Και τώρα, #FreeParistine: Η ώρα του λογαριασμού

Το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ στις φλόγες. Το Παρίσι στις φλόγες, η Γαλλία ολόκληρη. Η βόρεια Ιταλία επίσης. Καταστήματα λεηλατημένα, δημόσια κτίρια κατεστραμμένα, άνθρωποι που βλέπουν τον κόπο τους και τη ζωή τους να γίνεται συντρίμμια κλαίνε και εκλιπαρούν τα δίποδα, χωρίς αποτέλεσμα.

Οι εικόνες θέτουν ένα ερώτημα που η Ευρώπη αποφεύγει συστηματικά: μέχρι πότε θα αντιμετωπίζει την καταστροφή της ως κοινωνικό αίτημα που απλώς εκφράστηκε κάπως άκομψα;

Ως πότε θα ακούει κανείς το παραμύθι με τις διαδηλώσεις που ήταν ένα βήμα πριν την αγιοσύνη και τις άρπαξαν οι ακραίοι ή το ότι «αυτά τα λέει ο Τραμπ»; Και ο Τραμπ ναι. Για τους δικούς του λόγους. Αλλάζει κάτι;

Η ακρίβεια είναι πραγματική. Η αγωνία για το αύριο και η διαφθορά επίσης. Αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί πρέπει να καεί ένα ιστορικό κτίριο. Καμία έλλειψη καθηγητών δεν δικαιολογεί τη λεηλασία ενός καταστήματος. 

Ο καταστηματάρχης δεν είναι το σύστημα. Είναι ένας άνθρωπος που εργάζεται, πληρώνει και, την επομένη, καλείται να χρηματοδοτήσει και την καταστροφή του. Το κάθε «αδικημένο» καλόπαιδο αν δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, τίποτα δεν αξίζει.

Όσο για τις πανάκριβες μπουτίκ που δεν άφησαν μία δεν έχω καταλάβει εάν τις σήκωσαν οι «επαναστάτες», οι Φριπαλεστίνιανς με τους υπόλοιπους στρατιώτες του Αλλάχ ή οι υπόλοιποι. Φαντάζομαι ότι μια «Λούι Βι» κλεμμένα είναι απαραίτητο αξεσουάρ για τον «αγώνα της Παλαιστίνης», την επανάσταση του Προλεταριάτου και τις παρθένες με τα πιλάφια. 

Η πιο ωραία παρθένα την κερδίζει μάλλον. 

Και αλήθεια, ποια λογική έχει να είσαι «πρόσφυγας» από τη Συρία, να ζεις με τα επιδόματα που πληρώνουν αυτοί που καις και να διαμαρτύρεσαι; Ποια η λογική να έρχεσαι σε μια βάρκα από την Αφρική και να μη σέβεσαι τη χώρα που δεν σε στέλνει να πας από εκεί που ήρθες; 

Πόσο θράσος χρειάζεσαι για να είσαι δεύτερης ή τρίτης γενιάς Αλγερινός ή Μαροκινός και να ζητάς να επιβληθεί στους άλλους το σκοτάδι του Ισλάμ που υποτίθεται ότι άφησαν οι γονείς και οι παππούδες σου στη Βόρεια Αφρική; Φτώχεια, ε; Δούλεψε. 

Δεν σου αρέσει το βιοτικό σου επίπεδο στο Παρίσι ή στη Λυόν; Για τράβα στο Αλγέρι και ζήτα επιδόματα. Πήγαινε να δεις πού και πώς θα ζεις και σύγκρινε.

Αν σου κάνει καλύτερα εκείνο, στο καλό να πας. Αν προτιμάς το εδώ, θα μάθεις να ζεις με τους κανόνες της Ευρώπης. Ή θα χάσεις την υπηκοότητα και θα φύγεις με το ζόρι. Κανείς δεν νοσταλγεί τα παράσιτα.

Τα τελευταία τρία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την 7η Οκτωβρίου, παρακολουθούμε και μια βαθύτερη πολιτική χρεοκοπία: την προθυμία τμήματος της ακροαριστεράς να προσφέρει ιδεολογικό άλλοθι στον ισλαμισμό.

Αν μιλάμε για τη Γαλλία ειδικά —αν και αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι ένας κανονικός υβριδικός πόλεμος και η σύμπραξη των άκρων το δείχνει ξεκάθαρα—, η άρνηση της άκρας αριστεράς να χαρακτηρίσει τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση ήταν αποκαλυπτική.

