Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Τα πράγματα ελάχιστες φορές στο παρελθόν υπήρξαν τόσο απλά. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Όσες «ζωές» είχαμε τις κάψαμε. Ή θα θωρακίσουμε θεσμικά την πατρίδα ή που δεν έχουμε άλλη ευκαιρία – η επόμενη κρίση θα είναι και η τελευταία.
Ως τώρα, ξέραμε ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι (ΔΥ) δεν χάνουν ποτέ την δουλειά τους. «Σε περίπτωση κατάργησης θέσης ο κάτοχος αυτής θεωρείται ότι εξακολουθεί να την κατέχει μαζί με όλα τα προνόμια και ωφελήματα της, μέχρις ότου ο κάτοχος της θέσης που καταργήθηκε αφυπηρετήσει ή διοριστεί ή προαχθεί είτε σε θέση που δημιουργήθηκε είτε σε άλλη θέση». Αυτά επιτάσσει ο «Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος». Έτσι απλά κι εξηγημένα: Διορίστηκες; Δεν φεύγεις ποτέ. Μα να κλείσει όλο το Δημόσιο; Εσύ εκεί με μισθούς, αυξήσεις και προσαυξήσεις μέχρι τα 65 σου, χωρίς να κάνεις τίποτε.
Την πρόκληση της απόλυτης μονιμότητας τη γνωρίζαμε. Επί δεκαετίες η ΟΕΒ προσπαθεί να την εκλογικεύσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Τώρα μάθαμε και το άλλο: Ούτε οι μισθοί, ούτε οι συντάξεις, ούτε οι μελλοντικές αυξήσεις μπορούν να μειωθούν ή να ανασταλούν ποτέ. Ούτε κατά μια δεκάρα. Μα να χρεοκοπήσει το Κράτος; Τίποτα, καμιά συνεισφορά οι ΔΥ. Μα να καταρρεύσει ο εργοδότης τους και να κηρύξει παύση πληρωμών; Τίποτα, καμιά ανησυχία. Θα πληρώσουν όλοι οι άλλοι. Όλοι, εκτός από τους ΔΥ. Αυτοί ούτε και μια δεκάρα.
Αυτή την πραγματικότητα διαμόρφωσαν οι αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου μετά από προσφυγές επηρεαζομένων υπαλλήλων και συνταξιούχων του Δημοσίου.
Αν τελεσιδικήσουν με επικύρωση της ορθότητας των πρωτόδικων αποφάσεων, οι επιλογές είναι μονόδρομος. Ένας μονόδρομος, όχι μόνο για την Εκτελεστική και Νομοθετική εξουσία αλλά και για κάθε (υποτυπωδώς έστω) συγκροτημένη κοινωνική ομάδα που αποκαλείται «πολίτες της ίδιας χώρας» και που αναγνωρίζει το θεμέλιο κάθε κοινωνικής οργάνωσης, την ισότητα έναντι του νόμου.
Ας πάρουμε πρώτα τον μονόδρομο του σήμερα.
Αναδρομικά δικαιούνται όσοι προσέφυγαν στα Δικαστήρια και κέρδισαν. Αυτούς καλύπτει το δεδικασμένο, αυτοί θα τα πάρουν όλα από την ημέρα καταχώρησης της προσφυγής (πάντα εννοείται υπό την αίρεση της τελεσιδικίας).
Η αντισυνταγματικότητα του Νόμου που προβλέπει τις αποκοπές, θα ισχύει έναντι πάντων (erga omnes) και ακυρώνεται η εφαρμογή του από την ημέρα που κηρύσσεται η αντισυνταγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι δεκάδες χιλιάδες που δεν προσέφυγαν, θα δικαιούνται αποκατάσταση μισθών και συντάξεων στα προ των αποκοπών επίπεδα, από την ημέρα που θα τελεσιδικήσει η απόφαση.
Πρακτικά, ο μονόδρομος για το σήμερα έχει δύο πτυχές:
? Στους προσφεύγοντες επιστρέφονται όλα.
? Για τους υπόλοιπους, η ΠΑΣΥΔΥ έχει καθήκον να υιοθετήσει τον οδικό χάρτη της Κυβερνητικής απόφασης του Μάη του 2018 για σταδιακή επιστροφή των αποκοπών μέχρι το Δεκέμβριο του 2022. Δεν υπάρχει δεύτερη εναλλακτική. Ούτε για την ΠΑΣΥΔΥ ούτε για την Πολιτεία.
Ο μονόδρομος για το αύριο, σε περίπτωση που κριθεί ανέκκλητα ότι αυτό το Σύνταγμα επιτρέπει αυτές τις ακραίες μορφές δυσμενούς διάκρισης σε βάρος του ιδιωτικού τομέα και υπέρ των ΔΥ, είναι μονοσήμαντος:
Από σήμερα ξεκινά προεργασία για τροποποίηση του Συντάγματος σε δύο πτυχές:
? Πρώτο, να παραχωρηθεί η Συνταγματική δυνατότητα στον κοινό νομοθέτη, ενδεχομένως με ειδική (αυξημένη) πλειοψηφία, να μειώνει μισθούς, συντάξεις και ωφελήματα των ΔΥ εάν και εφόσον συντρέχουν συνθήκες έκτακτης ανάγκης ή μείζονος κρίσης.
