Στην Κύπρο οι εκλογές κοστίζουν ακριβά..

Από το 2012 με 2013 όταν η πρώτη τραπεζική κρίση ήταν στο απόγειο της με την Λαϊκή να βρίσκεται στον αναπνευστήρα μέσω ELA και να οδηγείται τελικά στο κούρεμα καταθέσεων και στο κλείσιμο, μέχρι και την πρόσφατη κρίση του Συνεργατισμού που τελικά ενώ «πετύχαινε» όλους τους στόχους ένα μήνα πριν τις προεδρικές εκλογές και τελικά κατάρρευσε μετά από αυτές, το συμπέρασμα είναι ότι οι δυο προεκλογικές περίοδοι του 2013 και του 2018 μας στοίχισαν αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ.

Από την μια η έννοια να διατηρηθεί μια αφερέγγυα τράπεζα (η Λαϊκή δηλαδή) εν ζωή από την κυβέρνηση Χριστόφια για λόγους που όπως εξέφρασε δημόσια και ο τότε Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Πανίκος Δημητριάδης καθαρά προεκλογικούς, και το κούρεμα καταθέσεων που επακολούθησε το οποίο στοίχισε σχεδόν 8 δις ευρώ και από την άλλη να φαίνεται ο Συνεργατισμός πριν τις εκλογές ότι «πετά» και τελικά πληρώσαμε περίπου 3 δις ευρώ για έκδοση ομολόγων για να τον πουλήσουμε της Ελληνικής, δείχνει και ποιες είναι οι πραγματικές έννοιες των πολιτικών ηγεσιών της χώρας αυτής. Που δεν είναι άλλες από την εκλογή τους στην εξουσία για δικούς τους λόγους.

Και αν ακόμα ισχυριστεί κάποιος πως στην περίπτωση του Συνεργατισμού προχωρήσαμε στο deal με την Ελληνική για να αποφύγουμε τα χειρότερα και επομένως αναγκάστηκε το κράτος να δανειστεί ώστε να μειωθεί το κενό μεταξύ του ενεργητικού και του παθητικού της τράπεζας, γιατί δεν το κάναμε όταν είμασταν στο μνημόνιο;  Όπως ανέφερε (αργοπορημένα) η κ. Γιωρκάτζη στην ερευνητική επιτροπή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ενήμερος για την τραγική κατάσταση του Συνεργατισμού από το 2016.

Αντιθέτως, είχαμε διαθέσιμα 10 δις ευρώ από το μνημόνιο με επιτόκιο περίπου 1% και πιο κάτω και τελικά χρησιμοποιήσαμε τα 7,2 δις ευρώ γιατί θέλαμε να κάνουμε την πρόωρη «πανηγυρική» μας έξοδο από το μνημόνιο (για ευνόητους λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε σήμερα) ενώ θα μπορούσε να ξεκινήσει από τότε η πώληση του Συνεργατισμού και να μας στοιχίσει πιο λίγα. Τελικά, όσα δεν χρησιμοποιήσαμε από το μνημόνιο αναγκαστήκαμε να τα δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές με διπλάσιο και τριπλάσιο κόστος για κλείσουμε το deal με την Ελληνική. 

Δεν αναμένω από τους «ανεξάρτητους» θεσμούς (αυτοί είναι ανύπαρκτοι από το 1960) να κάνουν την δουλειά τους αμερόληπτα και αντικειμενικά αλλά αναμένω από τους νέους πολιτικούς που εμπλέκονται στα κοινά πως θα πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις να προβάλουν δημόσια την διαφωνία τους με τα κακώς έχοντα μιας κυβέρνησης χωρίς να σκέφτονται πως θα καταστραφεί η πολιτική τους καριέρα αν διαφωνήσουν με τον εκάστοτε κομματάρχη τους. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πως νέοι και μορφωμένοι πολιτικοί ανέχονται να τους κοροϊδεύει ο κάθε πολιτικάντης..