Κανείς δεν θέλει να τα βάλει με το κακομαθημένο

 

Οποιαδήποτε κυβέρνηση, αριστερή και δεξιά, θέλει να κρατάει σχετικά ευτυχισμένους και ικανοποιημένους τους δημόσιους υπαλλήλους, για λόγους πελατειακής πολιτικής. Και ας τάσσονται οι περισσότεροι υπέρ του μικρότερου κράτους. Μετά που η ΠΑΣΥΔΥ απείλησε με μέτρα, η Κυβέρνηση έκανε πίσω και αποφάσισε να εξαιρέσει τους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα (συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών) από την υποχρέωση καταβολής εισφοράς στο Γενικό Σχέδιο Υγείας ύψους 1,7% επί των μισθών τους. 

Η Κυβέρνηση, σύμφωνα με τις πληροφορίες, αποδέχθηκε τα επιχειρήματα των δημοσίων υπαλλήλων και τους πληροφόρησε ότι αντί εισφοράς 1,7% που θα πληρώνουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, σε αυτούς η εισφορά θα περιοριστεί στο 0,3%. Δηλαδή με το 1,5% που καταβάλλουν εδώ και μερικά χρόνια μετά που μας το επέβαλε η Τρόικα επειδή απολάμβαναν δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης χωρίς να πληρώνουν μία, τώρα θα καταβάλλουν ακόμα 0,3% ώστε η εισφορά τους να ανέλθει στο 1,8%. Και οι συντεχνίες τους το ερμηνεύουν αυτό ως μια ίση μεταχείριση, παρόλο, όπως λένε, θα καταβάλλουν 0,1% παραπάνω. Μοιραία πολλές φορές γίνεται σύγκριση των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Και όχι άδικα. 

Μπορεί το κράτος να έχει αποτύχει ως εργοδότης και να έχει βάλει λουκέτα, αλλά ακριβοπληρώνει τους υπαλλήλους όπου και αν δουλεύουν κάτω από την κρατική στέγη. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να κλείσουν υπουργεία, σχολεία και ανεξάρτητες υπηρεσίες. Άρα οι εργαζόμενοι δεν κινδυνεύουν να βρεθούν χωρίς δουλειά και από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξει η ζωή τους. Έχει επικρατήσει στη συνείδηση του κόσμου ότι αν δουλεύεις στο Κράτος, είσαι διά βίου εξασφαλισμένος. Δεν απολύεσαι, δεν τιμωρείσαι, εργάζεσαι λιγότερες ώρες, είσαι ασφαλισμένος, έχεις έξτρα αργίες, «κολλάς» αργίες στα Σαββατοκύριακα, σε πολλές περιπτώσεις δουλεύεις όσο έχεις κέφι, παίρνεις αυξήσεις, μετατίθεσαι κατά βούληση ανάλογα με τις διασυνδέσεις σου, καλύπτεσαι από τους συνδικαλιστές. Αντίθετα, αν είσαι υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχεις κανένα από τα παραπάνω προνόμια, εργάζεσαι περισσότερες ώρες, αμείβεσαι σχετικά λιγότερο αν δεν έχεις διευθυντική θέση, είσαι συνεχώς υπόλογος για το πόστο σου, αντιμετωπίζεις διαρκώς το ενδεχόμενο απόλυσής σου αν δεν πάνε καλά οι δουλειές. 

Eκ των πραγμάτων, υπάρχει η διάκριση των εργαζομένων σε πατρίκιους του Δημοσίου και πληβείους του ιδιωτικού τομέα. Εξού και η έντονη επιθυμία σχεδόν όλων για μια θέση στο Δημόσιο. O κρατικός υπάλληλος πρέπει να έχει κατά κανόνα συνείδηση αποστολής και εξυπηρέτησης του πολίτη. Εδώ όταν νεοπροσλαμβάνονται οι υπάλληλοι δεν τους παίρνουν ούτε ένα σεμινάριο για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους. Να καταλάβουν, δηλαδή, ότι «υπάλληλος» σημαίνει «υπηρέτης», αφενός του δημοσίου συμφέροντος και αφετέρου του φορολογούμενου πολίτη που πληρώνει τον μισθό τους.

 Προς τον οποίον οφείλουν σεβασμό και πρόθυμη εξυπηρέτηση. Ότι τη θέση δεν την πήραν για να εξασφαλιστούν οι ίδιοι ούτε για να νιώσουν ότι απέκτησαν εξουσία. Και ότι οι παραβάσεις των αρχών αυτών και του Κώδικα θα τιμωρούνται αυστηρά, μέχρι και με απόλυση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουνε καλά τη δουλειά τους και είναι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον κάθε πολίτη στο πρόβλημα ή στο αίτημά τους. Υπάρχουν και αυτές οι φωτεινές εξαιρέσεις, οι οποίες όμως είναι ελάχιστες. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι εξακολουθούν να είναι το κακομαθημένο παιδί.