Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Στο στρεβλό κυπριακό σύστημα που ζούμε καθημερινά είτε αυτό αφορά την οικονομική είτε την πολιτική πτυχή δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι θεσμικοί μηχανισμοί εξυπηρετούν συμφέροντα. Το να περιμένει κάποιος το αντίθετο αποτελεί ένα ρομαντισμό που αγγίζει τα όρια της αφέλειας.
Αυτό επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά και στην πρόσφατη κατάθεση του τέως CEO του Συνεργατισμού Νικόλα Χατζηγιάννη όταν υποδείχθηκε από το μέλος της Ερευνητικής Επιτροπής Γιώργο Χαραλάμπους πως υπήρχαν στο Συνεργατισμό 3000 λογαριασμοί συνδεδεμένοι με πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα με το 1/3 μάλιστα των δανείων αυτών ή 202 εκατ. ευρώ να είναι «κόκκινα δάνεια» για πέραν των τρεισήμισι ετών. Και με τον κ. Χατζηγιάννη εύλογα να απορεί (αργοπορημένα δυστυχώς) πως γίνεται να έχω Μη Εξυπηρετούμενο Δάνειο και την ίδια ώρα να νομοθετώ;
Το ερώτημα είναι γιατί δεν έθιξε αυτό το ζήτημα από πριν ο κ. Χατζηγιάννης; Φυσικά για τον πρόεδρο της Βουλής που δεν βλέπει κάποιο πρόβλημα με το να έχει κάποιος βουλευτής «κόκκινα δάνεια» είναι ενδεικτικό παράδειγμα της «λογικής» που επικρατεί εντός του Κοινοβουλίου και απάντηση για το πώς φτάσαμε μισό βήμα πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση.
Δυστυχώς, υπάρχει ένα ανησυχητικό φαινόμενο το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τους πολίτες που σε πείσμα των καιρών δεν ανήκουν ούτε σε κάποιο κόμμα ούτε περιμένουν στην ουρά για κάποιο διορισμό ή προαγωγή στο δημόσιο. Και αυτό το φαινόμενο έχει να κάνει με έναν κώδικα σιωπής που υπάρχει ανάμεσα στις πολιτικές ηγεσίες του τόπου και τους διορισμένους αξιωματούχους που πάει στην λογική πως «σε διορίζω στην θέση αυτή, είσαι πλέον υποχρεωμένος να υπακούσεις και να κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια σε ατασθαλίες». Γι’ αυτό άλλωστε κατέρρευσε και ο Συνεργατισμός. Διόριζαν τα κόμματα τους κομματικούς ακολούθους, οι ακόλουθοι ήταν επομένως υποχρεωμένοι (είχαν δηλαδή μια άτυπη αφοσίωση), αφού είτε περίμεναν την ανανέωση της θητείας τους ή την προαγωγή τους και στο τέλος επικρατούσε ένας κώδικας σιωπής τον οποίο τώρα αντιλαμβανόμαστε. Μπορεί να μιλάμε για ανεξάρτητους θεσμούς σ’ αυτό τον τόπο, όμως τα όσα λέγονται και παρουσιάζονται ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής για τον Συνεργατισμό, δεν μου φαίνεται να παραπέμπουν και τόσο σε ανεξάρτητους θεσμούς. Επομένως, καλή η θεωρία αλλά στην πράξη φαίνεται εκ του αποτελέσματος άλλωστε πως υπάρχει μια σοβαρή θεσμική διελκυστίνδα στη χώρα μας η οποία χρήζει σοβαρής μελέτης και προβληματισμού.
Δυστυχώς, υπάρχει ένα ανησυχητικό φαινόμενο το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τους πολίτες που σε πείσμα των καιρών δεν ανήκουν ούτε σε κάποιο κόμμα ούτε περιμένουν στην ουρά για κάποιο διορισμό ή προαγωγή στο δημόσιο. Και αυτό το φαινόμενο έχει να κάνει με έναν κώδικα σιωπής που υπάρχει ανάμεσα στις πολιτικές ηγεσίες του τόπου και τους διορισμένους αξιωματούχους που πάει στην λογική πως «σε διορίζω στην θέση αυτή, είσαι πλέον υποχρεωμένος να υπακούσεις και να κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια σε ατασθαλίες». Γι’ αυτό άλλωστε κατέρρευσε και ο Συνεργατισμός. Διόριζαν τα κόμματα τους κομματικούς ακολούθους, οι ακόλουθοι ήταν επομένως υποχρεωμένοι (είχαν δηλαδή μια άτυπη αφοσίωση), αφού είτε περίμεναν την ανανέωση της θητείας τους ή την προαγωγή τους και στο τέλος επικρατούσε ένας κώδικας σιωπής τον οποίο τώρα αντιλαμβανόμαστε. Μπορεί να μιλάμε για ανεξάρτητους θεσμούς σ’ αυτό τον τόπο, όμως τα όσα λέγονται και παρουσιάζονται ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής για τον Συνεργατισμό, δεν μου φαίνεται να παραπέμπουν και τόσο σε ανεξάρτητους θεσμούς. Επομένως, καλή η θεωρία αλλά στην πράξη φαίνεται εκ του αποτελέσματος άλλωστε πως υπάρχει μια σοβαρή θεσμική διελκυστίνδα στη χώρα μας η οποία χρήζει σοβαρής μελέτης και προβληματισμού.
