Ιρανός απελάθηκε το 2014, επέστρεψε στην Κύπρο μέσω κατεχομένων και συνελήφθη ξανά – Τι έκρινε το Ανώτατο για το αίτημά του να αφεθεί ελεύθερος

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση Ιρανού υπηκόου για έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, με το οποίο ζητούσε να κηρυχθεί παράνομη η συνεχιζόμενη κράτησή του και να διαταχθεί η άμεση απελευθέρωσή του, κρίνοντας ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης δεν έχει υπερβεί το εύλογο χρονικό διάστημα.

Στην απόφασή του, ημερομηνίας 13 Οκτωβρίου 2026, ο δικαστής Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου έκρινε ότι οι αρμόδιες αρχές επανεξέτασαν την κράτηση του αιτητή σύμφωνα με τη νομοθεσία, ενώ η διαδικασία απέλασής του δεν μπορεί να προχωρήσει επί του παρόντος λόγω της προσφυγής που ο ίδιος καταχώρισε κατά των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, στο πλαίσιο της οποίας η απέλαση έχει ανασταλεί.

Ο αιτητής συνελήφθη τον Μάρτιο του 2026 για παράνομη παραμονή στην Κυπριακή Δημοκρατία και στις 23 Μαρτίου εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Στις 31 Αυγούστου 2026 καταχώρισε αίτηση ενώπιον του Ανωτάτου, υποστηρίζοντας ότι η κράτησή του συνεχιζόταν χωρίς την προβλεπόμενη επανεξέταση ανά δίμηνο, χωρίς να του κοινοποιείται αιτιολογημένη απόφαση για τη συνέχισή της και χωρίς οι αρμόδιες αρχές να λαμβάνουν ουσιαστικά μέτρα για την απομάκρυνσή του από την Κύπρο.

Ο ίδιος υποστήριξε, επίσης, ότι οι συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν καθιστούν πρακτικά αδύνατη την απέλασή του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να παραμείνει υπό κράτηση για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα χωρίς πραγματική προοπτική απομάκρυνσης.

Η Δημοκρατία έφερε ένσταση στην αίτηση, υποστηρίζοντας αρχικά ότι αυτή ήταν πρόωρη, καθώς δεν είχε συμπληρωθεί το αρχικό εξάμηνο κράτησης που προβλέπει η νομοθεσία. Παράλληλα, υποστήριξε ότι η κράτηση ήταν νόμιμη και αναγκαία λόγω κινδύνου διαφυγής, καθώς και ότι η καθυστέρηση στην απέλαση συνδεόταν με τη συμπεριφορά του αιτητή και τις δικαστικές διαδικασίες που ο ίδιος κίνησε.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο, ο αιτητής είχε υποβάλει αίτηση ασύλου το 2006, η οποία απορρίφθηκε τόσο σε πρώτο όσο και σε δεύτερο βαθμό. Το 2013 συνελήφθη για υπόθεση που αφορούσε, μεταξύ άλλων, πλαστογραφία, κυκλοφορία πλαστού εγγράφου, πλαστοπροσωπία και παράνομη παραμονή. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης και τον Ιανουάριο του 2014 απελάθηκε στο Ιράν.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο αιτητής επέστρεψε στην Κυπριακή Δημοκρατία στα τέλη του 2014 μέσω των μη ελεγχόμενων από τη Δημοκρατία περιοχών. Ακολούθως τέλεσε γάμο με Κύπρια πολίτη και εξασφάλισε άδεια παραμονής, η οποία ανανεώθηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 2024. Μετά το διαζύγιό του, το 2022, υπέβαλε νέα αίτηση για διευθέτηση της παραμονής του, η οποία απορρίφθηκε τον Απρίλιο του 2024. Τον Μάρτιο του 2026 συνελήφθη εκ νέου για παράνομη παραμονή.

Εξετάζοντας την αίτηση, το Ανώτατο απέρριψε τον ισχυρισμό ότι ήταν πρόωρη λόγω μη συμπλήρωσης εξαμήνου κράτησης, διευκρινίζοντας ότι η νομιμότητα της κράτησης μπορεί να εξετάζεται και πριν από τη συμπλήρωση του συγκεκριμένου χρονικού ορίου. Ωστόσο, έκρινε ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η κράτηση είχε επανεξεταστεί στις 8 Απριλίου, στις 11 Ιουνίου και στις 15 Ιουλίου 2026, με βάση το μεταναστευτικό ιστορικό του αιτητή, την προηγούμενη απέλασή του, την επανείσοδό του στην Κύπρο και τα διαβήματα για την εξασφάλιση ταξιδιωτικών εγγράφων.

Το Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ούτε τον ισχυρισμό ότι η απέλαση ήταν αδύνατη λόγω της κατάστασης στο Ιράν. Όπως σημείωσε, δεν είχε τεθεί ενώπιόν του επαρκές υλικό που να αποδεικνύει ότι εξακολουθούσαν να επικρατούν συνθήκες πολέμου ή έκρυθμης κατάστασης στη χώρα ή ότι υπήρχε απαγόρευση πτήσεων προς αυτήν.

Παράλληλα, υπενθύμισε ότι η κράτηση αλλοδαπού για σκοπούς απέλασης δεν μπορεί να είναι απεριόριστη, αλλά πρέπει να διαρκεί όσο είναι αναγκαίο για την εκτέλεση της απομάκρυνσής του, με τις αρμόδιες αρχές να οφείλουν να ενεργούν με τη δέουσα επιμέλεια. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, έκρινε ότι δεν είχε παρέλθει εύλογο χρονικό διάστημα ούτε είχε καταδειχθεί παρανομία που να δικαιολογεί την αποφυλάκιση.

«Η κράτησή του για σκοπούς απέλασης δεν έχει υπερβεί το εύλογο χρονικό διάστημα και, συνεπώς, δεν καθίσταται παράνομη», καταλήγει η απόφαση, με την οποία η αίτηση απορρίφθηκε χωρίς διαταγή για έξοδα.