Άκου τώρα τι λέει η τεχνητή νοημοσύνη όταν την ρωτάς τι είναι «σεχταριστική ομάδα». Είναι λέει «μια κλειστή, φανατισμένη ομάδα που αποκόπτεται από την ευρύτερη κοινωνία».
Κι όταν την ρωτάς αν η ΕΟΚΑ 1955 – 59 ήταν σεχταρτιστική ομάδα, απαντά: «Η ΕΟΚΑ (1955-59) δεν χαρακτηρίζεται ιστορικά και επιστημονικά ως σεχταριστική ομάδα, αλλά ως εθνοκεντρική, αντιαποικιακή και ανταρτική οργάνωση». Και γιατί δεν ήταν; Διότι «οι σεχταριστικές ομάδες απομονώνονται από την κοινωνία. Αντίθετα, η ΕΟΚΑ είχε την υποστήριξη της συντριπτικής πλειονότητας των Ελληνοκυπρίων και της Εκκλησίας της Κύπρου, δρώντας στην καρδιά της κοινωνίας και όχι στο περιθώριο».
Αυτά από την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως ως γνωστό η νοημοσύνη του Γιάννη Βαρουφάκη, πρώην υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας και νυν αρχηγού κόμματος, είναι κάτι άλλο, απόκοσμο μάλλον. Έσπευσε προχτές να απαντήσει σε έναν Τούρκο που τον κατηγόρησε στο X (πρώην Twitter) ότι υποστηρίζει την ΕΟΚΑ, άρα δεν είναι εντάξει. «Ποτέ δεν υποστήριξα την ΕΟΚΑ – ήταν μια εθνικιστική, σεχταριστική ομάδα». Αυτό απάντησε ο αθεόφοβος και μάλλον νομίζει πως έχει περισσότερο μυαλό από την ΑΙ.
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για να αποδείξουμε ότι λέει ανοησίες, είναι δεδομένο. Ούτε χρειάζεται να πούμε ότι η ΕΟΚΑ ήταν μια οργάνωση που αγωνίστηκε για τα πιο σημαντικά ιδανικά του ανθρώπου: Την Ελευθερία και την Αυτοδιάθεση και όχι για να επιβάλει στους υπόλοιπους σκοτεινούς σκοπούς κάποιων περιθωριακών σεχταριστών.
Απλώς είναι ντροπή να προέρχονται τέτοια σχόλια από Έλληνες πολιτικούς όταν μιλούν για ανθρώπους που ακόμα και τη στιγμή που πέθαιναν ψιθύριζαν περήφανα: ζήτω η Ελλάδα. Να επαναλάβουμε μόνο κάτι που έγραψε ο Μενέλαος Χριστοδούλου, ένας από τους πιο σπουδαίους μας γλωσσολόγους και ερευνητές: «Με την ΕΟΚΑ η Κύπρος ολόκληρη μετετράπη σε μέγα ναό, όπου ετελείτο η λειτουργία της ελευθερίας. Δεν πολεμούσαν μόνο οι αγωνιστές που κρατούσαν τα όπλα. Πολεμούσε όλος ο λαός με τη ψυχή του».
Πολεμούσε όλος ο λαός. Κατάλαβες; Και ήταν μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία όλων των απελευθερωτικών κινημάτων του πλανήτη. Φαινόμενο που θαυμάζουν μέχρι σήμερα όσοι έχουν δυο δράμια νουν μέσα στο κεφάλι τους.
>>>>>>> ΤΟ ΑΛΛΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
Το άλλο φαινόμενο του ελληνισμού, ο Φειδίας Παναγιώτου, είναι από χθες και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου. Αυτού που συζητά και αποφασίζει το μέλλον του Κυπριακού και της κατοχής, ή πάντως προβληματίζεται και βοηθά τον Πρόεδρο να διαχειριστεί τη μαύρη μοίρα μας. Αλλά, βγαίνοντας χθες από τη συνεδρίαση με την φανελλούδα του, δήλωσε ότι το κόμμα του «ακόμα δεν έχει θέση για το Κυπριακό». Έχουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα του τόπου, κατοχή επί 52 χρόνια, και έχουμε και ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που ακόμα δεν έχει θέση. Μα, για το μεγαλύτερο πρόβλημα του τόπου;
«Όταν θα δούμε περισσότερη κινητικότητα», είπε, «θα διαβουλευτούμε μαζί με τον κόσμο μας και θα αποφασίσουμε αν είμαστε υπέρ ή κατά της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας». Καλά κρασιά, που λέμε!
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλα τα κόμματα διαβουλεύονται με τον κόσμο τους και αποφασίζουν αν είναι υπέρ ή εναντίον της ΔΔΟ, κι όσοι δεν ακούνε τον κόσμο βλέπουν τα ποσοστά τους να μειώνονται. Αλλά, όταν συμμετέχεις στο Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να έχεις θέσεις, αλλιώς πώς θα βοηθήσεις να ληφθούν οι αποφάσεις που επείγει να ληφθούν! Εκτός κι αν αντί Εθνικό Συμβούλιο θα έχουμε πια φροντιστήριο ειδικά για τον Φειδία.
>>>>>> ΩΣΤΕ, ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ!
Η περίληψη του πορίσματος της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Τρίτη. Δηλαδή, είχαν έτοιμες τις 3.000 σελίδες συνολικά, πολλές μέρες προηγουμένως ώστε να ετοιμάσουν και την περίληψη με τα κύρια σημεία. Αλλά στην Νομική Υπηρεσία παραδόθηκε χτες. Σχεδόν μια βδομάδα μετά. Το υλικό διαβιβάστηκε σε ψηφιακή μορφή, μέσω φορητής μονάδας αποθήκευσης δεδομένων, όπως μας ενημερώνει το ΚΥΠΕ. Καλά, γιατί χρειάστηκαν τόσες μέρες; Στη φορητή μονάδα αποθήκευσης δεδομένων μπορούσε να αποθηκευτεί το υλικό μέσα σε μια στιγμή και να διαβιβαστεί αμέσως στη Νομική Υπηρεσία. Εκτός κι αν ήθελαν να το στείλουν με κλητήρα και δεν είχαν.
Όταν χρειάζεται μια βδομάδα αυτό που μπορούσε να γίνει σε μια στιγμή, πόσο να περιμένουμε ότι θα χρειαστούν να το μελετήσουν. Άλλα δυο χρόνια;
