Όταν η λήθη γίνεται η τέχνη της επιβίωσης: Ο 40χρονος Ιάπωνας που έζησε 7 έτη με αμνησία λόγω της εργασίας του

Πέρασε επτά ολόκληρα χρόνια σε αμνησία και τελικά χρειάστηκε να αλλάξει εργασία για να καταφέρει να θυμηθεί ξανά, ακόμη και το ποιος ήταν.

Η περίπτωση ενός 40χρονου στην Ιαπωνία, έκανε τους επιστήμονες να σηκώσουν τα χεριά ψηλά και να μιλήσουν για «αποσυνδετική αμνησία» και για μειωμένη αιμάτωση στον εγκέφαλο.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, τους χαμογέλασε ειρωνικά. Μετά από χρόνια έρευνας και αδιεξόδων στο να δώσουν απάντηση, φάνηκε, τελικά, πως ο εγκέφαλος είχε, απλώς, κατεβάσει ρολά για να γλιτώσει από την παραφροσύνη της καθημερινότητας.

Ο 40χρονος έζησε στο Σαπόρο της Ιαπωνίας και διατηρούσε ένα βιβλιοπωλείο, το οποίο έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Μετά από αυτό, ξεκίνησε να φοιτά σε σχολή επαγγελματικής κατάρτισης, χωρίς όμως να βρίσκει δουλειά. Η ψυχολογική του κατάσταση επιβαρύνθηκε και ζούσε με θλίψη και άγχος.

Την τελευταία ημέρα της κατάρτισης, η ζωή του άλλαξε ριζικά, καθώς σε μια στιγμή ο 40χρονος έχασε εντελώς την αυτοβιογραφική και επεισοδιακή του μνήμη. Δεν θυμόταν ούτε το όνομά του.

Η Ιαπωνία διατηρεί τη φήμη της χώρας που το ιδεατό είναι να δουλεύεις μέχρι τελικής πτώσης και πέρα από τα όρια της εξάντλησης. Στην πραγματικότητα, βέβαια, και η Δύση υιοθετεί αυτή τη στάση και φιλοσοφία.

Η παραγωγικότητα είναι ύψιστης σημασίας και οι άνθρωποι δίνουν τη μάχη τους για να χωρέσουν σε καλούπια επιτυχίας και ευτυχίας. Να αντέξουν το άγχος, τις τοξικές οικογενειακές προσδοκίες, τα εξοντωτικά ωράρια.

Οι περισσότεροι δεν αντέχουν και είτε παραιτούνται από αυτόν τον τρόπο ζωής (το καλό σενάριο), είτε εμφανίζουν προβλήματα στην υγεία τους.

Ο 40χρονος Ιάπωνας, έπαθε κάτι πιο σπάνιο. Έχασε τη μνήμη του χωρίς να υποστεί κάποιο βίαιο χτύπημα. Την έχασε από το βάρος της ίδιας του της ζωής και των αδιέξοδων της.

Η λήθη ήταν το έσχατο αμυντικό του όπλο. Για επτά χρόνια το μυαλό του αρνιόταν να θυμηθεί την αποτυχία, το χρέος και τη θλίψη.

Όλα, όμως, άλλαξαν όταν αποφάσισε να κάνει διαφορετικές επιλογές για τη ζωή του. Όταν αποφάσισε να δουλεύει λιγότερο και πήγε σε μια νέα εργασία. Δύο εβδομάδες αργότερα η μνήμη του επέστρεψε.

Το πραγματικό φάρμακο ήταν η συνειδητή απόφαση να ζήσει αλλιώς. Να απεγκλωβιστεί από επιλογές που δεν τον εξέφραζαν και πουν τον κρατούσαν δυστυχισμένο. Να τραβήξει μια άλλη πορεία.