Χειροκροτήστε το σερίφη που μαχαιρώνει Ευρώπη και Ουκρανία!

Αντιμετωπίζει την πολιτική, τις διεθνείς συμμαχίες, ακόμη και την ειρήνη, σαν προσωπική επιχείρηση. Μετρά φίλους και εχθρούς με το κομπιουτεράκι των πρόσκαιρων συμφερόντων του. Θεωρεί ότι μπορεί να ανατρέπει στρατηγικές. Nα αδειάζει συμμάχους. Nα ποδοπατάει αρχές και αξίες, που ξεχνά ότι κάποια στιγμή πρόβαλε για να επιβάλλει μιαν απόφασή του, αρκεί να εξασφαλίσει μερικούς πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό της χώρας του. Ο περιβόητος Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να εντυπωσιάζει τον πλανήτη με το μέγεθος του θράσους του!

Ο αμερικανός Πρόεδρος μόλις παρέδωσε ακόμη ένα μάθημα για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία. Η συμφωνία του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τη διάθεση εκατομμυρίων τόνων ρωσικού ντίζελ στις διεθνείς αγορές, σε συνδυασμό με την προσωρινή χαλάρωση των αμερικανικών κυρώσεων, αποτελεί μια εξοργιστική ανατροπή της μέχρι πρότινος πολιτικής του. Mια πισώπλατη μαχαιριά στην Ουκρανία και μια προδοσία της Ευρώπης.

Γιατί επιβλήθηκαν με δική του πίεση οι κυρώσεις στη Μόσχα; Για να περιοριστούν τα έσοδα που τροφοδοτούν την πολεμική μηχανή του Πούτιν. Για να καταστεί σαφές, ότι μια χώρα δεν μπορεί να εισβάλλει σε μια άλλη, να ισοπεδώνει πόλεις και να σκοτώνει αμάχους χωρίς οικονομικό και πολιτικό κόστος. Η Ευρώπη, από την πλευρά της, επωμίστηκε τεράστιο οικονομικό κόστος. Επέβαλε κυρώσεις και συνέχισε να στηρίζει την ουκρανική αντίσταση.

Έλα, όμως, που οι τιμές του ντίζελ στις ΗΠΑ προκαλούν έντονες αντιδράσεις και οι ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου πλησιάζουν. Μπροστά σε αυτό το συμφέρον και αυτή τη σκοπιμότητα, δεν δίστασε να αναζητήσει διέξοδο στη Μόσχα. Ο Πούτιν, από αποδέκτης κυρώσεων, μετατράπηκε, εν ριπή οφθαλμού, σε προμηθευτή που μπορεί να βοηθήσει τον Τραμπ να διαχειριστεί την εσωτερική πολιτική πίεση. Η όποια στρατηγική υποχώρησε μπροστά στην κάλπη. Οι όποιες αρχές και αξίες (αυτές που προφασιζόταν δηλαδή, διότι πλέον, ούτε καν η Μελάνια πιστεύει ότι διαθέτει ίχνος τους) υποχώρησαν μπροστά στην αντλία του ντίζελ.

Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι κάθε δολάριο από τις πωλήσεις καυσίμων καταλήγει απευθείας στην κατασκευή όπλων για να γίνει αντιληπτή η ουσία. Τα ενεργειακά έσοδα ενισχύουν τη χρηματοδότηση του πολέμου. Προσφέρει στον Βλαντίμιρ Πούτιν οικονομική ανάσα. Η Ουκρανία καλείται να συνεχίσει να αμύνεται απέναντι σε έναν αντίπαλο, του οποίου τα έσοδα υποτίθεται ότι προσπάθησε η Δύση να περιορίσει.

Μάλιστα, το πράττει, το ανακοινώνει και το διαφημίζει με μια εξοργιστική απλότητα ο αθεόφοβος! Βαφτίζοντάς τα πραγματισμό. Σαν να πρόκειται για μια συνηθισμένη εμπορική συναλλαγή. Από εκείνες που είναι μαθημένος να κάνει στις επιχειρήσεις του. Δεν είναι όμως. Αντιθέτως, πρόκειται για μια απόφαση με τεράστιο γεωπολιτικό και ηθικό βάρος.

