Ο κυρ Αντώνης

Κατά τη δεύτερη θητεία του Δημάρχου Γιωρκάτζη, ο Δήμος Λευκωσίας έκανε σημαντικά έργα που μεταμόρφωσαν το Ιστορικό Εμπορικό Κέντρο.

Κάλεσε καταστηματάρχες και κατοίκους της περιοχής, άκουσε τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και τα «θέλω» τους, μελέτησε τις πραγματικές τους ανάγκες και τις ανάγκες όλων των Λευκωσιατών και εν τέλει μετέτρεψε την οδό Ρηγαίνης σε υποδειγματικό δρόμο μεικτής χρήσης, όπου οι πεζοί έχουν προτεραιότητα έναντι των οχημάτων και κινούνται με ασφάλεια. Το «ομορφότερο μπαλκόνι» της πόλης, η οδός Κωστάκη Παντελίδη, τώρα ζηλεύει τη Ρηγαίνης, την κατεξοχήν εμπορική οδό της Λευκωσίας.

Όλα τα μαγαζιά της οδού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Ιστορικού Εμπορικού Κέντρου, είχαν μεγάλο όφελος από αυτήν την εξέλιξη, αφού είδαν την επισκεψιμότητα να ανεβαίνει κατακόρυφα. Αυτό το έργο, σε συνδυασμό με την ανάπλαση της Λαϊκής Γειτονιάς, ήταν το πρώτο από τα πολλά πετυχημένα βήματα που ανέστησαν τον πυρήνα της Λευκωσίας μας.

Η Λαϊκή Γειτονιά σφύζει από ζωή ξανά, με τους παραδοσιακούς τεχνίτες να πωλούν τα χειροτεχνήματά τους στα δρομάκια της, κάτω από τις βουκαμβίλεες, με ταβερνάκια και καφενεία γεμάτα κόσμο συνεχώς· και οι τουρίστες κατόπιν να αναπολούν την αξέχαστη εμπειρία τους στην αυθεντική παραδοσιακή γειτονιά της Λευκωσίας, ενώ προγραματίζουν τις επόμενες διακοπές τους στην Κύπρο.

Όλα τα μαγαζιά της περιοχής των πεζόδρομων, όπως και οι κάτοικοι, πλέον διαχωρίζουν τα σκύβαλά τους, ενώ ο Δήμος με μικρό ηλεκτροκίνητο σκυβαλοφόρο μαζεύει και διαχειρίζεται με συνέπεια και προσοχή τα ανακυκλώσιμα και το γενικό όγκο σκυβάλων.

Ο οδικός φωτισμός αποτελείται τώρα από κατάλληλα φωτιστικά σώματα, που εκπέμπουν ζεστό φως με υφηλό δείκτη απόδοσης χρωμάτων, όπως αρμόζει σε αυτήν την περιοχή εξαιρετικού χαρακτήρα, όπου όλα τα νεοκλασικά και τα λοιπά διατηρητέα κτίρια έχουν αποκατασταθεί εντελώς και φαίνονται όπως όταν ήταν νεόκτιστα και λαμπερά.

Δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί άδειο, όμως τα ενοίκια έχουν παραμείνει σε λογικά επίπεδα, αφού ο Δήμος Λευκωσίας έδωσε στους ιδιοκτήτες ακινήτων κίνητρα για να διαθέτουν τα υποστατικά τους για κατάλληλες χρήσεις, ενώ θεσπίστηκαν και αντικίνητρα για όσους δεν τα πρόσεχαν. Οι χώροι στάθμευσης είναι πια δωρεάν για τους κατοίκους της περιοχής· και είναι δωρεάν για όσους φθάνουν τρεις ή περισσότεροι με το ίδιο όχημα, δεδομένο που συνάδει με τις αρχές της βιώσιμης αστικής κινητικότητας.

Κάποιοι από τους παλιούς Δημοτικούς Χώρους στάθμευσης, έχουν δε μετατραπεί σε πάρκα, αφού το ολοκληρωμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων και ποδηλατολωρίδων προσφέρει τη δυνατότητα στους επισκέπτες, τους κατοίκους και τους εργαζόμενους της περιοχής να διακινούνται με ασφάλεια. Τα μικρά λεωφορεία του Δήμου, που μπαίνουν στη δεύτερη πετυχημένη δεκαετία της λειτουργίας τους, σε συνάρτηση με τη βελτιστοποίηση της κυκλοφοριακής διαχείρισης μέσα από συστήματα «έξυπνης πόλης», απαντούν άμεσα και λακωνικά στο ερώτημα «χρειάζομαι αυτοκίνητο;» με ένα «όχι».

