Ο θυμός του Υπουργού Οικονομικών και η εύστοχη καταγγελία του για την ηθική υπονόμευση του λαού μας είναι ήχος σειρήνας συναγερμού.
Διότι υπεισέρχεται στο βάθος των υπεύθυνων αναλύσεων όσων παραπέμπουν στις αιτίες οδυνηρών αληθειών όπως τα «χρυσά διαβατήρια» και οι συμπαιγνίες με τους Ρώσους εκατομμυριούχους. Είναι τεκμήριο του σατανικού σεναρίου που εφαρμόζεται από τον Φεβρουάριο του 1959, όταν ο συνθηκολόγηση με την Αγγλία και την Τουρκία διέκοψε, χωρίς περίσκεψη των συνεπειών, την πορεία της ΕΟΚΑ και άρχισαν να συντελούνται κοινωνικές διαφοροποιήσεις στο ιστορικό γίγνεσθαι του Κυπριακού Ελληνισμού. Διαφοροποιήσεις που άλλαζαν τον σχηματισμό του επιδιωκόμενου κόσμου, όπως τον ήθελαν οι υπόγειοι σκηνοθέτες που στρατηγούσαν τη διαφθορά της συνείδησης της κοινωνίας, επιχειρώντας να διαστρέψουν τη φυσιολογική υπόστασή της.
Να υπονομεύσουν την ηθική δύναμη του ανθρώπου που έστηνε τον αγώνα στην αξία του. Επρόκειτο περί επιδιώξεων εισαγομένων από ένα καταρρέον ιδεολογικό σύστημα που πολεμούσε να αλλάξει τον κόσμο, χωρίς να αντιλαμβάνεται την επερχόμενη δική του αλλοίωση. Και οι ενεχόμενοι στην αλλαγή στόχευσαν την Παιδεία. Υπέβαλλαν στη μαθητιώσα νεότητα φανατισμό, εξαρτώμενο από ξένες τάσεις και πολιτικοκοινωνικές ιδέες, πάθος εναντίον των ηθικών πεποιθήσεων του κόσμου και των συνειδήσεων του λαού.
Έσπερναν μίσος εναντίον των αγωνιστών που ανέβαιναν τις βαθμίδες της αγχόνης τραγουδώντας ύμνους και απελευθερωτικά θούρια. Και ένα μέσον εξυπηρέτησης των σκοπών τους ήταν η γλώσσα. Μαθήτευσαν στην κομματική προπαγάνδα παρερμηνεύοντας τον Λένιν, ότι αν παραλλάξεις την γλώσσα ενός λαού, θα καταφέρεις να διαστρεβλώσεις τις ιδέες του αποτραβώντας τον από τον κόσμο των πατρίων ιδεολογικών πεποιθήσεων.
Έκαναν διεισδύσεις στα σχολεία «νεοφώτιστων» νεαρών, εισβολές ημιμαθών κηδεμόνων στους συλλόγους των σχολείων και επιχειρούσαν να επιβάλουν νοοτροπίες των κομματικών κομισάριων. Με την αμφισβήτηση ή ακόμα με την ύβρι, επιχειρούσαν απογύμνωση των ψυχών από προαιώνιες πεποιθήσεις και τρομοκρατούσαν παιδιά και εφήβους, διέλυαν τον παραδοσιακό σεβασμό προς τον δάσκαλο, εκμηδένιζαν την ετοιμότητα εθνικού αγώνα. Για παράδειγμα χαρακτήριζαν εχθρό του λαού όποιο μιλούσε για Ένωση με την Ελλάδα ή εμπνεόταν από εθνικά ιδεώδη. Έσβηναν τη μνήμη ηρωισμών
ακόμα και προσφάτων και μαύριζαν συνθήματα για ελευθερία. Ναρκοθετούσαν την ηθική πίστη. Την εξολόθρευσαν με τη δολοφονία των ιδεών που στυλοβατούσαν την ψυχή. Τα δεδομένα δικαιολογούν τον Μ. Κεραυνό… Υπονόμευαν την ηθική υπόσταση του λαού. Ξένοι πράκτορες διείσδυαν στην Παιδεία για να την ελέγχουν. Τραβούσαν αποκεφαλιστικά στυλέτα για ηθική παράλυση.
Ταυτόχρονα κάλυπταν εντέχνως τις δικές τους θέσεις και συνεργάζονταν με την πλευρά όσων κερδοσκόπων γίνονταν «μπαλαντέρς» των «ανεξαρτησιακών», που βέβαια αποτελούσαν εξουσιαστικές παγίδες επιτηδείων. Σε κοινή επίσκεψη στην Αθήνα ζήτησαν από τον Μακάριο τερματισμό της παθητικής αντίστασης!
