To Top
11:17 Δευτέρα
24 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Την εγκατέλειψαν όλοι στα χέρια του – Tο χρονικό του φονικού
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ • Την εγκατέλειψαν όλοι στα χέρια του – Tο χρονικό του φονικού
  21 Ιανουαρίου 2020, 6:18 μμ  
Η νεαρή Σύρια, που δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της, ήρθε να προστεθεί σε μια μακάβρια αλυσίδα γυναικών που πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόφαση να φύγουν από έναν κακοποιητικό σύζυγο. Μία ακόμη υπόθεση που «ήταν γνωστή»  στην αστυνομία και στο γραφείο ευημερίας, όπως συνηθίσαμε να λέμε, σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο ευθυνών στις περιπτώσεις χρόνιας κακοποίησης.
 
«Νιώθω ενοχές που δεν πάλεψα αρκετά για να την σώσω», λέει η Ριχάμπ Αλ Χαμπράτ, Σύρια που διαμένει στην Κύπρο τα τελευταία 15 χρόνια και γνώριζε προσωπικά την συμπατριώτισσά της και το δράμα που περνούσε. «Παρόλο που γνωρίζω ότι δεν ήταν δική μου ευθύνη να τη προστατεύσω, αλλά της αστυνομίας και του γραφείου ευημερίας, όπου απευθύνθηκε επανειλημμένα, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω και δεν το έκανα».
 
Η Ριχάμπ είχε μια παρόμοια εμπειρία, έναν κακοποιητικό σύζυγο από τον οποίο κατάφερε να φύγει και να πάρει διαζύγιο πριν από τρία χρόνια.  Σήμερα, αν και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα μεγαλώνοντας μόνη τέσσερα παιδιά, προσφέρει εθελοντικά τον χρόνο της στις οργανώσεις Caritas Cyprus και Cyprus Refuges Council βοηθώντας την κοινότητα προσφύγων στην επαρχία Πάφου.  
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Κυρατζή για φόνο 31χρονης: Έγιναν όλες οι ενέργειες από ΥΚΕ
 

«Τα παιδιά της πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά μου και εκεί την γνώρισα. Μου περιέγραψε την κατάσταση στο σπίτι της, τη συστηματική βία και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα παιδιά της. Το μικρό φοβάται τα πάντα, σχεδόν δεν μιλάει και δεν μπορεί να βρίσκεται δίπλα σε αγνώστους. Τους προσφέραμε τρόφιμα, ρούχα και παιχνίδια και εγώ πήγαινα μαζί της όποτε χρειαζόταν στο σχολείο για να της μεταφράζω όταν μιλούσε με τις δασκάλες».
 
«Ζήτησε βοήθεια από παντού. Πήγε αρκετές φορές στην αστυνομία, ζήτησε στήριξη από το γραφείο ευημερίας, αλλά δεν έγινε τίποτα. Πρέπει να πω ότι το σχολείο και ειδικά η διευθύντρια, η ψυχολόγος, οι δασκάλες ήταν εξαιρετικά υποστηρικτικές και έκαναν πάρα πολλές προσπάθειες για να βοηθήσουν σε διάφορα επίπεδα. Ξέρετε, μετά τη δολοφονία της πήρα πάρα πολλά τηλεφωνήματα από ανθρώπους που ήθελαν να με ρωτήσουν τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν. Τώρα τι μπορούμε να κάνουμε; Τα παιδιά αυτά δεν έχουν μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε κανέναν. Τώρα είναι πολύ αργά».
 
Μιλήσαμε τηλεφωνικώς με δασκάλα του σχολείου η οποία επιβεβαίωσε ότι σε αυτή την περίπτωση έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες για υποστήριξη των παιδιών αλλά και για ευαισθητοποίηση των θεσμών του κράτους. «Έγιναν ακόμη και προσπάθειες να έρθει ο πατέρας και να δει ψυχολόγο, να αντιμετωπίσει τα θέματα του. Δεν ήρθε ποτέ». Τα παιδιά έκαναν συχνά απουσίες, ωστόσο δεν παρατηρήθηκαν ποτέ ορατά σημάδια βίας στο σώμα τους.
 
