Μαρίνα Χατζηκώστα: Η υιοθεσία, ο ρατσισμός, τα μετάλλια

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Πηγαίνει στους αγώνες για να απολαύσει το άθλημά της και μόλις φανερωθεί η επιτυχία, μουδιάζει και κλαίει σαν μικρό παιδάκι. Οι βολές της στη δισκοβολία και στη σφαιροβολία είναι χρυσές. Καταρρίπτει παγκόσμια ρεκόρ, ακόμη και σε ηλικίες μεγαλύτερες από τη δική της. Στέκεται στο ψηλότερο βάθρο και είναι συγκλονισμένη κάθε φορά που ακούει τον εθνικό ύμνο και που τιμά την Κύπρο της.

Πρόκειται για τη Μαρίνα Χατζηκώστα, μια πρωταθλήτρια ετών 17, η οποία επέστρεψε πριν λίγες μέρες χάλκινη από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ20 στο Όρεγκον των ΗΠΑ. Τα επιτεύγματά της, ωστόσο, δεν είναι αρκετά σπουδαία για ορισμένους. «Μου λένε δεν είσαι Κυπραία», εξομολογείται η ίδια στον «Φ» για τη μικροψυχία κάποιων που κρίνουν αποκλειστικά το μαύρο χρώμα του δέρματός της. Όμως ως γνήσια αγωνίστρια, η Μαρίνα δεν πτοείται, απαντά με πράξεις και στέλνει σπουδαία μηνύματα για την υιοθεσία, τις προκαταλήψεις και τον ρατσισμό.

Όλα ξεκίνησαν όταν ήταν περίπου 8 ετών. «Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μας επισκέφθηκε στο σχολείο μια προπονήτρια και μου είπε ότι μπορούσα να κάνω ρίψεις. Δοκίμασα και είδα ότι μου άρεσε. Αρχικά ξεκίνησα με τη σφαίρα, στη συνέχεια ακολούθησε και ο δίσκος». Τα αθλήματά της, εξηγεί, βασίζονται πολύ στην τεχνική. «Δεν πιάνεις, απλώς, ένα δίσκο και τον εκτοξεύεις μέτρα μακριά. Αυτό είναι που με γοητεύει. Ότι απαιτεί τεχνική και είναι πολύ ακριβές. Μετράς ακόμη και τις μοίρες για το πού να αφήσεις τον δίσκο. Πρέπει να γίνεις ένα μαζί του», αναφέρει η πρωταθλήτρια.

Οι δυσκολίες, υπογραμμίζει, είναι πολλές και οι προκλήσεις διαρκείς. «Υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόμουν αν ήθελα να κάνω αυτό το άθλημα ή ακόμη και να συνεχίσω. Ήταν η πίεση που δεχόμουν, που ενίοτε ένιωθα να με καταβάλλει. Ευτυχώς είχα δίπλα μου τους γονείς μου, τους φίλους μου και τον προπονητή μου και με βοήθησαν να το ξεπεράσω».

Ο πρωταθλητισμός απαιτεί σκληρές και καθημερινές προπονήσεις, όπως επίσης, και θυσίες. Η Μαρίνα πολλές φορές στερήθηκε εξόδους με φίλους, πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένη διατροφή, να ανταποκρίνεται στις σχολικές απαιτήσεις ως μαθήτρια του Αθλητικού Λανιτείου Λυκείου. «Όμως στο τέλος νιώθω πως αξίζουν τον κόπο όλες αυτές οι θυσίες. Πιθανόν, όμως, δεν θα το ξανάκανα», λέει γελώντας.

Μέχρι και πέρσι δεν μιλούσα για την υιοθεσία

Η ιστορία της Μαρίνας Χατζηκώστα ήρθε στο προσκήνιο μέσα από μια δική της ανάρτηση, στην οποία γνωστοποιούσε ότι υιοθετήθηκε πράγμα που δικαιολογεί το χρώμα του δέρματός της, καθώς ο βιολογικός της πατέρας είναι Νιγηριανός και η βιολογική της μητέρα Πολωνή. Η υιοθεσία της έγινε στη γέννα και η ίδια δηλώνει μια περήφανη Κυπραία, μεγαλωμένη στη Λεμεσό και με καταγωγή από το κατεχόμενο Βαρώσι, την Πάχνα και την Ακαπνού.