Στο Λάγκαστερ Χάους, τον Φεβρουάριο του 1959 τάσσονταν εναντίον της ζυριχικής συνθηκολόγησης, στις πρώτες προεδρικές εκλογές κατήλθαν με υποψήφιο τον Ιωάννη Κληρίδη, αλλά ευθύς μετά την εκλογή με 66% του Μακαρίου άλλαξαν στρατόπεδο, ασπάσθηκαν τις θέσεις του νέου προέδρου και ηγήθηκαν εκστρατείας εναντίον όσων συνέχισαν να αντιπολιτεύονται. Έγιναν οι λαδάδες της εποχής. Έχυναν λάδι στη φωτιά του διχασμού. Εφάρμοζαν τη θεωρία του Charles Bukowski: Ήθελαν τους έξυπνους γεμάτους αμφιβολίες και τους ηλίθιους γεμάτους αυτοπεποίθηση.
Έκτοτε δηλώνουν την παρουσία τους στη ζωή της πατρίδας με την αμφισβήτηση, τη διαστρέβλωση, την ύβρι. Αναζήτησαν και βρήκαν στόχους πολιτικής έκφρασης. Δανείστηκαν τη θεωρία του Στάλιν που διέτασσε: «Σ’ αυτό το δωμάτιο υπάρχει μια μαύρη γάτα. Κι αν δεν υπάρχει να την εφεύρετε». Και βρήκαν τον αρχηγό της ΕΟΚΑ. Τον Διγενή, που κατηγορούσαν σαν ένοχο του αθλίου χουντικού πραξικοπήματος, αν και ο στρατηγός ήταν ήδη νεκρός προ εξαμήνου.
Με το ίδιο πάθος εχθρεύονταν τους αγωνιστές της ελευθερίας της ΕΟΚΑ, παρ’ όλον ότι Αριστεροί εντάχθηκαν στον αγώνα και συνεργάστηκαν με πρόσωπα που ασκούσαν σημαντικούς ρόλους στην εξέλιξη του τετραετούς αγώνα κατά της αγγλοκρατίας.
Οι μαρτυρίες ομαδαρχών ομάδων κρούσεως είναι δεδηλωμένες
σε συνεντεύξεις ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εφημερίδων. Φιλοξενούσαν καταζητούμενους αντάρτες στα σπίτια τους. Κινδύνευαν μαζί τους. Ζήτησα συνεργασίες από αριστερούς τον καιρό της ΕΟΚΑ. Στη Γιαλούσα φύλακα του οπλισμού της Οργάνωσης διάλεξα στέλεχος του ΑΚΕΛ. Με προσέλαβε στην υπηρεσία του και με εισήγαγε στον Ακάμα, όπου εγκατέστησαν οι Εγγλέζοι στρατόπεδο. Κάθε μέρα μ’ έπαιρνε εκεί σαν εργάτη. Είχε αναλάβει να βάψει τις παράγκες σαν εργολάβος. Έπρεπε να βρω τρόπο για μολυβδοκόνδυλο. Θα το έκρυβα ανάμεσα στα δοχεία βενζίνης. Όταν γινόταν ή έκρηξη εγώ θα ήμουν στα βουνά.
Αρνήθηκα την αποστολή όταν μου είπαν πως ο εργολάβος, πατέρας 5 ανήλικων παιδιών, θα συμπεριλαμβανόταν στις «φίλιες απώλειες». Το σαμποτάζ δεν έγινε. Συνέπεσε κάθε νύχτα, να στήνουμε ενέδρα στου Χωματά, όπου σκοτώθηκε ένας Άγγλος κι άλλοι τραυματίστηκαν από τις χειροβομβίδες του Γιαννάκη Ζαχαρούδη και του Λεοντή Τσίρτου.
Στη Λευκωσία Αριστερός, ο Ανδρίκος Στυλιανού, με τις δύο αδελφές του, με βοηθούσαν στη φύλαξη των βομβών σε υδροσωλήνα στην είσοδο του διαμερίσματος τους. Γνώριζαν ότι αν ανακαλύπτονταν οι βόμβες, ποινή θα ήταν ο θάνατος στην κρεμάλα. Ήμασταν γείτονες στην αυλή της Τιμοθέας, Θησέως 32. Μέναμε εκεί, καταζητούμενοι, με τον Αλέκο Μαυρομμάτη. Ήταν οι φύλακές μας!
Το άρθρο ας συγκαταλεχθεί σαν στοιχείο της αποστολής αποτροπής
του διχασμού και της αδελφομαχίας που ανέλαβα ως Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Γιατί νέος διχασμός θα αποβεί μοιραίος για την πατρίδα μας.
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ
