Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Σε μια αρένα που η δικαιοσύνη απονέμεται από την οργή του πληκτρολογίου
Εισήλθαμε φαίνεται για τα καλά σε άλλους αστερισμούς, όπως τους υπαγορεύει και τους εδραιώνει η ψηφιακή εποχή μας. Βιώνουμε όχι μόνο ως ευλογία τον όποιο ψηφιακό μετασχηματισμό, αλλά στα χέρια μας μετατρέπεται ενίοτε και σε κατάρα. Συμβαίνει αυτό όταν σήμερα γινόμαστε παρατηρητές ενός φαινομένου, το οποίο ξεφεύγει για τα καλά και οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς. Πρόκειται για την φάση ή καλύτερα την αφασία μιας αρένας, όπου η δικαιοσύνη, ως ένα από τα υπέρτατα αγαθά, δεν απονέμεται από θεσμούς με όλα τα δεοντολογικά συμπαρομαρτούντα αλλά από την οργή του πληκτρολογίου.
Το φαινόμενο του στησίματος των διαδικτυακών λαϊκών δικαστηρίων προσλαμβάνει όντως ατιθάσευτες διαστάσεις, εξελισσόμενο σε μια άλλη βαθιά κοινωνική πληγή. Με πρόσχημα, ακόμα και με το ένδυμα της ηθικής ανωτερότητας, οργιάζει ένας ανεξέλεγκτος συρφετός, αναλαμβάνοντας κατά κανόνα το ρόλο του κατηγόρου, του δικαστή, αλλά και του εκτελεστή, διασύροντας και εξευτελίζοντας υπολήψεις και συνειδήσεις. Όλα στο βωμό μιας εφήμερης σκοπιμότητας, ενός φθηνού εντυπωσιασμού, μιας άλλης ηδονιστικής θεώρησης πραγμάτων.
Ένα από τα παραδείγματα που αφθονούν είναι και η περίπτωση εκπαιδευτικού που βρέθηκε στο στόχαστρο μιας ανηλεούς και ανοίκειας ψηφιακής επίθεσης. Ισοπεδωνόταν κάθε έννοια μέτρου, πλαισίου και λογικής, αφήνοντας το θύμα έρμαιο στις διαθέσεις ενός όχλου που δίνει την εικόνα ότι διακατέχεται από αιμοσταγείς ορέξεις. Άπειρες οι περιπτώσεις που εκτυλίσσονται καθημερινά. Οι μέθοδοι της δημόσιας διαπόμπευσης έχουν αναχθεί πλέον σε «επιστήμη». Καμιά σχέση με διάλογο, αλλά για ένα σύγχρονο άλλης μορφής ψηφιακό λιθοβολισμό που αφήνει ορθάνοικτες τρύπες στα πιο ευαίσθητα ζητήματα, εκείνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Επιτακτική προβάλλει η ανάγκη να υπάρξουν επιτέλους κόκκινες γραμμές. Πόρρω απέχουν τα όρια μιας θεμιτής, αυστηρής έστω κριτικής, απαραίτητα στοιχεία σε μια δημοκρατική και ανθρώπινη κοινωνία, από την εν ψυχρώ, ηδονιστική διαπόμπευση προσώπων. Η όποια κριτική καλοδεχούμενη γιατί μπορεί να θέτει υπό αμφισβήτηση γεγονότα, ιδέες και πράξεις. Ο χαρακτήρας όμως των ψηφιακών λαϊκών δικαστηρίων που στήνονται σήμερα εν ψυχρώ. αποκαθηλώνει και εξευτελίζει τον ίδιο τον άνθρωπο.
Το ερώτημα παραμένει βασανιστικό και αμείλικτο: ποιος προστατεύει τελικά αθώους ανθρώπου από την αυθαιρεσία της ψηφιακής μάζας; Όταν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας και της πολιτείας αδρανούν και η θεσμική προστασία είναι απούσα, τότε βασικοί ιστοί της κοινωνίας αποσυντίθενται. Αν επιτρέψουμε στη ζούγκλα του διαδικτύου να υποκαταστήσει θεσμούς και βασικές αρχές, τότε το επόμενο θύμα στη σειρά για το ψηφιακό ικρίωμα μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε από εμάς.