Μπροστά στη σφαγή αμάχων, άνθρωποι που διαθέτουν έτοιμη καταγγελία για τα πάντα ανακάλυψαν ξαφνικά δυσκολίες στη διατύπωση.

Πολύ θα ήθελα προσωπικά να ακούσω τι έχει φτιάξει και σε τι έχει συμβάλει η αριστερά στη Δύση, πέρα από τη μόνιμη διαμαρτυρία για τα πάντα, την υπονόμευση του συστήματος, την καταστροφή και τον παρασιτισμό.

Η σύγκλιση δε των δύο άκρων έχει έναν βολικά συνεκτικό ιστό: την εχθρότητα προς τη Δύση.

Για ορισμένους αυτοανακηρυγμένους προοδευτικούς, όποιος στρέφεται εναντίον της αποκτά σχεδόν αυτομάτως «επαναστατικά» διαπιστευτήρια. Ακόμη κι αν υπηρετεί μια παρανοϊκή θεοκρατική ιδεολογία που καταργεί την ισότητα των γυναικών, διώκει τους ομοφυλόφιλους και ποινικοποιεί την ελεύθερη σκέψη. 

Τα δικαιώματα γίνονται διαπραγματεύσιμα μόλις ο καταπατητής τους εμφανιστεί με το κατάλληλο αντιδυτικό σύνθημα.

Σ’ αυτή τη συναλλαγή, η «Παλαιστίνη» προσφέρεται ως ηθικό διαβατήριο. 

Η «υπεράσπιση των Παλαιστινίων» έγινε μοδάτος αντισημιτισμός. Και όταν ένας Ευρωπαίος Εβραίος καλείται να απολογηθεί για μια κυβέρνηση άλλης χώρας, έχουμε ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα. 

Όποιος ζει σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία και απαιτεί τις ελευθερίες της για τον εαυτό του, ενώ απειλεί εκείνες των άλλων, στρέφεται εναντίον της ίδιας της δημοκρατικής συνύπαρξης. Η θρησκεία, η μεταναστευτική διαδρομή, η  κοινωνική δυσκολία ή οι όποιες ιδεολογίες, χρεοκοπημένες και μη δεν δημιουργούν δικαίωμα εξαίρεσης από τον νόμο. Μια πολιτεία που διστάζει να τον επιβάλει εγκαταλείπει πρώτα τους νομοταγείς.

Και τα άκρα έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα παραδέχονται. Στη Γερμανία, η Ακροδεξιά του AfD και το ακροαριστερό BSW προώθησαν κοινή πρόταση για τον τερματισμό της στρατιωτικής υποστήριξης στην Ουκρανία. Στο τέλος, ο εισβολέας διευκολύνεται και το θύμα καλείται να υποχωρήσει.  Ο Πούτλερ τρίβει τα χέρια του.

Αυτός είναι και ο κίνδυνος για την Ευρώπη. Όταν τα δημοκρατικά κόμματα αφήνουν την ασφάλεια, την εφαρμογή των νόμων και την υπεράσπιση του κοινού πολιτισμού αποκλειστικά στην Ακροδεξιά, της παραδίδουν το ισχυρότερο εκλογικό επιχείρημα.

Η δημοκρατία χρειάζεται αστυνομία που μπορεί να προστατεύσει, δικαιοσύνη που λειτουργεί εγκαίρως και κυβερνήσεις που απαιτούν λογοδοσία από τους δράστες. Χρειάζεται επίσης πολιτική ηγεσία που να μην είναι διεφθαρμένη.

Χρειάζεται και τον Τύπο να λειτουργεί ως τέτοιος, όχι ως έρμαιο των ιδεοληψιών του και ως κονσοματρίς των άκρων για likes. Πλέον και των μουλάδων «απελευθερωτών». 

Η Ευρώπη οφείλει να υπερασπιστεί τις ελευθερίες της με τη σοβαρότητα που απαιτείται. Και την αυστηρότητα. Διαφορετικά, θα αφήσει τους εμπρηστές να προετοιμάζουν το έδαφος και τους επίδοξους αυταρχικούς σωτήρες να εισπράττουν την απόγνωση. Και τότε θα αναρωτιέται πάλι πώς συνέβη.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Τη διαβάζει άραγε κανείς;