Αντιδράσεις κι ευθύνες για τον Συνεργατισμό

Η Ερευνητική Επιτροπή για την κατάρρευση του Συνεργατισμού καταλόγισε βαρύτατες και πολιτικές ευθύνες στον Χάρη Γεωργιάδη για τον πλημμελή τρόπο που διαχειρίστηκε τα κρίσιμα θέματα του Συνεργατισμού (μετά το 2013), τονίζοντας μάλιστα στο πόρισμα της ότι πολύ πιθανό ο Συνεργατισμός να σωζόταν αν γινόταν σωστή διαχείριση των προβλημάτων του μετά το 2013.  Πως λοιπόν αντέδρασε ο Χάρης Γεωργιάδης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο καταπελτικό για τον πρώτο πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής; Απέρριψαν και οι δυο τον καταλογισμό σοβαρών πολιτικών ευθυνών στον Χάρη κατά τρόπο απαξιωτικό και προσβλητικό προς την Επιτροπή (η οποία απαρτιζόταν από τρεις κορυφαίους στον κλάδο τους επιστήμονες), που όμως αντανακλούσε και στον Γενικό Εισαγγελέα που επέλεξε τα μέλη της Επιτροπής. Θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος ο Κώστας Κληρίδης, κατά τη γνώμη μου, να απευθύνει για δεύτερη φορά ένα ηχηρό «Ντροπή» προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για το μη σεβασμό του προς το θεσμό των Ερευνητικών Επιτροπών.
 

Ο Χάρης Γεωργιάδης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αντέδρασαν όπως ακριβώς αντέδρασε ο Δημήτρης Χριστόφιας όταν πληροφορήθηκε ότι στο πόρισμα Πολυβίου για το Μαρί καταλογίζονταν σ’ αυτόν σοβαρές πολιτικές ευθύνες.

Όταν τους βολεύουν τα ευρήματα και τα συμπεράσματα ενός πορίσματος μιας Ερευνητικής Επιτροπής, ευχαρίστως τα αποδέχονται και συγχαίρουν και επαινούν την Επιτροπή για το αξιόλογο έργο που επετέλεσε. Όταν όμως δεν τους βολεύουν, απορρίπτουν και αναθεματίζουν το πόρισμα και απαξιώνουν την Επιτροπή.  Πρόκειται για ανάρμοστη και ανυπόληπτη συμπεριφορά που μόνο τους ίδιους προσβάλλει.

Οι Ερευνητικές Επιτροπές δεν λειτουργούν βέβαια σαν δικαστήρια, αλλά οι αξιωματούχοι στους οποίους καταλογίζονται βαρύτατες πολιτικές ευθύνες έχουν την ηθική υποχρέωση να υποβάλλουν πάραυτα τις παραιτήσεις τους έστω και αν διαφωνούν με τα ευρήματα και τα συμπεράσματα των πορισμάτων των Ερευνητικών Επιτροπών.

Στα πολιτισμένα / δημοκρατικά κράτη αυτός ο απαράβατος κανόνας ακολουθείται από όλους τους έντιμους πολιτικούς και αξιωματούχους. Αυτή την έννοια έχει η πολιτική ευθιξία. Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία το μέγεθος της μέχρι τώρα συνολικής προσφοράς του Χάρη Γεωργιάδη προς τον τόπο του. Το προκύψαν θέμα είναι πρωτίστως θέμα πολιτικής ηθικής. Όφειλε λοιπόν, να υποβάλει την παραίτηση του ο Χάρης Γεωργιάδης ευθύς μετά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος της Ερευνητικής Επιτροπής (που επέρριπτε σ’ αυτόν βαρύτατες ευθύνες για την κατάρρευση του Συνεργατισμού) και όχι να χρησιμοποιήσει τα «προεδρικά δεκανίκια» για να διατηρήσει τον υπουργικό του θώκο. Η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας «εμπιστεύομαι τον Χάρη Γεωργιάδη και γι’ αυτό το λόγο θα παραμείνει Υπουργός Οικονομικών» ήταν άτοπη, άστοχη, ανεπίτρεπτη και συγκρουόταν βάναυσα με τις αρχές της πολιτικής δεοντολογίας και της πολιτικής ηθικής. Και θαύματα να έκανε σαν Υπουργός ο Χάρης Γεωργιάδης, ήσαν τόσο βαριές οι επιπτώσεις των ολισθημάτων του στο Συνεργατικό Κίνημα που τα «θαύματα» του ηθικά εκμηδενίστηκαν.

