Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Συνάντησα την Όλγα Κομήτη λειτουργό νομικής προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR) το περασμένο Σάββατο (24/10) στη νεκρή ζώνη, έξω από το Λήδρα Πάλας, στην εκδήλωση για την Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών («UN Open Day») που τιμάται κάθε χρόνο στις 24 Οκτωβρίου. Της ζήτησα να μου γράψει τις σκέψεις της για το θέμα και να ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο της: «Εκεί όπου η διαίρεση του τόπου μας παραμένει ορατή και επώδυνη, άνθρωποι από τις δύο κοινότητες είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν και να γνωρίσουν το έργο των οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο.
Πριν από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων τον Απρίλιο του 2003, αποτελούσε τη μοναδική ανοικτή εκδήλωση, κατα την οποία άνοιγαν τα οδοφράγματα και Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούσαν να διακινηθούν ελευθερα και να συναντηθούν. Ήταν ένας τόπος όπου άνθρωποι χωρισμένοι από τον πόλεμο, τον φόβο και την ιστορία μπορούσαν, έστω για λίγο, να βρεθούν ξανά μαζί. Θυμάμαι ακόμη τη συγκίνηση που ένιωσα όταν, για πρώτη φορά, είδα ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους να αγκαλιάζονται αυθόρμητα, θυμάμαι ηλικιωμένους να περιφέρονται ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, αναζητώντας γνωστές φυσιογνωμίες, παλιούς φίλους να ρωτούν αν ζει κάποιος που είχαν να δουν δεκαετίες, να ζητούν νέα για οικογένειες, να στέλνουν χαιρετίσματα σε ανθρώπους που είχαν να δουν κοντά τριάντα χρόνια. Υπήρχε σε αυτές τις συναντήσεις μια βαθιά νοσταλγία, μια θλίψη για όσα είχαν χαθεί, αλλά και μια αξιοθαύμαστη ανθρώπινη διάθεση να παραμεριστεί, έστω για λίγες στιγμές, ο πόνος του παρελθόντος.
Οι άνθρωποι αναζητούσαν ο ένας τον άλλον πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές. Και μέσα σε αυτές τις αυθόρμητες αγκαλιές, μπορούσε κανείς να διακρίνει κάτι πολύ σημαντικό: Την ελπίδα ότι η ειρηνική συνύπαρξη και η επανένωση του τόπου μας, δεν είναι μόνο πολιτικοί στόχοι, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη επιθυμία. Αυτή η εμπειρία συνδέεται βαθιά και με την επαγγελματική μου πορεία στην Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, όπου εργάζομαι από τις αρχές του 1999. Σχεδόν είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, κοιτάζοντας πίσω, αναλογίζομαι πόσο έχει αλλάξει η προστασία των προσφύγων στην Κύπρο, αλλά και πόσο αναλλοίωτη παραμένει η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ένα μέρος που να μπορεί κανείς να αποκαλεί σπίτι του.
Σήμερα, εύχομαι από καρδιάς να έρθει σύντομα η μέρα που αυτό το πέρασμα της νεκρής ζώνης δεν θα αποτελεί πια σύμβολο του χωρισμού μας, αλλά θα γίνει ένα πραγματικό πέρασμα ελπίδας, ελευθερίας και ειρήνης. Από όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να επιστρέφουν στους τόπους τους, να ξαναχτίζουν τους δεσμούς τους και να ζουν μαζί, με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και αμοιβαίο σεβασμό, στην κοινή μας πατρίδα».