«Έμαθα για την υιοθεσία όταν ήμουν 7 ετών, ίσως και λίγο πιο μικρή. Όμως, μέχρι και πέρσι δεν ένιωθα άνετα να το συζητώ και να το αποκαλύπτω. Μόνο σε τρία άτομα το είχα εξομολογηθεί. Ήταν ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για εμένα. Κάθε φόρα που με ρωτούσε κάποιος “από πού είναι οι γονείς σου” και επέμενε να ρωτά, όταν απαντούσα “από την Κύπρο”, ένιωθα αμήχανα. Δεν το αποκάλυπτα, αλλά για πολλούς ήταν προφανές. Έβλεπαν εμένα σκουρόχρωμη και τους γονείς μου ολόλευκους», επισημαίνει.

Όμως οι συνθήκες ωρίμασαν και η Μαρίνα μιλά ανοιχτά, με την επιθυμία να δώσει δύναμη. «Ελπίζω πραγματικά να το είδαν παιδιά που είναι στη θέση μου. Ελπίζω να εμπνεύστηκε τουλάχιστον και ένα για να ακολουθήσει τα όνειρά του, όπως έκανα και εγώ με τα δικά μου», είπε και πρόσθεσε πως οι γονείς της στέκονται πάντα δίπλα της. «Δεν θα μπορούσε ένα παιδί να ζητήσει καλύτερους. Εν τω μεταξύ είμαι η μοναχοκόρη τους και ποτέ δεν μου χαλάνε χατίρι. Είμαι ευγνώμων που είναι οι γονείς μου».

Τους βιολογικούς της γονείς δεν τους έψαξε ποτέ, αναφέρει. «Δεν έκανα καμία προσπάθεια για να τους βρω. Δεν νομίζω πως θα το επιδιώξω στα επόμενα πέντε χρόνια. Δεν θα το προσπαθούσα», λέει.

«Αυτή δεν είναι Κύπρια»

Το χρώμα της, αναφέρει η Μαρίνα Χατζηκώστα, στοχοποιήθηκε κάποιες φορές στο σχολείο. «Μπορεί να με φώναζαν “μαύρη”, όμως δεν θα έλεγα ότι βίωσα bullying. Στάθηκα τυχερή και με βοήθησε και ο στίβος. Από τις αρχές της ενασχόλησής μου με τον αθλητισμό είχα κάποιες επιτυχίες και όταν το είδαν τα παιδιά στο σχολείο μού έδειξαν σεβασμό».

Υπάρχουν ορισμένοι, επισημαίνει η χρυσή πρωταθλήτρια, που «δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν και που επιδιώκουν να κοροϊδεύουν και να προσβάλλουν τον άλλο. Κάθε παιδί που στοχοποιείται πρέπει να θυμάται πως δεν είναι μόνο και, να επιδιώκει να μιλάει για αυτό που του συμβαίνει σε κάποιον φίλο ή ενήλικο που εμπιστεύεται».

Να μην αφήσουν, υπογραμμίζει, κανένα να βάλει εμπόδια στους στόχους και στα όνειρά τους. «Τhe sky is the limit», είναι το μότο της ζωής της.

Ανάλογη στάση διατηρεί η Μαρίνα και προς εκείνους που την κακολόγησαν κάτω από τις αναρτήσεις των επιτευγμάτων της ως μη άξια εκπρόσωπο του κυπριακού αθλητισμού. «Αυτή δεν είναι Κύπρια», έσπευσαν να της γράψουν. «Απλά κάθονται στον καναπέ και βλέπουν ένα κορίτσι να επιτυγχάνει πράγματα, τα οποία μόνο στον ύπνο τους θα μπορούσαν να κάνουν. Δεν με λυγίζουν! Θα συνεχίσω, ως Μαρίνα, να τους δείχνω ότι δεν με πειράζουν τα σχόλιά τους και ότι θα φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ, βγάζοντας τη χώρα μου ασπροπρόσωπη».

