Πήραμε τη ζωή μας λάθος;

Πότε και πώς βρέθηκαν ξαφνικά τόσα υπερπολυτελή, μεγάλου κυβισμού, αυτοκίνητα στη Λεμεσό; Εκεί είναι το αποκούμπι μου εδώ και μερικούς μήνες. Η ευλογία μου είναι ότι μένω σ’ ένα διαμέρισμα απέναντι στη θάλασσα. Η κατάρα μου είναι ότι θηριώδεις μοτοσικλέτες και θορυβώδη αυτοκίνητα, χαλούν τον ύπνο μου και σακατεύουν το νευρικό μου σύστημα.

Πιο αθόρυβοι, προσεκτικοί και πάντα ευγενικοί, είναι οι νεαροί άνθρωποι που έρχονται από την Ινδία, το Πακιστάν και άλλες χώρες της Ασίας, για να μεταφέρουν φαγητά (take-aways) σε μας τους …εκκρεμείς.

Τι διάολο! Όλοι τρώνε απ’ έξω;

Πρόσεξα, μάλιστα, ότι θραύση κάνουν και οι καφέδες. Ολημερίς, κι όλο βραδύς.

Δεν έχετε μια καφετιέρα βρε στο σπίτι ή στο γραφείο σας;

Θα πει κάποιος: Αν δεν παραγγέλναμε καφέδες, σουβλάκια και ό,τι άλλο απ’ έξω, τα παιδιά αυτά δεν θα είχαν δουλειά. Ισχύει, αλλά δεν το αγοράζω με τίποτα.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ακατάπαυστα μας έλεγαν να βοηθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Παρά μόνο ότι μας γέννησε και μας ανέθρεψε μια μητέρα από την Κύπρο και βράχος του σπιτιού μας στη μακρινή, αλλά και τόσο συναρπαστική Αφρική, ο Αλεξανδρινός μπαμπάς.

Στα περισσότερα μέρη της Αφρικής, η φτώχεια ήταν (και ακόμα είναι σε αρκετά μέρη), διάχυτη. Τρώγαμε όλοι μαζί. Καθένας με τις διατροφικές τους συνήθειες. Εγώ καθόμουν σταυροπόδι στο χώμα, στην αυλή και έτρωγα την σάτζα τους –έναν χυλό πλασμένο από σιτάρι– και πάντοτε με κάποιο κρέας στην άκρη.

Η Αφρική αναπαυόταν επί χρόνια στον ανεκτίμητο πλούτο της γης της. Αντί εμείς, οι …ας πούμε Ευρωπαίοι, να σμίξουμε και να μοιραστούμε πιο πολλά, προτιμήσαμε «από κει εσείς, από δω εμείς».

Η οικονομική εκμετάλλευση των φτωχών ανθρώπων, έστω με πολλαπλάσια χρήματα που θα είχαν ποτέ στην πατρίδα τους, είναι προσβολή του όποιου πολιτισμού μας.

Σταματώ εδώ, γιατί θα παρεκτραπώ, το ξέρω. Θα επανέλθω όμως. Όταν ταράξουν πάλι τα νεύρα μου.

Στο μεταξύ…

Διαμαρτυρίες στην Ινδία για ισχυρισμούς βιασμού, διαβάζω στην ιστοσελίδα του BBC:

Ένα πανεπιστήμιο στο βορειοδυτικό ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ έκλεισε για δέκα ημέρες μετά από βίαιες διαμαρτυρίες για φερόμενο βιασμό στην πανεπιστημιούπολη. Εν τω μεταξύ, η πρωτεύουσα, Νέο Δελχί, αντιμετωπίζει, επίσης, αναταραχές για σεξουαλική βία: Την περασμένη εβδομάδα ξέσπασαν φοιτητικές διαμαρτυρίες αφού μια έφηβη είπε ότι βιάστηκε σε δημόσιο πάρκο, η τελευταία σε μια σειρά από αναφορές βιασμού υψηλού προφίλ στην περιοχή. Τη Δευτέρα, το Ανώτατο Δικαστήριο επέκρινε τις τοπικές Αρχές για το θέμα, τονίζοντας την κακή περιπολία και φωτισμό των πάρκων. Αλλά οι διαδηλωτές λένε ότι ο φωτισμός δεν είναι το πρόβλημα: Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών και η σχετική ατιμωρησία των δραστών είναι ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στην Ινδία. Περίπου 80 βιασμοί αναφέρονται επίσημα κάθε μέρα – πιθανώς μια τεράστια υποεκτίμηση. Οι ακτιβιστές τονίζουν την ανισότητα των φύλων, τις διακρίσεις λόγω κάστας, τις εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις και την ανεπαρκή εκπαίδευση και τους πόρους της Αστυνομίας για την αντιμετώπιση σεξουαλικών εγκλημάτων.

Καλό και ασφαλές υπόλοιπο της Κυριακής. Και υποδεχτείτε τρυφερά τον Οκτώβρη μας…