Η Ευρώπη απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα: Για ακόμη μια φορά κατώτερη των περιστάσεων

Όλοι είδαμε από τις τηλεοράσεις μας και ενημερωθήκαμε, μέσα από τις ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων από την Αττάλεια της Τουρκίας, για την απρεπή και προκλητική στάση του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έναντι του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, και, κατ’ επέκταση, έναντι της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όταν ο κ. Χριστοδουλίδης έφθασε στο συνεδριακό κέντρο, όπου διεξαγόταν η σύνοδος των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα (COP31), ο Τούρκος Πρόεδρος απομακρύνθηκε για μερικά λεπτά, προκειμένου να αποφύγει να τον υποδεχθεί, όπως είχε πράξει με τους υπόλοιπους ηγέτες. Ως αποτέλεσμα, τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη υποδέχθηκε μόνος του ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες.

Στη συνέχεια, ο κ. Ερντογάν επέστρεψε και, μαζί με τον κ. Γκουτέρες, καλωσόρισε τους ηγέτες των χωρών που ακολουθούσαν.

Επιπρόσθετα, η κυπριακή αντιπροσωπεία αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Τουρκία μέσω Ρόδου, καθώς η Άγκυρα δεν επιτρέπει απευθείας πτήσεις από την Κύπρο προς την Τουρκία.

Προηγουμένως, η τουρκική κυβέρνηση επιχείρησε να επιβάλει τη δική της προσέγγιση έναντι της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τον όρο «Νότια Κύπρος» αντί του ορθού όρου «Κύπρος». Ωστόσο, έπειτα από παρέμβαση του επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Τουρκία, η σχετική ορολογία άλλαξε.

Το γεγονός αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει την Ευρωπαϊκή Ένωση από την ευθύνη της να προστατεύσει ένα κράτος μέλος της, αλλά και το ίδιο της το κύρος. Διότι εξακολουθεί να είναι μια Ευρώπη που ανέχεται και υποκύπτει στους εκβιασμούς της Άγκυρας και του Προέδρου της. Μια Ευρώπη άνευρη, ασπόνδυλη, που επιλέγει τη σιωπή και την απουσία αντί της ουσιαστικής αντίδρασης.

Μια Ευρώπη που πολύ σύντομα ενδέχεται να αποδειχθεί και πάλι ανεπαρκής, όταν θα κληθεί να σταθεί απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα σε σχέση με τις εργασίες υλοποίησης του ευρωπαϊκού έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδας (GSI), σε πρώτη φάση, και Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας, σε δεύτερη.

Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να εξαντλείται σε δηλώσεις και διπλωματικές παρεμβάσεις. Απαιτούνται σαφείς θέσεις, αποφασιστικότητα και έμπρακτη υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων ενός κράτους μέλους της. Και αυτό δεν το έχουμε δει ποτέ στην πράξη, σε σχέση με το σημαντικότερο πρόβλημά μας, το Κυπριακό.

Η ίδια ανεπάρκεια της Ευρώπης έχει καταδειχθεί και σε πολλά άλλα μεγάλα ζητήματα, όπως στην πρόσφατη κρίση που συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράν, τις επιπτώσεις της οποίας βιώνουν καθημερινά οι πολίτες της Ευρώπης, και κυρίως οι οικονομικά ασθενέστεροι και πιο ευάλωτοι.

Η Ευρώπη πρέπει, επιτέλους, να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μια ένωση κρατών με κοινές διακηρύξεις, αλλά μια πραγματική πολιτική και θεσμική δύναμη, ικανή να υπερασπίζεται τα κράτη μέλη της και τις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε.

Πανίκος Χαραλάμπους

Δημοσιογράφος

panicoscharal.j@gmail.com