Το ζήτημα που προέκυψε την Πέμπτη δεν είναι νομικό, «νομικίστικο» ή μόνο «αξιοπρέπειας». Είναι, κυρίως, ηθικό. Και σεβασμού.
Το πιο εύκολο είναι να μετατραπεί σε λαϊκίστικο το θέμα που είναι εκ των ων ουκ άνευ εξόχως σοβαρό, ως προς τα αντανακλαστικά που θα έπρεπε να έχει μια πολιτεία που σε υπερκομματικά ζητήματα οφείλει να είναι «σοβαρή» (ιδιαίτερα όταν προκύπτει «πρόβλημα» για τα χρήματα του «Olympic Solidarity» που προσφέρονται από τη ΔΟΕ, κάθε χρόνο, στις Ολυμπιακές Επιτροπές του πλανήτη). Να λάβει -λανθασμένα- πολιτικές διαστάσεις και να ξεκινήσει ένας κυκεώνας αντίλογου και «κόντρας» (που καμία σχέση δεν έχει με μια χούφτα πρωτοκλασάτους αθλητές που κρατάνε στα χέρια τους τη σημαία της χώρας μας σε διεθνείς διοργανώσεις, εκπροσωπώντας όλους τους Κύπριους και όχι με κριτήρια διαχωρισμών), να χαθεί η ουσία διογκώνοντας ένα ζήτημα που θα έπρεπε να αφορά την πολιτεία ευρύτερα (που όφειλε ήδη να το έχει λύσει εσωτερικά εδώ και 48 ώρες) και όχι να γίνεται αφορμή αναίτιου διαλόγου κομματικών followers που ρίχνουν μπόλικο λάδι στη μηχανή εκμετάλλευσης μιας χώρας που «έχει λεφτά για βίλες, πύργους και λιμουζίνες, για εργολάβους επενδυτές, για συμβούλους και συμπέθερους, για τους ημέτερους και τα σόγια αλλά όχι για τον Μίλαν και τ’ άλλα τα παιδιά», όπως έγραψε το βράδυ της Πέμπτης στέλεχος κόμματος, στην προσωπική του σελίδα στο Facebook.
Το νομικό ζήτημα: Δικαίως -ψύχραιμα και όχι συναισθηματικά- κόπηκαν αυτά τα 440 περίπου ευρώ από τους κορυφαίους αθλητές της Κύπρου αφού η δεύτερη από τις δύο προϋποθέσεις χορήγησης της υποτροφίας από το διεθνές πρόγραμμα της «Ολυμπιακής Αλληλεγγύης» αναφέρει πως «ο αθλητής δεν πρέπει να έχει άλλα μεγάλα έσοδα και να έχει απόλυτη ανάγκη τη συγκεκριμένη υποτροφία» – «φωτογραφίζοντας» (όπως, άλλωστε, συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα που έχει πλαφόν εσόδων των αθλητών, και αυτό είναι γνωστό σε περιπτώσεις όπως του Λευτέρη Πετρούνια που επίσης δεν λαμβάνει την συγκεκριμένη χορηγία) τις χορηγίες από μεγάλες εταιρείες που λαμβάνουν οι αθλητές και τα επιπλέον χρήματα (σε σχέση με τους υπόλοιπους) που τους επιτρέπουν «να μην έχουν απόλυτη ανάγκη» αυτά τα 440 ευρώ το μήνα τα οποία, ως μετρημένα κουκιά από την Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή, θα πρέπει να τα διανείμει -και να δώσει εξηγήσει γι’ αυτό στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή- σε 14 αθλητές. Επομένως, ο πρόεδρος της ΚΟΕ, Γιώργος Χρυσοστόμου, και ο αντιπρόεδρος της, Γιώτης Ιωαννίδης, δικαίως -με δημόσιες δηλώσεις τους στο ΡΙΚ και σε ιστοσελίδες- εξηγούσαν πως θα έπρεπε να διαλέξουν με βάση το δεύτερο κριτήριο (τονίζοντας πως δεν αμφισβητούν το πρώτο, που αφορούσε στο υψηλό επίπεδο των αθλητών που δεν θα λάβουν αυτά τα 500 περίπου δολάρια) ποιοι είναι αυτοί οι 14 Κύπριοι αθλητές που έχουν περισσότερη οικονομική ανάγκη αυτά τα λεφτά. Καθιστώντας έτσι τις μεγάλες χορηγίες ισχυρό κριτήριο για αποκλεισμό όλων των κορυφαίων Κύπριων αθλητών από αυτά – τον Μίλαν Τράικοβιτς, τον Παύλο Κοντίδη, την Ελένη Αρτυματά, τον Απόστολο Παρέλλη, τον Γιώργο Αχιλλέως, τον Μάριο Γεωργίου κ.α. Το «γράμμα του νόμου» λειτούργησε ορθά.