 

Αν, όπως λένε τώρα ο Χάρης Γεωργιάδης, ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και η «παρέα» τους, είχε διαφανεί από το 2012 ότι ο Συνεργατισμός δεν ήταν βιώσιμος, γιατί δεν έπραξαν τότε αυτό που έπραξαν τώρα; Δηλαδή να πωλήσουν το υγιές μέρος της ΣΚΤ; Δεν νομίζω ότι θα δυσκολευόταν η κυβέρνηση μας να πείσει τις Ευρωπαικές Εποπτικές Αρχές (ΕΕΑ) ότι αυτή ήταν η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Αντ’ αυτού, αποφάσισε η κυβέρνηση μας (παραπλανώντας τις ΕΕΑ) να «σώσει» τον Συνεργατισμό, παρέχοντας στήριξη 1,5 δισ. ευρώ στη ΣΚΤ το 2013 για την ανακεφαλαιοποίηση της, υιοθετώντας τη μελέτη της αναξιόπιστης Pimco. Δυστυχώς, η συνεχώς διογκούμενη μαύρη τρύπα των ΜΕΔ της ΣΚΤ ανάγκασε την κυβέρνηση μας να συνεισφέρει ακόμα 2,5 δισ. ευρώ στη ΣΚΤ τον Απρίλιο του 2018 για την ανακεφαλαιοποίηση της.  

 

Και όμως για 4 και πλέον χρόνια (από το 2014 μέχρι τα μέσα του 2018) ο στενός φίλος του Χάρη Γεωργιάδη (στη ΣΚΤ), Νικόλας Χατζηγιάννης, αλλά και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών κόμπαζαν από την τηλεόραση για την κεφαλαιακή επάρκεια της ΣΚΤ, τη μείωση των ΜΕΔ και για το ρόδινο μέλλον του Συνεργατισμού. Αποδείχτηκε από τα ευρήματα του πορίσματος της Ερευνητικής Επιτροπής ότι ο Συνεργατισμός πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Αφού λοιπόν «τα έκαναν μπίλιες» στον Συνεργατισμό κατά την περίοδο 2013-2018, ο Χάρης Γεωργιάδης και η Κυβέρνηση αποφάσισαν στο τέλος, εξ ανάγκης, να θυσιάσουν τον Συνεργατισμό για να σωθεί το τραπεζικό σύστημα. Και ερωτώ: (1) Γιατί δεν πώλησαν το υγιές μέρος της ΣΚΤ το 2013, αν πίστευαν ότι ο ΣΠΤ δεν ήταν βιώσιμος, και (2) Γιατί για 5 ολάκερα χρόνια κορόιδευαν τους πολίτες ότι ο ΣΠΤ πάει καλά, ενώ την ίδια ώρα τον διαχειρίζονταν με τον πιο ανεύθυνο τρόπο, γνωρίζοντας ότι έπνεε τα λοίσθια; Μπορεί να μας δώσει πειστικές απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος;

 

Υ.Γ.: Ο κορυφαίος Έλληνας Συνταγματολόγος, Δημήτρης Τσάτσος, αναφέρει τα εξής στο βιβλίο του «Συνταγματικό Δίκαιο»: «Όταν καταλογίζεται σε υπουργό πολιτική ευθύνη για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων του από τις οποίες ζημιώνεται το δημόσιο συμφέρον, τότε ο υπουργός υποχρεούται σε παραίτηση»!