Η εξασφάλιση φθηνότερης ενέργειας αποτελεί θεμιτό στόχο κάθε κυβέρνησης. Ουδείς δικαιούται να απαιτεί από τους Αμερικανούς πολίτες να αδιαφορούν για το κόστος ζωής. Άλλο είναι, όμως, η αναζήτηση λύσεων και άλλο η υπονόμευση της πολιτικής, που η ίδια η Ουάσιγκτον πρόβαλλε ως αναγκαία για να ανακοπεί η ρωσική επιθετικότητα.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη επικινδυνότητα του Τραμπ. Όχι μόνο οι αποφάσεις του. Είναι η απρόβλεπτη πολιτική του. Που αλλάζει κατεύθυνση κάθε στιγμή κατά την οποία προκύπτει κάποιο δικό του συμφέρον (ή έστω της χώρας του). Οι χώρες σύμμαχοί του δεν μπορεί να γνωρίζουν αν η σημερινή δέσμευσή του θα ισχύει και αύριο. Η δήθεν αποφασιστικότητα πολύ εύκολα εξασθενεί όταν το κόστος γίνεται πολιτικά δυσβάστακτο.

Για την Ευρώπη, η εξέλιξη είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Οι λαοί στη γηραιά ήπειρο έχουν επωμιστεί τεράστιες οικονομικές απώλειες. Όχι από κάποια ανεξήγητη εμμονή με την Ουκρανία. Επειδή, η ρωσική εισβολή ανέδειξε μια απειλή, που δεν σταματά υποχρεωτικά στα σύνορα της χώρας η οποία δέχεται την επίθεση. Είναι πρόδηλο, ως εκ τούτου, ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από τις εκλογικές ανάγκες του Τραμπ.

Όσοι εξακολουθούν να χειροκροτούν τον Τραμπ, θεωρώντας τον ως τον αδιαμφισβήτητο ισχυρό άνδρα που θα επιβάλει τη δική του τάξη πραγμάτων, ας αναλογιστούν τι ακριβώς χειροκροτούν. Έναν ηγέτη που απαιτεί από τους άλλους συνέπεια, αλλά διατηρεί για τον εαυτό του το προνόμιο της διαρκούς ανατροπής. Έναν ηγέτη που αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις σαν διαπραγμάτευση ακινήτων. Σήμερα ανεβάζει την τιμή, αύριο αλλάζει αγοραστή, μεθαύριο εγκαταλείπει τη συμφωνία.

Αυτό να το θυμόμαστε και στην Κύπρο. Οι καλές σχέσεις Λευκωσίας – Ουάσιγκτον είναι αναμφίβολα σημαντικές. Ορθώς καλλιεργούνται. Δεν αποτελούν, όμως, συμβόλαιο αιώνιας προστασίας. Για έναν πρόεδρο που λειτουργεί σαν παγκόσμιος σερίφης, επιμετρώντας μόνο το δικό του πολιτικό συμφέρον, ο οποιοσδήποτε εταίρος μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε αναλώσιμο πιόνι.

Για ένα μικρό κράτος, που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και στην οικοδόμηση συμμαχιών, η ψευδαίσθηση ότι η προσωπική εύνοια ενός ισχυρού ηγέτη αρκεί για να εξασφαλίσει την ασφάλειά του μπορεί να αποδειχθεί ολέθρια.

Αν κάτι μας διδάσκει ο Τραμπ είναι πως είναι επικίνδυνο να οικοδομείς διεθνείς σχέσεις οι οποίες εξαρτώνται από την προσωπική διάθεση ενός ανθρώπου. Όταν η διεθνής πολιτική μετατρέπεται σε προσωπική μπίζνα του παγκόσμιου σερίφη, κάποιοι θα πληρώσουν το λογαριασμό! Και με αίμα…