Τόση αγάπη και πόνος σε ένα μνήμα

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Η ιστορία του Σωτήρη και της Ανδρούλας περικλείει πολλά στοιχεία μιας εποχής, μαζί με όσα επέφερε η τραγωδία του 1974. Από τη μια, η αγάπη και τα όνειρα δύο νέων 20 περίπου χρονών, ξεκινώντας την οικογένεια τους μαζί με τη φιλοπατρία μέχρι αυτοθυσίας, απέναντι στην επαίσχυντη πατριδοκαπηλία, την προδοσία και εν τέλει τη βαρβαρότητα του Αττίλα.

Ο Σωτήρης ήταν από το χωριό Έξω Μετόχι στη σημερινή κατεχόμενη Μεσαορία, κι η Ανδρούλα από το χωριό Σια στην επαρχία Λευκωσίας. Αρραβωνιάστηκαν το 1972 και παντρεύτηκαν για ένα χρόνο στο σπίτι τους ως τον Ιούλιο του 1974 με την Ανδρούλα εγκυμονούσα στον 8ο μήνα.

Το δίδυμο έγκλημα το 1974, πρώτα πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου, που διενήργησε η Χούντα με τα όργανά της στην Κύπρο για ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου, ώστε να ακολουθήσει στις 20 Ιουλίου η βάρβαρη τουρκική εισβολή, βρήκε τους δυο νέους στο σπίτι τους στο Έξω Μετόχι. Στις μέρες του πραξικοπήματος, υπήρξαν απειλές κατά του Σωτήρη ως «Μακαριακού», ο οποίος είχε μάτια μόνο για την εγκυμονούσα Ανδρούλα. Στις 20 Ιουλίου ξεκινά η τουρκική εισβολή κι ο Σωτήρης κατατάσσεται έφεδρος στην Εθνική Φρουρά. Φιλά την Ανδρούλα και ξανά στην κοιλιά, ζητώντας της να προσέχει τον γιό τους, χωρίς ποτέ να τους είχε γνωστοποιηθεί το φύλο. Οι προτροπές δεν απέτρεψαν τον Σωτήρη να καταταχθεί στο κάλεσμα της πατρίδας, όπως ο ίδιος το έκρινε και να πάει στην πρώτη γραμμή στην Κερύνεια. Κι η Ανδρούλα έκτοτε μετρούσε μέρες, μήνες και χρόνια χωρίς τον Σωτήρη της που ήταν πλέον αγνοούμενος αλλά κράτησε σαν φυλαχτό την τελευταία κουβέντα του: «Ανδρούλα μου, τον γιο μας να τον προσέχεις σαν τα μάτια σου.» Αρχές Αυγούστου γεννήθηκε ο Γιώργος κι η Ανδρούλα ανάγιωσε σαν τα μάτια της.

Το 2010, η οικογένεια «αντάμωσε» για πρώτη φορά όταν βρέθηκαν τα οστά του ήρωα πλέον Σωτήρη Γιατρού. Συμπολεμιστές του αναφέρθηκαν στην παλληκαριά και αυτοθυσία του ως την τελευταία στιγμή. Όταν του τέλειωσαν οι σφαίρες κι είχαν περικυκλωθεί από τουρκικά άρματα και στρατό, πήρε από το διπλανό του το τυφέκιο για να συνεχίσει, ώστε να μπορέσουν οι συμπολεμιστές του να απομακρυνθούν. Τα οστά του στον ομαδικό τάφο και η μαρτυρία επιζώντα, επιβεβαιώνουν ότι δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους Αττίλες, με άλλους έφεδρους και κληρωτούς στρατιώτες στην περιοχή του Γ.Σ. Πράξανδρος στην Κερύνεια.

Τις προάλλες αποχαιρετίσαμε από τα εγκόσμια και την Ανδρούλα. Ο γιος τους Γιώργος εκπλήρωσε την έντονη επιθυμία της να θαφτεί στο μνήμα με τον Σωτήρη της: «Μην έχεις έγνοια μάνα μου. Θα σε θάψουμε με τον παπά μου. Τουλάχιστον να ήσαστε μαζί, αφού σε αυτή τη ζωή δεν προλάβατε.»

Εκεί στο ύστατο χαίρε ήταν τα δύο εγγόνια τους, ανάμεσα τους ο νεαρός Σωτήρης με τη χαρακτηριστική γραμμούλα στο πρόσωπο όπως ο παππούς, κρατώντας στα χέρια του τη λευκή ρούχινη σακούλα με τα οστά του ήρωα παππού του Σωτήρη, για να επανατοποθετηθούν στο μνήμα με την γιαγιά Ανδρούλα.

Στο Κοιμητήριο μια σκέψη πλανιόταν ανάμεσα στα δέντρα: