Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ησυζήτηση για τη Μακαρίου συνεχίζεται εδώ και καιρό και, όπως προβλέπεται, θα συνεχίσει για ακόμη περισσότερο διάστημα. Να επιτραπεί η διακίνηση οχημάτων ή όχι; Να επιτραπεί μόνο για μερικές ώρες; Να μετατραπεί μια και καλή σε πεζόδρομο;
Όλη αυτή η συζήτηση για εμάς τους 40 φεύγα και τους 50 έλα, μας πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω. Κάπου εκεί στα nineteens. Όταν η Μακαρίου έσφυζε από ζωή και αποτελούσε το σημείο συνάντησης όλης της νεολαίας της πρωτεύουσας, αλλά και της επαρχίας.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα δύο «εμβληματικά καφέ, το Da Capo και το Le Café; Το City Plaza και ένα δρόμο παραπέρα τον Γαλαξία; Στους δίπλα παράδρομους το Picadilly, το σινεμά Zena Palace, το Fanfare με τους δίσκους και τα extreme t-shirts; Όλα αυτά ήταν η έξοδος και η καθημερινότητα των νέων της εποχής που πλέον δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται ασφαλώς να επιστρέψουν.
Τη νοσταλγική μας διάθεση ενέτεινε η συζήτηση γύρω από το σινεμά Οθέλλος στην Έγκωμη, το οποίο πλέον έχει καταστεί επικίνδυνο ως κτήριο και θα πρέπει να ληφθεί απόφαση κατά πόσο θα επισκευαστεί ή θα κατεδαφιστεί. Τα σινεμά δεν ήταν απλώς η επιθυμία να δεις μια καινούργια ταινία. Ήταν χώρος συνάθροισης, ένας λόγος για να βγεις από το σπίτι και να δεις τους φίλους σου, να γνωρίσεις κόσμο, να πάρεις τον καφέ σου. Πλέον αυτή η κουλτούρα έχει χαθεί. Όπως έχει χαθεί και η «ιεροτελεστία» της Παρασκευής, να πας στο dvdάδικο και να πάρεις 2-3 ταινίες για να δεις το Σαββατοκύριακο.
Πλέον, οι συνδρομητικές πλατφόρμες έχουν φέρει στα σπίτια μας όλες τις ταινιοθήκες του κόσμου και απλά κάθεσαι στον καναπέ και βλέπεις ότι επιθυμείς. Ευκολία ή αποξένωση;
Υπάρχουν βέβαια και κάποια «κάστρα» που ακόμη δεν έχουν πέσει και αποτελούν τον συνδετικό κρίκο τού τότε με το τώρα. Το λούνα παρκ του Παπαφιλίππου, η Reckless και η Babylon, τα παγωτά του Ηράκλη και το κατάστημα Μαύρος στη Λήδρας, είναι ίσως τα τελευταία σημεία αναφοράς που έμειναν να θυμίζουν σε εμάς τους τότε νέους την εποχή εκείνη.
Για να επανέλθουμε όμως πίσω στην πραγματικότητα του 2026. Η Μακαρίου δεν θα γίνει ξανά ο δρόμος -σημείο αναφοράς- των nineteens. Το Vivendi, η Versus και ο Scorpios δεν θα ξαναζήσουν τα μεγαλεία της εποχής εκείνης. Το Café City (που έχει κατεδαφιστεί), το Da Capo και τα άλλα γνωστά καφέ της εποχής δεν πρόκειται να αναβιώσουν.
Όπως και τα σινεμά δεν θα ανακάμψουν και να γίνουν τόπος συνάντησης, όπως ήταν παλιά. Δυστυχώς για εμάς, όμως, αυτή είναι η πραγματικότητα. Η κοινωνία έχει αλλάξει και μαζί της έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι. Η σημερινή νεολαία θα καθίσει στο Netflix να δει την ταινία της, θα πάει να παίξει padel το απόγευμα (ό,τι και αν είναι αυτό), θα πάει να πάρει τον καφέ της στον δρόμο για τη δουλειά από τις αλυσίδες καφέ που έχουν επικρατήσει και θα κάνει τα ψώνια της στα εμπορικά κέντρα ή ακόμα και στις υπεραγορές, οι οποίες πλέον έχουν μετατραπεί σε πολυκαταστήματα που προσφέρουν καφέ, φαγητό, ηλεκτρικά είδη, μέχρι και ρουχισμό.
Οι εποχές έχουν αλλάξει και πλέον σιγά – σιγά βλέπουμε την εφηβεία μας να χάνεται και να μας απομένει η νοσταλγία και οι θύμησες μιας άλλης εποχής που δεν πρόκειται να έλθει ξανά.
