Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Οι δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη αλλά και του προέδρου του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου για τον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος πυροδότησαν μεν το κλίμα που υπάρχει στους χώρους της υγείας και παιδείας, ωστόσο φανέρωσαν και πικρές αλήθειες. Θα έλεγα ότι καταδείχτηκε με φαιδρό τρόπο η στρεβλή εικόνα και η απαξίωση του όρου «συνδικαλισμός».
Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι υπάρχει Σύνταγμα, υπάρχουν νόμοι, πρέπει να τους σεβόμαστε. Δεν διανοούμαι να ακούω ότι αίρουν την εμπιστοσύνη συνδικαλιστικές οργανώσεις σε αξιωματούχους του κράτους που δεν τους διορίζουν. Όταν θα βάλει υποψηφιότητα η κα Γιαννάκη να μην την ψηφίσουν οι κύριοι που νομίζουν ότι έγιναν κυρίαρχοι πλέον σε αυτό τον τόπο. Κάνω πολλή υπομονή, αλλά κάποτε η υπομονή εξαντλείται».
Ποια συμπεράσματα μπορούμε να εξάγουμε; Ότι σε συγκεκριμένους χώρους, το συνδικαλιστικό κίνημα είναι τόσο οργανωμένο, με τόση δύναμη, ώστε οι συνδικαλιστές έχουν τη δύναμη μέχρι και να υποβαθμίσουν τον ρόλο της γενικής διευθύντριας ενός υπουργείου.
Δεν είναι μυστικό ότι οι συντεχνίες των δημοσίων υπαλλήλων, των εκπαιδευτικών και τώρα των κυβερνητικών ιατρών είναι πολύ ισχυρές και δύσκολα επέρχονται οι όποιες αλλαγές που θα τους ταράξουν τα νερά χωρίς τη συναίνεση και συγκατάθεσή τους.
Στον ιδιωτικό τομέα, θα έλεγα ότι μόνο οι τραπεζοϋπάλληλοι έχουν αποδείξει τη δύναμή τους. Τι έχει να πει κανείς για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, για την καταπάτηση των συμβάσεων στον χώρο των μίντια, για τους υπαλλήλους των μικρομεσαίων καταστημάτων; Έχει δει εκεί κανείς τη δύναμη του συνδικαλιστικού κινήματος;
Σε μια εποχή που η κοινωνία μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολύπλευρη κρίση, η αμφισβήτηση των θεσμών είναι πλέον εμφανής. Θεωρώ ότι στην Κύπρο έχει αποτύχει ο συνδικαλισμός. Η ήττα των συνδικαλιστικών δυνάμεων οφείλεται κυρίως όχι στο πώς λειτούργησαν στην περίοδο της κρίσης, αλλά στο μοντέλο συγκρότησης και λειτουργίας τους προ κρίσης. Κομματικοί διορισμοί, πλάτες στους κυβερνώντες, παροχή αλόγιστων ωφελημάτων για ψηφοθηρικούς σκοπούς (χωρίς να υπάρχει πλάνο).
Μάλιστα, είναι διαχρονικό φαινόμενο όταν μια κυβέρνηση τους «κακοφανίσει», οι συνδικαλιστές να τρίζουν τα δόντια. Για να υπενθυμίσουν στους εκλελεγμένους (βουλευτές και κυβέρνηση) ότι έχουν δύναμη και στις επόμενες εκλογές μπορεί και να ωθήσουν τα μέλη τους να μην τους επανεκλέξουν.
Αν κάτι χρειάζεται σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι ακριβώς η επανασύνδεσή του με τα προβλήματα των εργαζομένων, γεγονός που αποτελεί πρωταρχικό όρο και προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητά του και την καταξίωση του ρόλου του. Στους νυν εργαζόμενους επαφίεται η απόφαση της αποσύνδεσης του συνδικαλισμού με τα κόμματα.
