Οι ωρομίσθιοι δεν ζητούν χάρες… απαιτούν αυτά που δικαιούνται

Η υπομονή των ωρομίσθιων εργαζομένων στον δημόσιο τομέα έχει εξαντληθεί. Μετά την πρώτη προειδοποιητική παγκύπρια απεργία της 24ης Ιουνίου, η Κυβέρνηση επέλεξε δυστυχώς τη συνέχιση της άτεγκτης στάσης της, επιδεικνύοντας παντελή έλλειψη διάθεσης για διάλογο, αρνούμενη να εισακούσει τα δίκαια αιτήματά μας για ουσιαστικές αυξήσεις και αναθεώρηση των απαράδεκτων και ντροπιαστικών μισθών πρόσληψης.

Επικαλέστηκε επίσης τις μεταξύ μας συμφωνημένες διαδικασίες οι οποίες επέβαλαν τη σύσταση εξ υπουργών επιτροπής, τη μελέτη των μεταξύ μας διαφωνιών και τη διαμόρφωση, εκ νέου, βελτιωμένης ίσως πρότασης προς τους εργαζόμενους, δημιουργώντας τους προσδοκίες.

Προς έκπληξη μας, τις προηγούμενες μέρες επιβεβαιώθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως το Υπουργείο Οικονομικών και η Κυβέρνηση δεν σέβονται, κωλυσιεργούν και απαξιώνουν με κάθε ευκαιρία τους ωρομίσθιους εργαζόμενους, αφού χρειάστηκαν σαράντα ολόκληρες μέρες «μελέτης» για να καταλήξουν πως δεν έχουν τίποτα καινούργιο να θέσουν στον διάλογο, παραμένοντας εμμονικά προσηλωμένοι στη θέση τους για μηδέν ευρώ αυξήσεις στους πιο χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους του Δημόσιου Τομέα, υπογραμμίζοντας για πολλοστή φορά τον κίνδυνο του εκτροχιασμού των δημόσιων οικονομικών.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδικαιολόγητη και προκλητική κυβερνητική αντίφαση. Από τη μια, οι επίσημοι δείκτες και οι δηλώσεις των αξιωματούχων περιγράφουν μια οικονομία που «πετά». Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε πρόσφατα:

«Με ρυθμό ανάπτυξης στο 3,3% κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026, η Κύπρος καταγράφει για ακόμη ένα τρίμηνο επίδοση υπερτριπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Συνεχίζουμε […] με ύψιστο στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών…».

Την ίδια ώρα, η Στατιστική Υπηρεσία ανακοινώνει για την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2026 δημοσιονομικό πλεόνασμα ύψους €770,6 εκατομμυρίων (2,0% του ΑΕΠ).

Πώς μεταφράζεται αυτή η «βελτίωση της καθημερινότητας» για τους ανθρώπους της εργασίας;

Όταν πρόκειται για τους ωρομίσθιους εργαζόμενους, η Κυβέρνηση θυμάται τη «δημοσιονομική πειθαρχία» και δηλώνει ότι δεν υπάρχουν δυνατότητες για αυξήσεις. Όταν όμως πρόκειται για να χαριστούν φόροι σε εταιρείες, στερώντας έσοδα από το κράτος, υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Όταν συζητούμε το ύψος και τις παραμέτρους για τον κατώτατο μισθό, υπάρχουν σαφείς περιορισμοί, που επιβάλλουν οι οικονομικές δυνατότητες του κράτους. Όταν είναι να δοθούν οικονομικά κίνητρα σε εργοδότες υπάρχουν βεβαίως τα οικονομικά περιθώρια.

Τα 770 εκατομμύρια πλεόνασμα της Κυβέρνησης το πρώτο επτάμηνο του έτους αποδεικνύουν ότι η άρνηση αυτή δεν είναι θέμα οικονομικής αδυναμίας, αλλά πολιτικής επιλογής.

Ψίχουλα σε κρίσιμες υπηρεσίες

Η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες ωρομίσθιοι εργαζόμενοι είναι αμείλικτη:

∙      Μισθοί Πείνας στο Δημόσιο: Εργαζόμενοι με εργοδότη το ίδιο το κράτος αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, ένας μισθός που υπό τις παρούσες συνθήκες ακρίβειας δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση.

∙      Απαξίωση Κρίσιμων Τομέων: Συνάδελφοι που στελεχώνουν ζωτικές κρατικές υπηρεσίες -από τις οποίες εξαρτάται η καθημερινή λειτουργία της χώρας- λαμβάνουν ψίχουλα. Η κρισιμότητα και η προσφορά του επαγγέλματός τους βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις απολαβές τους.

∙      Στάσιμοι Μισθοί Εισδοχής: Οι μισθοί πρόσληψης παραμένουν καθηλωμένοι ή απόλυτα συνδεδεμένοι με τον κατώτατο μισθό ,γεγονός που αφαιρεί κάθε κίνητρο και κάθε προοπτική ενδιαφέροντος για εργοδότηση από νέους λόγω της ανεπάρκειας του ύψους του κατώτατου μισθού.

Στις 17/9 δίνουμε απάντηση

Δεν ζητάμε λοιπόν χάρες. Απαιτούμε το μερίδιο που μας αναλογεί από τον πλούτο που παράγουμε. Όταν ο Πρόεδρος μιλά για «συνθήκες ασφάλειας για κάθε πολίτη», πρέπει να γνωρίζει ότι η οικονομική αβεβαιότητα και η φτώχεια δεν προσφέρουν καμία ασφάλεια.

Η παγκύπρια απεργία της 17ης Σεπτεμβρίου είναι λοιπόν το μοναδικό μέσο που απομένει στους εργαζόμενους για να αναγκάσουν την Κυβέρνηση να ανοίξει τα αυτιά της. Να ακούσει τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους και να αφουγκραστεί τις ανάγκες τους .

* Γενικός Γραμματέας Κυβερνητικών ΠΕΟ