Το Κοντονήσι

Από νήπιο ξεχώριζε από τα άλλα παιδάκια του νηπιαγωγείου αφού ήταν με διαφορά η ψηλότερη, ακόμη και από τα μεγαλύτερα που την επόμενη χρονιά θα πήγαιναν στο δημοτικό. Αυτή η σωματική διαφορά άρχισε σιγά-σιγά να την περιθωριοποιεί και να την απομονώνει. Παρατηρούσε πλέον από απόσταση τον μικρόκοσμο του νηπιαγωγείου και αργότερα του δημοτικού.

Ενίοτε υπήρχαν παιδάκια που έκαναν ζαβολιές ή παρενοχλούσαν τα άλλα, αρπάζοντας το παιχνίδι ή το κουλούρι από τα χέρια τους, κλοτσώντας ή κτυπώντας τα. Μάταια οι δασκάλες τους έκαναν επίπληξη, τα τιμωρούσαν ή καλούσαν τη μητέρα τους στο σχολείο, αφού τα ίδια έκανε κι ο πατέρας στο σπίτι.

Από την παιδική ηλικία υπήρχαν τα κορίτσια, «μεγάλες κυρίες», που είχαν ήδη χάσει την αθωότητά τους, φέρονταν ήδη σαν μεγάλες ωραιοπαθείς δεσποινίδες, αντιγράφοντας προφανώς τη μητέρα τους. Οι γυναίκες κοκέτες, ντυμένες στην τρίχα, δεν άφηναν τίποτα στην τύχη, κυρίως το μέλλον των παιδιών τους, νιώθοντας πως είχαν το δικαίωμα να τους το καθορίζουν αυτές. Ο πρώτος γιος θα γινόταν γιατρός, ο άλλος δικηγόρος και η κόρη καθηγήτρια. Για μια κοπέλα σημασία είχε ένας καλός γάμος και όλα τ’ άλλα ήταν λεπτομέρειες.

Δεν άφηναν στην τύχη ούτε το σχολείο όπου αυτά θα φοιτούσαν, δηλώνοντας μέχρι και ψεύτικη διεύθυνση ώστε να συναναστρέφονται αυτά της «υψηλής κοινωνίας» με τα «υψηλά» ιδανικά. Ή τα έστελναν σε ιδιωτικό, όπου δεν θα μπορούσε όποιος κι όποιος να αντεπεξέλθει στα ψηλά δίδακτρα.

Και τα χρόνια περνούσαν κι όσο αυτή ψήλωνε και μεγάλωνε, τόσο μεγάλωνε και η απόσταση από τις συμμαθήτριές της. Στα πάρτι κανείς δεν της ζητούσε να χορέψουν γιατί τα αγόρια θα εκτίθεντο χορεύοντας μ’ ένα κορίτσι ένα κεφάλι ψηλότερό τους. Κάποιοι τη φώναζαν «καγκάρα» και άλλοι «καμήλα» αφού πάντα ξεχώριζε από τα υπόλοιπα κορίτσια που ήταν από μέτρια μέχρι πολύ χαμηλά στο ύψος. Ώσπου ήρθε η ώρα της αποφοίτησης και της αναχώρησής της για σπουδές στο εξωτερικό.