Το ηθικό ζήτημα: Σε ένα μικρό κράτος, όπως είναι η Κύπρος (αντιστοίχως του Λουξεμβούργου και της Ισλανδίας όπου οι εκεί αθλητικοί μηχανισμοί λειτουργούν με ταχύτερα αντανακλαστικά, «επιλύοντας» τυχόν ζητήματα όταν προκύπτουν), δεν επιτρέπεται να αφήνονται να εκτεθούν οι κορυφαίοι αθλητές που θα την εκπροσωπήσουν σε τρία χρόνια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ηττημένοι εκ των προτέρων συναισθηματικά και αισθανόμενοι «αποκλεισμένοι» από τη «χώρα τους» ως παρίες ή αμφισβητούμενοι της ικανότητάς τους. Κατά την λήψη της απόφασης θα έπρεπε ήδη να είχαν προστατευθεί -ηθικά- αυτοί οι αθλητές στους οποίους η Κύπρος υπολογίζει στο μέλλον πως θα δοξαστεί παγκόσμια -ή να τους έχουν δοθεί οι απαραίτητες εγγυήσεις προηγουμένως και επί προσωπικού- και όχι να σύρεται δημόσια ένας αθλητής, όπως είναι ο Μίλαν Τράικοβιτς, ο -μέχρι πρόσφατα- έβδομος καλύτερος αθλητής στον κόσμο στα 110 μέτρα με εμπόδια, απολύτως πικραμένος, σφόδρα νικημένος από την αντιμετώπιση, δηλώνοντας δημόσια στο δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ, το βράδυ της Πέμπτης -ιδιαίτερα φορτισμένος- «εγώ όταν έτρεξα στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο δεν είχα να φάω – στην κυριολεξία!» και θέτοντας ζήτημα «ποιος έχει μεγαλύτερα έξοδα, ποια είναι η κλάση του καθενός και ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη αυτά τα λεφτά». Ή να αναρτά ο Απόστολος Παρέλλης, το ίδιο βράδυ, στο Facebook πόσο «στενοχωρημένος και απογοητευμένος» αισθάνεται, ή να αναρωτιέται ο Μάριος Γεωργίου «γιατί; Δεν με θεωρούν πια άξιο και αξιόπιστο να πάω στους επόμενους Ολυμπιακούς;» – με τι ψυχολογία θα πάνε για προπόνηση αύριο αυτοί οι αθλητές, που είναι το 70% της τελικής τους επιτυχίας;
Πόσους κορυφαίους αθλητές έχει η Κύπρος; Δέκα, είκοσι; Περισσότεροι δεν θα ‘ναι. Γιατί, λοιπόν, εξευτελίζεις τόσο άκομψα την ψυχολογία ενός ανθρώπου που σε τρία χρόνια θα προσπαθήσει να τιμήσει τη χώρα σου παγκοσμίως (το έχουν αποδείξει, άλλωστε, πλειστάκις, όλοι οι «αποκλεισμένοι» της χορηγίας) δείχνοντας ασέβεια, αφήνοντάς τους να αναλωθούν σε «πρακτικά» ζητήματα, και μη προνοώντας να «εξηγήσεις» προ της ανακοίνωσης στους ίδιους τι ακριβώς συμβαίνει καλύπτοντας αυτό το ποσό με κάποιο άλλο «πρόγραμμα» -τόσα εφευρίσκουμε συχνά και για πολύ περισσότερα χρήματα!- ώστε να νιώθουν -αυτοί, οι αθλητές τιμητές μιας χώρας- πως η Κύπρος είναι «εκεί», δίπλα τους, όταν θα κοιτάνε συγκινημένοι τη σημαία μας – και πως παραμένει και θα παραμένει «εκεί». Αν μη τι άλλο, μιλάμε για περίπου 440 ευρώ το μήνα· για στοιχειώδη αξιοπρέπεια, κυρίως. Κι αυτό δεν είναι «πρόβλημα» καμιάς «Επιτροπής» για να το ισορροπήσει αλλιώς «προστατεύοντάς» τους – είναι ζήτημα αποφασιστικής και άμεσης πολιτειακής απόφασης. Ας μας εξηγήσουν: Πόσο αντιστάθμισμα έχουν αυτά τα 440 ευρώ το μήνα στην ηθική ανάταση ενός λαού που ζει σε μια χώρα που συνεχίζει να παραπαίει σκανδαλωδώς;
Λεζάντα: «Εγώ όταν έτρεξα στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο δεν είχα να φάω – στην κυριολεξία!», δήλωσε το βράδυ της Πέμπτης, πικραμένος, ο Μίλαν Τράικοβιτς, θέτοντας ζήτημα «ποιος έχει μεγαλύτερα έξοδα, ποια είναι η κλάση του καθενός και ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη αυτά τα λεφτά».
xatzigeorgiou@yahoo.com
Ελεύθερα, 21.11.2021.
