Η δικαιοσύνη στο εδώλιο και η υποκρισία βασιλεύει

Η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση σοκ και η υποκρισία βασιλεύει. Οι βόμβες που έριξε ο δικηγόρος Νίκος Κληρίδης ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και όσα οι γνωρίζοντες συζητούσαν πίσω από κλειστές πόρτες έγιναν γνωστά στην κοινή γνώμη. Ο απλός κόσμος που κουρεύτηκαν οι καταθέσεις του, έχασε τα χρήματά του από την επένδυση στα αξιόγραφα και ψάχνει το δίκιο του, διαπιστώνει ότι κλυδωνίζεται η αξιοπιστία και του πλέον σεβαστού θεσμού, αυτού της Δικαιοσύνης. Στο νέο χάος που προκλήθηκε, καταγράφεται και η παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος περιχαρακώθηκε πίσω από τη διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας. Ναι στην ανεξαρτησία των θεσμών, αρκεί να την εφαρμόζουμε και όχι όποτε συμφέρει στο Προεδρικό ή στην εκάστοτε εξουσία. 

 

Άλλωστε έχουν καταγραφεί στην ιστορία οι παρεμβάσεις του Προέδρου, φανερές και μη, στους ανεξάρτητους θεσμούς. Μπορεί να είχε και δίκιο, αλλά ήταν παρέμβαση. Μετά και την τοποθέτηση του Γενικού Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη, θα ανέμεναν οι πολίτες όλα τα κόμματα να τοποθετηθούν ξεκάθαρα για τις καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σε έντονους και όχι χλιαρούς τόνους. Κάποια άλλα κόμματα προτίμησαν τη σιωπή. Οι πολίτες που ψηφίζουν έχουν τον πρώτο λόγο. Τα κόμματα χωρίς ήξεις αφήξεις να τοποθετηθούν αφήνοντας τα υποκριτικά περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.

 

Χάνεται η εμπιστοσύνη στον θεσμό της Δικαιοσύνης. Κι αν συμβαίνει αυτό μ’ αυτό τον ιερό θεσμό, τότε κλονίζεται, καταρρέει η εμπιστοσύνη στην πολιτεία συλλήβδην και επικινδύνως για την υπόσταση της δημοκρατίας. Δεν τα βλέπει αυτά η πλειοψηφία των δικαστών; Τα βλέπει, αλλά σιωπά. 

 

Γιατί αν αντιδράσει, θα βρεθεί κατηγορούμενη για «αντιθεσμική» ενέργεια, με βέβαιο το αποτέλεσμα από την πλειοψηφία και τον πέλεκυ της τιμωρίας στην κεφαλή της. Οπισθοδρομούμε επικίνδυνα, κι όταν δεν λειτουργεί ο θεσμός της Δικαιοσύνης, δεν λειτουργεί και αποδομείται η κοινωνία και συχνά μετατρέπεται σε ζούγκλα. Αυτή δεν είναι Δικαιοσύνη που ενεργεί στα τυφλά. Τυφλή λέγεται για να μη διακρίνει τον αδύναμο από τον ισχυρό και όχι να μη διακρίνει το δίκαιο από το άδικο. Οι πολίτες μετά από αυτά λογικό είναι να σταματήσουν να εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη, γιατί θεωρούν ότι δεν είναι τυφλή αλλά κάνει τα στραβά μάτια. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο, αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς. 

 

Ο σάλος τον οποίο προκάλεσαν οι αποκαλύψεις για τις συγγενικές και εργασιακές σχέσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης, αν ξεσπούσε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα που όλοι σέβονται τους θεσμούς και οι θεσμοί τους πολίτες, θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να φανταστεί τι θα γινόταν. Οι πολίτες θα είχαν βγει στους δρόμους, θα υπήρχαν παραιτήσεις πολιτικές και θεσμικές, όχι γιατί απαραίτητα αναγνωρίζουν ότι έφταιξαν αλλά για λόγους ευθιξίας. Για να δώσουν το μήνυμα στους πολίτες ότι από τη στιγμή που το όνομά τους εμπλέκεται και υπάρχουν σκιές, τότε ο μόνος δρόμος είναι η παραίτηση. 

 

Ο θεσμός της Δικαιοσύνης είναι πολύ βαρύς για να αφεθεί η υπόθεση των καταγγελιών να περάσει χωρίς να υπάρξουν αποτελεσματικές ενέργειες. Τέτοιες ενέργειες δεν πρόκειται να ληφθούν από το ανώτατο δικαστικό σώμα, που είναι το Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτό γύρισε ήδη την πλάτη του. Ξεκαθάρισε ότι δεν βλέπει οτιδήποτε μεμπτό και όλα είναι ωραία και καλά. Ο θεσμός της Δικαιοσύνης απαιτεί πλέον μεταρρύθμιση. Αυτό απαιτούν οι πολίτες και αυτό οφείλει να διασφαλίσει η πολιτεία.