Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Όταν το 2015 ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για την πώληση δανείων από τις τράπεζες, ακούστηκαν πολλά από τους βουλευτές οι οποίοι δεν ήθελαν να προχωρήσει αυτό το μέτρο. Μάλιστα κάποιοι έκαναν λόγο ότι τα δάνεια των συμπατριωτών μας θα πωληθούν σε εταιρείες τουρκικών συμφερόντων. Κάτι τέτοιο δεν έγινε και ακόμη ένα τέχνασμα ή φοβία πήγε πίσω χρονικά τις νομοθεσίες. Για ακόμη μια φορά χάθηκε πολύτιμος χρόνος για κάτι που θα έπρεπε να γίνει από το 2013 όταν η χώρα μπήκε στο μνημόνιο.
Κανένας δεν θέλει να βλέπει τον συμπολίτη του να χάνει την πρώτη του κατοικία, την επαγγελματική του στέγη ή ακόμη την οποιαδήποτε του περιουσία. Πολύ περισσότερο, όταν δεν φέρει ο ίδιος την απόλυτη ευθύνη ή και την οποιανδήποτε ευθύνη. Πέρα από τους στρατηγικούς κακοπληρωτές υπάρχουν και αυτοί οι χρεώστες που έχασαν τη δουλειά τους ή μειώθηκαν τα εισοδήματά τους και δεν μπορούν να ανταποκριθούν.
Η κοινωνική πολιτική ενός κράτους αποτελεί καθαρά πολιτική απόφαση. Ίσως το Σχέδιο Εστία έρχεται να καλύψει αυτό που έπρεπε η Κυβέρνηση να είχε κάνει από το 2013. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μεταρρυθμίσεις στο γενικό πλαίσιο για τις εκποιήσεις ήταν μια αδυναμία του συστήματος, η οποία είχε αναγνωριστεί πολύ πριν την τρέχουσα κρίση. Πριν από 15 χρόνια μπορεί και παραπάνω πάλι υπήρχαν περιορισμένης έκτασης τραπεζικές συζητήσεις για την ταχύτητα που έπρεπε να γίνονται οι εκποιήσεις. Ποτέ το θέμα δεν προχώρησε. Ο λόγος απλός.
Ποια κυβέρνηση θα αναλάμβανε το πολιτικό κόστος και γιατί η Βουλή να ψηφίσει κάτι που υπό τις περιστάσεις της εποχής δεν ήταν αναγκαίο. Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει μικροπολιτική ή έλλειψη παντελούς πολιτικής. Το θέμα είναι ότι αν άλλαζε το χρονικό πλαίσιο των εκποιήσεων πριν 15 χρόνια, σήμερα να μην είχαμε αυτό το μέγεθος του προβλήματος. Το περιορισμένο μέγεθος του προβλήματος και η γενικότερη ευμάρεια που επικρατούσε δεν επέτρεψαν στο παρελθόν τη διόρθωση αυτών των στρεβλώσεων. Άλλωστε ήταν μια εποχή που οι τραπεζίτες αλλά και η πολιτεία στο σύνολό της δεν φαινότανε να πολυνοιάζεται για τα χρήματα των καταθετών ούτε και των μετόχων. Όταν υπάρχουν άφθονα κέρδη, σιγά που το κράτος και οι νομοθέτες θα σκεφτούν ή θα προβληματιστούν για την επόμενη μέρα.
Οι μεταρρυθμίσεις σήμερα αποδείχθηκαν ότι ήταν αναγκαίες, ώστε η όλη διαδικασία να γίνει πιο αποτελεσματική και δίκαιη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα επιτραπεί στο ένα ή στο άλλο αντισυμβαλλόμενο μέρος να εκμεταλλευτεί το άλλο. Η πολιτεία αρκετές φορές καλείται να είναι μπροστά από τις ανάγκες, ή τα θέματα που μπορούν να προκύψουν.
Τους προηγούμενες μήνες βουλευτές ή και οργανωμένα σύνολα εναντιώθηκαν εναντίον τραπεζών για εκποιήσεις κατοικιών, αναφέροντας ότι έβγαζαν ανθρώπους στον δρόμο. Το θέμα είναι ότι δεν ήταν σπίτια «λαϊκά». Επειδή μπορεί να δούμε αρκετούς πλειστηριασμούς το επόμενο διάστημα, καλό θα ήταν να σκεφτούμε έναν πολιτικά δίκαιο ορισμό, ώστε να ιεραρχήσουμε τους λιγότερο ή περισσότερο αποδεκτούς πλειστηριασμούς.
Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να ονομάσουμε «λαϊκό» το σπίτι για το οποίο το εναπομένον δάνειο είναι λιγότερο από το ήμισυ της αξίας του σπιτιού. Το νοικοκυριό έχει βάλει δηλαδή τουλάχιστον τα μισά λεφτά για το σπίτι που διαμένει και είναι σχετικά άδικο να χάσει το σπίτι του. Αν όμως, από την άλλη, όλο σχεδόν το σπίτι είναι με δάνειο που δεν αποπληρώθηκε σχεδόν καθόλου, τότε παύει ουσιαστικά το σπίτι να ανήκει στο νοικοκυριό, παύει να είναι και πολιτικά «λαϊκό» το σπίτι.