Και μιας και αναφέραμε το «όχι», από τον ομώνυμο κυκλικό κόμβο προς το νέο Δημαρχείο Λευκωσίας, η οδός Τρικούπη έχει επίσης περάσει από μιαν υπέροχη ανάπλαση, η οποία την έχει προσαρτήσει οργανικά, με τις περιβάλλοντες την οδούς, στο υφιστάμενο δίκτυο των πεζόδρομων, επεκτείνοντας το προς τα ανατολικά και καθιστώντας τις διαδρομές του ουσιαστικές και χρήσιμες για τις ανάγκες των κατοίκων.

Οι προηγούμενες οχληρές χρήσεις υποστατικών στις πυκνοκατοικημένες οδούς γύρω από τους πεζόδρομους αντικαταστάθηκαν από αναπτύξεις ήπιου χαρακτήρα, που προσδίδουν ποιότητα στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρήθηκε μεγάλη ροή μετοίκησης οικογενειών και φοιτητών στο Ιστορικό Κέντρο χάρη, μεταξύ άλλων, στη σαφέστατη και πολυδιάστατη βελτίωση, τόσο από πλευράς ασφάλειας και καθαριότητας, όσο και αστικού εξοπλισμού. Πλατιά πεζοδρόμια σε κάθε οδό, πανέμορφα και αναπαυτικά παγκάκια και μικρά συντριβάνια που δροσίζουν τους πεζούς με τα σκυλάκια τους, τους ποδηλάτες και τους γάτους που όλοι αγαπούν. Κάθε λίγα μέτρα υπάρχουν διακριτικοί κάδοι για ανακύκλωση αντικειμένων που χρησιμοποιούν οι πεζοί, ενώ μάλιστα έχουν τοποθετηθεί υπόγειοι συμπιεστές σκυβάλων σε διάφορα κατάλληλα σημεία που οδών που έχουν πλακοστρωθεί.

Στο γήπεδο του σχολείου της Φανερωμένης παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς κάθε απόγευμα, ενώ οι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής Σχολής συχνά οργανώνουν διάφορα αθλητικά τουρνουά. Η αλήθεια να λέγεται, δεν υπάρχει ασφαλέστερος, ούτε καλύτερος, τόπος να μεγαλώνει ένα παιδί. Ονειρευτή ζωή που έγινε πραγματικότητα για κάθε νέα οικογένεια.

Το πυκνό φύλλωμα από τα αμέτρητα δέντρα που προστέθηκαν στα λίγα που υπήρχαν, σκιάζει τον κόσμο και καθιστά τους πεζόδρομους ένα παράδεισο πρασίνου και ηρεμίας, αφού η φύτευση μεγάλων δέντρων κατέστη δυνατή όταν ο Δήμος Λευκωσίας επιτυχώς αντιμετώπισε το πρόβλημα των μεγάλων φορτηγών που τροφοδοτούσαν την περιοχή με εμπορεύματα και υλικά. Έκανε το πρώτο κέντρο συλλογικής παραλαβής, διαχείρισης και διανομής εμπορευμάτων στην Κύπρο, όπου παραδίδονται τα αγαθά που πρέπει να διανεμηθούν στην περιοχή και ομαδοποιούνται ώστε μικρά ηλεκτροκίνητα οχήματα να τα παραδίδουν με τις καταλληλότερες διαδρομές.

Οι μικρές επιχειρήσεις του Κέντρου ευδοκιμούν· και ο Δήμος είναι δίπλα τους, έχοντας μειώσει σε άνευ προηγουμένου επίπεδα τα Δημοτικά Τέλη, ταυτόχρονα ανταποκρινόμενος άψογα στις ανάγκες τους. Ακούγεται ότι μεγάλα ονόματα του διεθνούς εμπορίου ψάχνουν απεγνωσμένα μαγαζί στην περιοχή, αφού τα malls δεν αποτελούν πλέον πρόσφορο έδαφος για την επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Όλος ο κόσμος προτιμά το Ιστορικό Κέντρο!

«Ίντα ωραία που εν η Λευκωσία μας!» είπα. «Ίντα μπου μουρμουράς;» ακούω το γείτονα που ξεκουραζόταν δίπλα μου να λαλεί, που έχει το εστιατόριο δίπλα στην καφετέρια μου. Σηκώθηκα από το τραπέζι μου, όπου κατάλαβα πως είχα αποκοιμηθεί από την κούραση όταν έκατσα δύο λεπτά μετά από δεκαέξι ώρες δουλειάς. Περασμένα τα μεσάνυχτα. «Τίποτε, εποτζοιμήθηκα…» του απάντησα, χαμογελώντας, χωρίς ακόμα να ξέρω τι μου γίνεται.

«Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί

γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί

ό, τι ποτέ δεν έζησε μες τ’ όνειρό του ζει

μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή.»

Λέτε να καταλήξω κι εγώ έτσι;

Ή θα τα καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί τη Λευκωσία μας «όπως την έχουμε ονειρευτεί»;