το "χόρτο", τότε, ίσως τα πράγματα σήμερα να ήταν διαφορετικά. Εμείς περάσαμε πέντε χρόνια κόλαση. Στόχος μου είναι να βοηθήσω και την 14χρονη και όλα τα παιδιά που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση». 

  Μαριλένα Παναγή   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...