Εφτά ερωτήματα και μια προφανής απάντηση

 

 

Ναι, γλυτώσαμε από την ολοκληρωτική χρεοκοπία της οικονομίας, όμως αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιείτε ως επιχείρημα πέντε χρόνια μετά την κορύφωση της τραπεζικής κρίσης. Στην κρίση που βιώσαμε έχει χρεοκοπήσει το κράτος, οι θεσμοί του, το οικονομικό μοντέλο το οποίο βασίσαμε την ανάπτυξη μας και γενικότερα η κοινωνία μας. Έγιναν καλύτερα τα πράγματα; Το αμφιβάλω, μάλλον κλείσαμε τρύπες μέχρι την επόμενη κρίση.

Πιο κάτω παραθέτω κάποια ερωτήματα τα οποία απορρέουν από τα επίσημα στοιχεία τόσο της Eurostat, της Στατιστικής Υπηρεσίας της Κύπρου και της Παγκόσμιας Τράπεζας:

Έχουμε ή όχι τον χαμηλότερο (και μάλιστα αρνητικό) δείκτη αποταμίευσης νοικοκυριών στην Ε.Ε;

Έχουμε ή όχι τον υψηλότερο δείκτη υπογεννητικότητας στην Ε.Ε;

Τα ενοίκια αυξάνονται περισσότερο από τους μισθούς ή όχι;

Κατά την διάρκεια της κρίσης μεταξύ του 2012 και του 2017 παρουσιάσαμε ή όχι μια από τις μεγαλύτερες αυξήσεις στον δείκτη διαφθοράς εντός της Ε.Ε;

Έχουμε ή όχι το πιο υψηλό ιδιωτικό χρέος ως προς το ΑΕΠ στην Ε.Ε;

Είχαμε ή όχι τα μεγαλύτερα έσοδα ως προς το ΑΕΠ από το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων εντός της Ε.Ε;

Είχαμε και έχουμε από τους υψηλότερους δείκτες εισοδηματικής ανισότητας στην Ε.Ε ή όχι;

Δυστυχώς, σε όλα τα πιο πάνω ερωτήματα οι απαντήσεις είναι ένα απλό.. Ναι. Το να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να μιλούμε αόριστα για μεταρρυθμίσεις που έπρεπε ήδη να γίνουν εδώ και χρόνια (μπαίνουμε αισίως στο έκτος έτος του παραμυθιού της “μεταρρύθμισης”) δεν νομίζω να λύνει το πρόβλημα. Μόνο ντροπή μπορεί να προκαλεί στον καθένα μας το γεγονός ότι είμαστε πρωταθλητές στην χειροτέρευση κάποιων σημαντικών κοινωνικών και οικονομικών δεικτών.

 

Όλες αυτές οι πραγματικότητες σαφώς είναι τα κατάλοιπα της τραπεζικής κρίσης. Όμως, αντικατοπτρίζουν και τις παθογένειες ολόκληρου του συστήματος που βασίστηκαν και βασίζονται σε ένα πρόσκαιρο μοντέλο ανάπτυξης χωρίς όραμα και χωρίς συνεκτική στρατηγική. Δυστυχώς, τίποτα δεν δίδαξε τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου η κρίση. Οι μόνοι που βίωσαν και πολλοί ακόμα βιώνουν τις πραγματικές επιπτώσεις της κρίσης είναι οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι. Όλοι αυτοί έμαθαν ως συνήθως να σκύβουν το κεφάλι, να μην απαιτούν, να δέχονται αβασάνιστα ότι ανοησία τους πλασάρουν οι πολιτικοί φωστήρες ως παρακάτω.