Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google


Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι οι εργασιακές συνθήκες έχουν απορρυθμιστεί τα τελευταία χρόνια. Η οικονομική κρίση, το κυνήγι του κέρδους και οι νέες μορφές απασχόλησης έχουν επηρεάσει την αγορά εργασίας και την απασχόληση. Απολύσεις από το πουθενά, μερική απασχόληση, αγορά υπηρεσιών είναι τα φρούτα της εποχής.  Στο πλαίσιο του εργασιακού αγώνα, τo σημαντικότερο μέσο είναι η απεργία.
 
Οι οικοδόμοι κατέβασαν το μυστρί για 24 ώρες, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι έκαναν εκδήλωση διαμαρτυρίας πριν κάποιους μήνες, οι εκπαιδευτικοί έκαναν απεργίες με το καλημέρα της σχολικής χρονιάς. Επίσης, οι λιμενεργάτες απέργησαν πριν το φινάλε του 2018. 
Όσο πιο οργανωμένη είναι η απεργία από την εκάστοτε συνδικαλιστική οργάνωση, όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια μιας κινητοποίησης, και όσο το δυνατόν πιο εφικτά είναι τα εκάστοτε αιτήματα τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας της απεργιακής κινητοποίησης και άρα βελτίωσης των συνθηκών εργασίας.
Διαχρονικά, οι κινητοποιήσεις υπήρξαν κινητήριος δύναμη για αλλαγές. Στην Κύπρο όμως δεν νομίζω ότι οι συντεχνίες περνούν τα μηνύματα που θέλουν. Κι αυτό γιατί ο συνδικαλισμός στη χώρα μας είναι στενά συνδεδεμένος με κόμματα. Επομένως, καθώς τα κόμματα είναι αυτά που προωθούν τις αλλαγές, πώς οι συντεχνίες θα διαφοροποιηθούν από τη γραμμή του κόμματος που τις στηρίζει; 
Πώς μπορεί η ΣΕΚ να ζητά την ανανέωση των συλλογικών συμβάσεων, επαναφορά των μισθών, κατοχύρωση δικαιωμάτων και θέσεων εργασίας και να μιλά για ανάπτυξη; Εδώ καλά – καλά δεν έχουν επανέλθει οι μισθοί στα προ κρίσης επίπεδα, το εργατικό κόστος αυξάνεται, πώς γίνεται να τονίζει τους ρυθμούς ανάπτυξης; Έπρεπε να μιλά για εργασιακό μεσαίωνα.
Πώς μπορεί η ΠΕΟ να αποκλίνει από τις απόψεις του ΑΚΕΛ και να διεκδικήσει δυναμικά τα δικαιώματα των εργαζομένων; Μπορεί να δυσαρεστήσει αριστερούς ψηφοφόρους; (Ίσως για την ΠΕΟ να είναι ευκολότερο καθώς είναι αντιπολίτευση. Αλλά και πάλι). 
Οι εκπαιδευτικοί το πέτυχαν. Έκλεισαν τα σχολεία την πρώτη βδομάδα του σχολικού έτους και η κοινή γνώμη ξεσηκώθηκε. Οι συνδικαλιστές τους εργάζονται για το όφελος του επαγγέλματος και έχουν κατορθώσει πολλά. Το ίδιο ισχύει και με τους λιμενεργάτες. Μάλιστα, λόγω των απεργιών στα λιμάνια, οι εργοδοτικές οργανώσεις ζητούν ρύθμιση των απεργών σε ουσιώδεις υπηρεσίες. 
Εάν θέλουν οι εργαζόμενοι (σε όλους τους κλάδους) καλύτερες συνθήκες εργασίας, θα πρέπει να συνασπιστούν υπερκομματικά. Τι θα γινόταν αν απεργούσαν οι ξενοδοχοϋπάλληλοι μια μέρα; Ή έστω μια ώρα; Οι οικοδόμοι ένα μήνα; Το χτίσιμο των πύργων δεν θα άντεχε τόσο χάσιμο χρόνου. Και όλοι νοιάζονται για τους τουρίστες και τους πύργους…