Η Ριχάμπ επαναλαμβάνει αυτό που ήδη φωνάζουν συστηματικά οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, ότι δηλαδή είναι απαραίτητο να γίνεται άμεση απομάκρυνση των θυμάτων βίας από τα σπίτια τους, η παραμονή τους σε υποδομές φιλοξενίας, ώστε να παραμένουν ασφαλείς από τις πιθανές αντιδράσεις των βίαιων συντρόφων τους. Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει πάγια πολιτική και όχι να δίνεται απλά σαν επιλογή στην γυναίκα που κακοποιείται, η οποία συχνά δεν είναι σε θέση να  εκτιμήσει τον κίνδυνο.
 
Να αναφέρουμε ότι η Αστυνομία έχει υιοθετήσει από τον Ιανουάριο του 2018 Πρωτόκολλο Αξιολόγησης Επικινδυνότητας σε περιπτώσεις βίας μεταξύ συντρόφων (εδώ: http://www.familyviolence.gov.cy/upload/20180227/1519724395-27633.pdf) αλλά όπως απέδειξε η πραγματικότητα δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά. Η γυναίκα που δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον πρώην σύντροφό της, η δολοφονία της Σοφίας Ζήνωνος τον περασμένο Ιούνιο και η πρόσφατη γυναικοκτονία στην Πάφο, ήταν όλες περιπτώσεις «γνωστές στην αστυνομία» που δεν τις αξιολόγησε σωστά.
 
«Είμαστε αόρατες, χωρίς φωνή»
 
«Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φύγεις, το έχω βιώσει. Εγώ ήρθα στην Κύπρο με τον σύζυγό μου πριν από δεκαπέντε χρόνια», λέει η Ριχάμπ που μιλάει πλέον αγγλικά και ελληνικά. «Αποκτήσαμε τέσσερα παιδιά αλλά οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες στο γάμο μου. Έφυγα χωρίς καμία βοήθεια και προστασία, με τα ρούχα που φορούσα, παρόλο που είχα απευθυνθεί στο Γραφείο Ευημερίας και στην Αστυνομία. Δεν θα έλεγα ποτέ σε μια γυναίκα που κακοποιείται να φύγει, πρώτον γιατί πρέπει να είναι η ίδια έτοιμη για να κάτι τέτοιο και δεύτερο επειδή ξέρω τα ποσοστά δολοφονιών σε αυτές τις περιπτώσεις».
 
Για τις μετανάστριες γυναίκες τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. «Δεν έχουμε φωνή, είμαστε αόρατες». Πολύ δύσκολο είναι επίσης να βρεις δουλειά όταν φοράς μαντήλα στο κεφάλι. «Είμαι μια έξυπνη γυναίκα. Μιλώ ελληνικά και αγγλικά, μπορώ να κάνω πάρα πολλές δουλειές. Οι περισσότερες δουλειές που βρίσκεις όμως είναι στην κουζίνα για να είσαι κρυμμένη από τους πελάτες. Πολύ λίγοι θέλουν μια γυναίκα που φοράει hijab».
 
Οι προκαταλήψεις όμως έχουν ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις στα παιδιά. «Τα παιδιά πρόσφυγες έχουν πολλά προβλήματα. Το λέω συχνά αυτό όταν με προσκαλούν σε εκδηλώσεις και συζητήσεις για τα θέματα των προσφύγων. Υπάρχουν παιδιά που έχουν γνωρίσει μόνο τον πόλεμο. Η σύγκρουση στη Συρία συνεχίζεται για εννέα χρόνια. Τα περισσότερα παιδιά έρχονται εδώ και δεν ξέρουν τίποτα, όχι επειδή είστε μια ευρωπαϊκή χώρα, αλλά γιατί είστε μια ασφαλής φυσιολογική χώρα. Δεν το έχουν ξαναζήσει αυτό».
 
«Δεν ξέρουν πώς να τρώνε, πώς να ντύνονται, πώς να φέρονται, πώς να μιλάνε. Βοηθήστε τα να μάθουν. Στηρίξτε τα για να γίνουν σαν κι εσάς, δώστε τους την ευκαιρία να προσφέρουν σε αυτή τη χώρα, σε αυτή την κοινωνία και αυτό θα σας το ανταποδώσουν μεγαλώνοντας όταν γίνουν σωστοί άνθρωποι. Ο στιγματισμός θα τα οδηγήσει στο περιθώριο και από εκεί θα επιβεβαιώσουν τους φόβους σας. Θα παρανομήσουν αν αυτό έχουν μάθει για να επιβιώνουν. Δώστε τους την ευκαιρία να ενταχθούν στην κοινωνία και θα γίνουν καλοί πολίτες σαν τα δικά σας παιδιά».
  Tώνια Σταυρινού   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...