Αποκαλυπτήρια

Αφού παραδόθηκε η κέρινη κεφαλή-τάμα στον Άγιο Κυπριανό, η κομμώτρια Γιώτα ένιωθε έτοιμη να κάνει το βήμα ώστε να τεστάρει τις προθέσεις του μισοπάλαβου λαχειοπώλη Πέτρου.

Είναι ανοιχτός σε μια πιθανή επανένωση; Θα υπάρξει στα δικά της Στενά του Ορμούζ μια κάποια διέλευση επιτέλους; Καθόταν τώρα στο Ζάλογγο -ημέρα Πέμπτη λόγω ρεπό- και ήταν μες στην αδημονία.

Με τη σύμφωνη γνώμη της Λίτσας και του Λαυρεντιάδη (που είχε στήσει αυτί ακούγοντας τα πάντα χάρη στο ακουστικό βαρηκοΐας) η Γιώτα έστειλε στον μορφονιό το εξής μήνυμα: «Γεια σου Πέτρο, ελπίζω να είσαι καλά, σε σκεφτόμουν, θες να πιούμε έναν καφέ».

Καθόταν τώρα και περίμενε την απάντηση, επινοώντας διάφορα ελαφρυντικά για την καθυστέρηση, π.χ. μπορεί να είναι πιεσμένος. Από τι Παναγία μου; Ότι μπορεί να έμπλεξε στην κίνηση. Ποια κίνηση που κυκλοφορεί μ’ ένα ξεχαρβαλωμένο μηχανάκι. Ότι μπορεί να μην άκουσε το μήνυμα.

Μέχρι πρότινος όλα τα άκουγε, τώρα τον βρήκε η κουφαμάρα; Είναι φοβερά ευρηματικοί οι άνθρωποι όταν θέλουν να αποστρέψουν το πρόσωπο απ’ την αλήθεια.

Μετά από ώρα ήταν σαφές ότι ο λαχειοπώλης είχε επιλέξει να αγνοήσει το μήνυμα. Δεν σου κρύβω ότι λυπήθηκα την έρμη τη Γιώτα. Γύρισε προς το μέρος μου, είδε το είδωλό της που ήταν θλιβερό.

Φάνηκαν τα χρόνια της, στο δέρμα της έπεφτε αλύπητα η σκιά της απόρριψης. «Πάμε γι’ άλλα» της είπε η Λίτσα προσφέροντάς της ένα μπολάκι με κρέμα καραμελέ.

«Παράτα με, ρε Λίτσα κι εσύ». «Τουλάχιστον τώρα ξέρεις, θα πας παρακάτω», «ποιο παρακάτω σ’ αυτή την ηλικία;». Η Γιώτα σηκώθηκε κι έφυγε χωρίς να πει το παραμικρό. Ούτε ευχαριστώ, ούτε αντίο, ούτε άι στο διάολο όλοι σας.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου στο πεζοδρόμιο του Ζαλόγγου. Η δράση συνιστούσε την κορύφωση της προσπάθειας του Λαυρεντιάδη να στεφθεί δεξιός της χρονιάς στην ετήσια συνέλευση της Συνομοσπονδίας των Ελλήνων Απανταχού της Γης.

Θυμίζω ότι η ψηφοφορία γίνεται διαδικτυακά και η δωρεά του όρους Ζαλόγγου από γυψοσανίδα έχει σαφή στόχο να φέρει πολύτιμες ψήφους στον γέρο-θεολόγο.

Η Λίτσα ως υπεύθυνη του προεκλογικού αγώνος και ως το άτομο που τιμητικώς θα έκανε τα αποκαλυπτήρια, είχε το γενικό πρόσταγμα της εκδήλωσης.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η online ψηφοφορία είναι προς το τέλος της ενώ σε μια εβδομάδα ακολουθεί η ανακοίνωση του αποτελέσματος από το προεδρείο της Συνομοσπονδίας στην αίθουσα δεξιώσεων «Παρθενών» στα περίχωρα της Λευκωσίας.

Η τελετή βράβευσης θα γίνει στην παρουσία της πολιτικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής ηγεσίας κι ενός Γερουσιαστή των ΗΠΑ, ονόματι Τιμ Μεντάρο, βουτηγμένου στη διαπλοκή και στο μαύρο χρήμα.

Πίσω στα αποκαλυπτήρια του όρους. Στις εφτά γινόταν ήδη το αδιαχώρητο. Όλες οι συνιστώσες του σωματείου ήσαν παρούσες. Μπορεί να υπάρχουν συχνές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, όλοι όμως σέβονται τον πρόεδρο και, αν μη τι άλλο, του αναγνωρίζουν την ασίγαστη μέριμνα προς το εθνικόφρονο. 

Μπροστά απ’ το βουνό στέκονταν τώρα ο Λαυρεντιάδης με τη σύζυγό του, ένας πρώην βουλευτής Λευκωσίας μ’ ένα πεκινουά, η δαφνοστεφής ποιήτρια του κώλου Περσεφόνη Βοσκού εκ μέρους του ΔΗΣΥ και ο πατήρ Νήφων, εφημέριος του παρακείμενου Αγίου Προκοπίου, πιο γυμνασμένος από ποτέ.

Ο Φιτ έβαλε να παίζει δυνατά το εμβατήριο της σημαίας. Αυτό ήταν το σήμα προς τη Λίτσα να πάει στο μνημείο και να τραβήξει απαλά τη σημαία. Πηγαίνοντας αυτή είδε πως πίσω-πίσω στεκόταν ο Σωτήρης Θράσου, λόγω της ερωτικής έξαψης, τράβηξε απότομα και με ορμή τη σημαία, αποκαλύπτοντας το βουνό και καλύπτοντας το ζεύγος Λαυρεντιάδη. Ο Νήφων στάθηκε μπροστά στο όρος, το σταύρωσε τρεις φορές και είπε μια αυτοσχέδια ευχή υπέρ υγείας των δωρητών.  

Ακούστηκε τότε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα διανθισμένο από το επιφώνημα «Άξιος!» Η Βοσκού ξέσπασε σε λυγμούς «εμείς θυσιαστήκαμε για την Ελλάδα». Τι θυσίες έκανε η ρουφιάνα μια ζωή βολεμένη στο δημόσιο; Τέλος πάντων.

Ο Λαυρεντιάδης αφαίρεσε μετά πολλών βασάνων την τεράστια σημαία από πάνω του και στήθηκε για τη φωτογράφιση. Το εμβατήριο τελείωσε και άπαντες κινήθηκαν προς τα κεράσματα. Μπλε κοκ, βίγκαν κούπες και εθνικώς αμφίσημα λαχματζούν.

Καμιά δεκαριά μέλη του Ζαλόγγου -με παρότρυνση της τελετάρχου Λίτσας- άρχισαν να φωνάζουν το αγαπημένο «Σήκωσέ το, το τιμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω».

Ο Λαυρεντιάδης έκανε με τα δάχτυλα το σήμα της νίκης, στρέφοντας το βλέμμα προς τα ουράνια, σαν μια ευγενική υπενθύμιση προς τον Μεγαλοδύναμο να βάλει κι αυτός το χεράκι Του.

Ελεύθερα, 20.09.2026