Τα δάκρυα στο Όρεγκον και το αναπάντεχο χάλκινο μετάλλιο

Η Μαρίνα Χατζηκώστα, πριν από λίγες ημέρες επέστρεψε από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών (Κ20) στο Όρεγκον των ΗΠΑ με χάλκινο μετάλλιο, μια διάκριση την οποία δεν πίστευε πως θα απολάμβανε μέχρι το τέλος του αγώνα.

«Δεν πίστευα καθόλου ότι θα πάρω μετάλλιο, καθώς πήγα στο Όρεγκον με την 8η καλύτερη επίδοση. Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να μπω στον τελικό, μόνο αν ήμουν τυχερή». Όμως, την τελευταία στιγμή, δύο αθλήτριες που προηγούνταν αποκλείστηκαν. «Έκανα και εγώ λάθη και οι πρώτες μου δύο βολές ήταν μόλις 48 μέτρα, απόσταση που έχω προσπεράσει από πέρσι. Πάω στον προπονητή μου και του λέω πως δεν ξέρω τι μου συνέβη και πως δεν θα περάσω καν στον τελικό. Ο προπονητής μου, ο Κωνσταντίνος Σταύρου, ήταν πολύ χαλαρός. Το προσποιείτο, δηλαδή, για να ηρεμήσω. Έτσι μπήκα στην τρίτη βολή στους προκριματικούς και, τελικά, πέρασα στον τελικό με την 6η καλύτερη επίδοση».

Το ρεκόρ της εκείνη την ώρα ήταν 56,5 μέτρα. «Μπαίνω στον αγώνα με δυνατή πρώτη βολή στα 54 μέτρα. Δεν με πέρασαν οι άλλες αθλήτριες. Αναρωτιόμουν “τι γίνεται;”». Ακολουθούσε σε απόσταση αναπνοής μια αθλήτρια από την Κίνα. Ήταν πίσω της με διαφορά μόλις στα 30 εκατοστά. «Στην τελευταία της βολή, βάζω το σταυρό μου. Δεν μπορούσα καν να δω τι έριξε. Όμως, πέφτει στα 50 μέτρα».

«”Μόλις έκανα κάτι αδιανόητο”, είπα στον εαυτό μου. Βγήκα τρίτη παγκοσμίως. Άρχισα και έκλαιγα. Πριν καν να ρίξω -ήμουν επόμενη- εγώ έκλαιγα. Μαζεύω τα δάκρυα μου, ρίχνω. 52 μέτρα! Απλά βγήκα από τη βαλβίδα και έκλαιγα. Επικράτησε πανηγύρι. Ήταν πολύ συναισθηματικός αγώνας», αναφέρει συγκινημένη.

Η Μαρίνα Χατζηκώστα, όπως εξηγεί έχει ακόμη τρεις αγώνες μέχρι το τέλος της σεζόν, από τους οποίους αναμένει και από κάποιο μετάλλιο. Ο μεγάλος της στόχος, όπως καταλήγει, είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες 2028 και είναι εξαιρετικά χαρούμενη που έχει δίπλα της, τους τελευταίους 11 μήνες τον προπονητή της για να κυνηγήσουν αυτό το όνειρο.

Πλήθος από μετάλλια, διακρίσεις και ρεκόρ

Αν και μόλις 17 ετών, η Μαρίνα Χατζηκώστα έχει καταφέρει να ανέβει στο βάθρο και να συλλέξει πλήθος μεταλλίων και διακρίσεων, σπάζοντας ταυτόχρονα και παγκόσμια ρεκόρ.

Ανάμεσα σε εκείνα που ξεχωρίζουν είναι: