Ο «άγνωστος» Αβέρωφ και ο «άγνωστος» Παμπορίδης

Ο Ντόναλντ Τραμπ χειρίζεται την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σαν προσωπική του επιχείρηση. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου προφανώς εμπνέεται από εκείνον. Εξ ου και αποφάσισε να τον μιμηθεί. Με την αιφνιδιαστική προχθεσινή του πρόταση για άρση των ενεργειακών κυρώσεων κατά της Ρωσίας εκ μέρους της ΕΕ.

Χθες, αντιμετωπίσαμε την παρέμβασή του με σαρκασμό και χιούμορ. Πίσω, όμως, από κάθε εύθυμη πλευρά μιας πολιτικής υπόθεσης, ενίοτε, υπάρχει και η σοβαρή διάσταση. Η ανακοίνωση του ΔΗΣΥ, με την οποία διαχώρισε τη θέση του και άδειασε τον Αβέρωφ, αναδεικνύει ένα ζήτημα εξόχως σοβαρό. Που ξεπερνά τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Αφορά τη διαδικασία επιλογής του υποψηφίου του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2028. Και τις πολιτικές επιλογές του. Κατ’ επέκταση, και την πολιτική συνοχή του κόμματος.

Γι’ αυτό επανερχόμαστε σήμερα, για να εστιάσουμε σε αυτή τη σοβαρή διάσταση. Το επιχείρημα της οικονομικής ανακούφισης από το υψηλό κόστος των καυσίμων είναι υπαρκτό και αξίζει συζήτησης. Όμως, η πολιτική δεν εξαντλείται σε μια απλοποιημένη εξίσωση του τύπου ακριβή ενέργεια Vs άρση κυρώσεων. Χρειάζεται τεκμηρίωση για το οικονομικό όφελος, τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής και, κυρίως, το πολιτικό κόστος που ενδέχεται να συνεπάγεται.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον Αβέρωφ. Ο ΔΗΣΥ ξεκαθάρισε ότι στηρίζει τις θέσεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και την κοινή πολιτική των 27 κρατών-μελών της ΕΕ για τις ενεργειακές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, σε πλήρη συντονισμό με την Ελλάδα. Χαρακτήρισε την εισήγηση του Αβέρωφ προσωπική πρόταση. Τόνισε την ανάγκη συμπόρευσης με τους Ευρωπαίους εταίρους στα μεγάλα διεθνή ζητήματα.

Η Πινδάρου, λοιπόν, έσπευσε να κρατήσει αποστάσεις. Δεν απαγόρευσε στον Αβέρωφ να εκφράζει απόψεις. Του υπενθύμισε, όμως, ότι άλλο η προσωπική πολιτική ατζέντα και άλλο η επίσημη γραμμή της παράταξης.

Η υπόθεση, ωστόσο, δεν τελειώνει εδώ. Αντιθέτως, μόλις έχει ανοίξει ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, που χρήζει εξέτασης. Ο Αβέρωφ διεκδικεί το χρίσμα του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές εκλογές του 2028, με αντίπαλο τον Γιώργο Παμπορίδη. Γεννάται, λοιπόν, ένα αμείλικτο ερώτημα. Αν εξασφαλίσει το χρίσμα, ποια γραμμή θα ισχύει; Η δική του ή του κόμματος που θα τον επιλέξει και το οποίο θα εκπροσωπεί;

Αν η προσωπική του πρόταση για τις κυρώσεις διαφέρει από την επίσημη θέση του ΔΗΣΥ, τι θα συμβεί όταν κληθεί να διαμορφώσει την εξωτερική πολιτική της χώρας; Αν αύριο προκύψουν κι άλλες παρόμοιες «βόμβες» για το Κυπριακό, την οικονομία ή τις διεθνείς σχέσεις; Θα αναζητούμε και θα αναζητούν κάθε φορά, εκ των υστέρων, την επίσημη θέση; Είναι, μάλιστα, εξόφθαλμο ότι διαφορετικές θέσεις από εκείνες που στο παρελθόν υποστήριζε, παίρνει και σε άλλα θέματα ο Αβέρωφ.

Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Αφορά την πολιτική αξιοπιστία ενός κόμματος το οποίο θα διεκδικήσει να κυβερνήσει και του υποψηφίου του, που ενδέχεται να βρεθεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Από την στιγμή, μάλιστα, που η βόμβα Αβέρωφ άνοιξε το εν λόγω κεφάλαιο, προσλαμβάνει και ευρύτερη σημασία. Ο Γιώργος Παμπορίδης υπήρξε πρώην υπουργός Υγείας, με αναγνωρίσιμη επιτυχή διαδρομή.

Από εκεί και πέρα όμως; Γνωρίζουν επαρκώς τα μέλη του ΔΗΣΥ τις θέσεις του στο Κυπριακό; Στην οικονομία; Στις διεθνείς σχέσεις; Στην κοινωνική πολιτική; Αρκούν η αναγνωρισιμότητα και η προηγούμενη υπουργική θητεία για να αξιολογήσουν μια ενδεχόμενη προεδρική υποψηφιότητα; Τα ίδια ερωτήματα ισχύουν, βεβαίως, και για τον Αβέρωφ και για την όποια ενδεχόμενη τρίτη υποψηφιότητα προκύψει.

Η επιλογή υποψηφίου δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διαγωνισμό δημοφιλίας, προσωπικών συμμαχιών ή εντυπώσεων. Τα μέλη δικαιούνται να γνωρίζουν όχι μόνο ποιον επιλέγουν, αλλά και τι πρεσβεύει.

Πρόκειται για μείζον πολιτικό ζήτημα. Το οποίο διασφαλίζεται αν πριν την εσωκομματική ψηφοφορία, οι υποψήφιοι παρουσιάσουν συγκεκριμένες θέσεις στο Κυπριακό, στην οικονομία, στην κοινωνική πολιτική, στην ενέργεια και στις διεθνείς σχέσεις. Να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος, ώστε τα μέλη να ψηφίσουν γνωρίζοντας τις θέσεις του κάθε διεκδικητή και όχι στα τυφλά.

Επιπλέον, μπορεί να υπάρξει και ακόμη πιο ισχυρή ασφαλιστική δικλείδα. Να δεσμευτούν και οι δύο διεκδικητές ότι όποιος εξασφαλίσει το χρίσμα θα διαμορφώσει το προεκλογικό του πρόγραμμα σε συνεργασία με το κόμμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο υποψήφιος θα είναι άβουλος εκτελεστής κομματικών αποφάσεων. Σημαίνει ότι η υποψηφιότητά του πρέπει να στηρίζεται σε συμφωνημένες πολιτικές αρχές και όχι σε προσωπικές εκπλήξεις. Δεδομένου ότι θα κατέλθει ως υποψήφιος του κόμματος και όχι ως ανεξάρτητος με κομματική στήριξη.

Ο Αβέρωφ δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Ο Παμπορίδης δικαιούται να παρουσιάσει τις δικές του. Παράλληλα, όμως, δικαιούνται και τα μέλη του ΔΗΣΥ να γνωρίζουν τι ακριβώς ψηφίζουν. Να μην βρεθούν στον άχαρο ρόλο να επιλέξουν τον «άγνωστο» Αβέρωφ ή τον «άγνωστο» Παμπορίδη.

Οι πολιτικές βόμβες μπορεί να προσφέρουν δημοσιότητα. Όταν, όμως, εκρήγνυνται στην αυλή του ίδιου σου του κόμματος, το πρόβλημα δεν είναι ο εκκωφαντικός θόρυβος. Είναι οι συνέπειες. Αυτές δεν αντιμετωπίζονται ούτε με σαρκασμό ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Γι’ αυτό, επιβάλλεται να υπάρχουν ξεκάθαρες θέσεις, πολιτική συνέπεια και σεβασμός προς εκείνους που καλούνται να αποφασίσουν.