Εκεί, με μεγάλη της ανακούφιση ανακάλυψε πως τα πλείστα κορίτσια είχαν το ύψος της ή ήταν ακόμη και ψηλότερά της, όπως άλλωστε όλα τα αγόρια. Τελικά δεν ήταν η ίδια υπερβολικά ψηλή, αλλά ο περίγυρος όπου μεγάλωσε αποτελείτο από κοντούς. Τα παντελόνια που αγόραζε δεν της έφταναν πλέον ως τον αστράγαλο, αλλά είχαν κανονικό μήκος, ούτε οι μπλούζες τής έφταναν ως στον ομφαλό ούτε τα μανίκια τής έπεφταν κοντά στα σακάκια. Με χαρά έβρισκε επίσης γυναικεία παπούτσια στο μέγεθός της. Ο κόσμος είχε κανονικές διαστάσεις όπως κι η ίδια, αλλά μόνο τώρα στα δεκαοχτώ της το συνειδητοποιούσε.Μπορούσε πια να κοιτάζει τον συνομιλητή της απευθείας στα μάτια χωρίς να πρέπει να σκύβει ούτε να καμπουρώνει όταν έβγαζαν ομαδική φωτογραφία, όπως έκανε στο νησί για να μετριάσει την υψομετρική διαφορά. Στην τάξη ή στο αμφιθέατρο καθόταν όπου ήθελε, ακόμη και στην πρώτη σειρά αφού δεν ήταν πλέον καταδικασμένη στο τελευταίο θρανίο της τάξης ώστε να μην κόβει τη θέα του πίνακα από τους συμμαθητές της. Μπορούσε ακόμη και να φορέσει τακούνι οπόταν και κατάργησε τα χαμηλά παπούτσια.

Τα σπίτια ήταν σε άλλη κλίμακα στις βόρειες χώρες. Ο νιπτήρας ή ο πάγκος της κουζίνας ακριβώς στο δικό της ύψος, δεν χρειαζόταν να σκύβει όταν έπλενε πιάτα ή όταν βούρτσιζε τα δόντια της. Και στα μπαλκόνια τα κάγκελα δεν της προκαλούσαν υψοφοβία, αφού δεν ήταν χαμηλά όπως στα διαμερίσματα του νησιού. Τα σπίτια ήταν σαφώς μικρότερα από τις σπιταρώνες του νησιού αλλά κάλυπταν με το παραπάνω τις ανάγκες των ενοίκων του.

Τα χρόνια πέρασαν, η Πηνελόπη σπούδασε, ταξίδεψε, γνώρισε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες όπου και έζησε. Άλλοι ήθελαν να γίνουν επιστήμονες, μουσικοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ερευνητές. Άνθρωποι που δεν φοβούνταν να δοκιμάσουν και να πειραματιστούν, ν’ αλλάξουν πόλη, χώρα ή επάγγελμα και κυρίως να έχουν το θάρρος να πουν «Η νομική δεν είναι για μένα» και να κάνουν αυτό που τους ταιριάζει.

Με τη διαμονή της στο εξωτερικό και τη συναναστροφή της με ανθρώπους απ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη έμαθε και την αποδοχή στη διαφορετικότητα κι ότι δεν έπρεπε να αγωνίζεται για να χωρεί στα μικρά ρούχα, στις χαμηλές πόρτες, στις προσδοκίες ή στα όνειρα των άλλων.

Επέστρεψε μόνιμα πια στο νησί το οποίο είχε μεγαλώσει πληθυσμιακά. Οι πόλεις του έσμιξαν με την ύπαιθρο και τα τριγύρω χωριά, ψήλωσαν μάλιστα εφόσον κτίστηκαν πύργοι άναρχα εδώ κι εκεί. Μεγάλη μερίδα ανθρώπων είναι περήφανοι γι’ αυτό το μεγαλείο! Άλλοι νιώθουν μεγάλοι και τρανοί οδηγώντας σαν χελώνες τα μεγάλα και πολυτελή τους αμάξια στις λεωφόρους και τους δρόμους του νησιού που πάσχουν από κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Τελικά η Πηνελόπη δεν ήταν υπερβολικά ψηλή αλλά ο κόσμος στον οποίο μεγάλωσε υπήρξε υπερβολικά μικρός και κοντόφθαλμος. Εγκαταστάθηκε σ’ ένα χωριό στην ύπαιθρο όπου όλα εξακολουθούν να είναι φτιαγμένα σε ανθρώπινα μέτρα, όπου μπορεί ακόμη να χωρέσει η μεγαλοσύνη της ψυχής του κάθε απλού ανθρώπου, έξω από καλούπια και κανόνες. Το πρωί αφήνει το αμάξι της μακριά από το κέντρο της πόλης και με το ηλεκτρικό της σκούτερ προσπερνά τις ουρές των αυτοκινήτων φτάνοντας έγκαιρα στη δουλειά της.

dena.toumazi@gmail.com