Τελικά, στον ΔΗΣΥ δεν φαίνεται πως θα δοθεί μάχη μόνο για το ποιος θα εξασφαλίσει το χρίσμα του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Το κόμμα μοιάζει να εισέρχεται και σε μια νέα εσωκομματική μάχη, αυτή της διαδοχής στην ηγεσία του.
Η συλλογιστική που αναπτύσσεται είναι προφανής και η ανάγνωση που γίνεται είναι λογική. Αν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η Αννίτα Δημητρίου είναι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2028, είτε κερδίσει, είτε χάσει, ανοίγει ζήτημα ηγεσίας στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, και στην περίπτωση που δεν επικρατήσει στην εσωκομματική διαδικασία για το προεδρικό χρίσμα απέναντι στον Αβέρωφ Νεοφύτου, τον Γιώργο Παμπορίδη ή οποιονδήποτε άλλο διεκδικητή προκύψει.
Διότι δύσκολα μπορεί να παραμείνει κάποιος πρόεδρος ενός κόμματος όταν δεν κατορθώνει να εξασφαλίσει ούτε το χρίσμα του ίδιου του κόμματός του. Εκτός, φυσικά, αν επιλέξει να μη συμμετάσχει καθόλου στη διαδικασία. Τα σημερινά δεδομένα, πάντως, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Αννίτα Δημητρίου θα διεκδικήσει χρίσμα.
Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Διότι οι χθεσινές δηλώσεις του αντιπροέδρου του ΔΗΣΥ, Γιάννου Καρούσου, στην ιστοσελίδα Reporter και στον συνάδελφο Γιώργο Πλουτάρχου, μπορούν να ερμηνευθούν και μέσα από αυτό το πρίσμα.
Ο κ. Καρούσος δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι προτίθεται να θέσει στην κομματική ατζέντα το ζήτημα της ιδεολογικής κατεύθυνσης του κόμματος, υποστηρίζοντας πως ο ΔΗΣΥ πρέπει να κάνει βήματα προς μια πιο δεξιά κατεύθυνση. Παράλληλα, προειδοποίησε όσους, όπως είπε, επιχειρούν να οδηγήσουν το κόμμα προς πιο αριστερές πολιτικές ότι «θα τον βρουν απέναντί τους».
«Στέλνω μήνυμα ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι σαν εμένα που θα φροντίσουμε να γίνουν βήματα προς πιο δεξιά και εθνικόφρονα κατεύθυνση», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η ενίσχυση της επαφής του ΔΗΣΥ με την εθνικόφρονα, λαϊκή και πατριωτική δεξιά αποτέλεσε έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους διεκδίκησε τη θέση του αντιπροέδρου του κόμματος.
Το εύλογο ερώτημα, ωστόσο, είναι ποιος ακριβώς επιχειρεί να μετακινήσει τον ΔΗΣΥ προς τα αριστερά, ώστε να απευθύνει αυτή την προειδοποίηση. Αναφέρεται στη σημερινή ηγεσία, υπό την Αννίτα Δημητρίου; Ή μήπως στοχεύει άλλους εν δυνάμει διεκδικητές της ηγεσίας του κόμματος στο άμεσο μέλλον; Του διαφεύγει ίσως ότι στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές υπογείως στον ΔΗΣΥ επικρατούσαν ακριβώς αντίθετες αντιλήψεις απ’ ορισμένους. Εκτός αν αναφέρεται και σε αυτούς.
Διότι οι χθεσινές τοποθετήσεις του είχαν δύο διακριτές διαστάσεις. Η πρώτη αφορά το ιδεολογικό στίγμα και την ανάγκη μετακίνησης του κόμματος προς τα δεξιά, με στόχο την επανασύνδεσή του με ένα πιο παραδοσιακό δεξιό ακροατήριο. Η δεύτερη αφορά τις οργανωτικές και πολιτικές αδυναμίες που ανέδειξαν οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, όπως αυτές παρουσιάστηκαν και στο Πολιτικό Γραφείο της περασμένης εβδομάδας, με ιδιαίτερη αναφορά στην επαρχία Λεμεσού.
Στην πρώτη περίπτωση, η αναφορά σε έναν πιο δεξιόστροφο ΔΗΣΥ και στην ανάγκη ενίσχυσης των δεσμών με τη λαϊκή, εθνικόφρονα βάση του κόμματος φαίνεται να απευθύνεται εμμέσως και προς πιθανούς διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος, οι οποίοι εκφράζουν περισσότερο το αστικό και φιλελεύθερο ακροατήριο. Ίσως προς τον Δημήτρη Δημητρίου ή τον Γιώργο Παμπορίδη, δύο πρόσωπα που συχνά αναφέρονται στις σχετικές συζητήσεις και αντλούν σημαντική επιρροή από την αστική Λευκωσία.
Στη δεύτερη περίπτωση, η αναφορά στη Λεμεσό θα μπορούσε να εκληφθεί ως έμμεση αιχμή και προς τον Ευθύμιο Δίπλαρο, ο οποίος επίσης θεωρείται πιθανός ενδιαφερόμενος για τη διεκδίκηση της προεδρίας του κόμματος.
Σε κάθε περίπτωση, οι παρεμβάσεις του Γιάννου Καρούσου δεν περιορίζονται σε μια ιδεολογική συζήτηση. Αποτελούν, ταυτόχρονα, μια πολιτική τοποθέτηση με σαφείς εσωκομματικές προεκτάσεις.
Το αν πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τη σημερινή ηγεσία ή για ένα πρώτο μήνυμα προς όσους σχεδιάζουν να διεκδικήσουν την επόμενη ημέρα στον ΔΗΣΥ, μένει να φανεί.
Το βέβαιο είναι ότι η συζήτηση για μια εσωκομματική μάχη στον ΔΗΣΥ έχει πλέον ανοίξει και δύσκολα θα κλείσει μέχρι να ξεκαθαρίσει, τόσο το τοπίο των προεδρικών εκλογών, όσο και εκείνο της επόμενης ημέρας στην Πινδάρου.