?Δεύτερο, να παραχωρηθεί η δυνατότητα στο Δημόσιο-Εργοδότη να αποδεσμεύει προσωπικό όταν συντρέχουν εξόφθαλμα συνθήκες πλεονασμού. Να παραχωρηθεί ένα δικαίωμα που συνιστά απολύτως αναγκαία συνθήκη για οποιαδήποτε απόπειρα μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού κάθε οντότητας (δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου) που θέλει να επιβιώνει στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, χωρίς να παρασιτεί. Στις κοινωνίες του σήμερα, δεν συντρέχει καμία από τις αιτίες που επέβαλαν στις αρχές του 20ου αιώνα, τη συνταγματική διασφάλιση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Οποιαδήποτε ολιγωρία στην ακύρωση αυτής της ακραίας διάκρισης, δηλητηριάζει το κύτταρο της κοινωνικής συνύπαρξης, επαναφέρει λογικές πατρικίων και πληβείων, διαχωρίζει τους πολίτες σε περίοικους και είλωτες. Εναποθέτει την αντιμετώπιση κάθε απειλής εναντίον της πατρίδας, την διαχείριση κάθε κινδύνου για τα δημοσιονομικά του Κράτους και την καταβολή του κόστους κάθε οικονομικής κρίσης, αποκλειστικά και μόνο στις επιχειρήσεις και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Αν αυτή ήταν η βούληση του Συντακτικού νομοθέτη το 1960 ή αν έγινε οικτρό σφάλμα, ελάχιστα μας ενδιαφέρει. Σήμερα, μια νέα συντακτική συνέλευση οφείλει να μεριμνήσει ώστε όλοι να συνεισφέρουν στη διάσωση της πατρίδας σε περιόδους άμεσου και ενεστώτος κινδύνου.
Αν παρ’ ελπίδα, αρχίσουν τα «ναι μεν αλλά» και τα «ήξεις αφήξεις» και δεν γίνει το αυτονόητο, στην επόμενη κρίση εκτός από χρεοκοπία, πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε να διαχειριστούμε και ένα εθνικό διχασμό.
Ως τώρα, ξέραμε ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι (ΔΥ) δεν χάνουν ποτέ την δουλειά τους. «Σε περίπτωση κατάργησης θέσης ο κάτοχος αυτής θεωρείται ότι εξακολουθεί να την κατέχει μαζί με όλα τα προνόμια και ωφελήματα της, μέχρις ότου ο κάτοχος της θέσης που καταργήθηκε αφυπηρετήσει ή διοριστεί ή προαχθεί είτε σε θέση που δημιουργήθηκε είτε σε άλλη θέση». Αυτά επιτάσσει ο «Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος». Έτσι απλά κι εξηγημένα: Διορίστηκες; Δεν φεύγεις ποτέ. Μα να κλείσει όλο το Δημόσιο; Εσύ εκεί με μισθούς, αυξήσεις και προσαυξήσεις μέχρι τα 65 σου, χωρίς να κάνεις τίποτε.
Την πρόκληση της απόλυτης μονιμότητας τη γνωρίζαμε. Επί δεκαετίες η ΟΕΒ προσπαθεί να την εκλογικεύσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Τώρα μάθαμε και το άλλο: Ούτε οι μισθοί, ούτε οι συντάξεις, ούτε οι μελλοντικές αυξήσεις μπορούν να μειωθούν ή να ανασταλούν ποτέ. Ούτε κατά μια δεκάρα. Μα να χρεοκοπήσει το Κράτος; Τίποτα, καμιά συνεισφορά οι ΔΥ. Μα να καταρρεύσει ο εργοδότης τους και να κηρύξει παύση πληρωμών; Τίποτα, καμιά ανησυχία. Θα πληρώσουν όλοι οι άλλοι. Όλοι, εκτός από τους ΔΥ. Αυτοί ούτε και μια δεκάρα.
Αυτή την πραγματικότητα διαμόρφωσαν οι αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου μετά από προσφυγές επηρεαζομένων υπαλλήλων και συνταξιούχων του Δημοσίου.
Αν τελεσιδικήσουν με επικύρωση της ορθότητας των πρωτόδικων αποφάσεων, οι επιλογές είναι μονόδρομος. Ένας μονόδρομος, όχι μόνο για την Εκτελεστική και Νομοθετική εξουσία αλλά και για κάθε (υποτυπωδώς έστω) συγκροτημένη κοινωνική ομάδα που αποκαλείται «πολίτες της ίδιας χώρας» και που αναγνωρίζει το θεμέλιο κάθε κοινωνικής οργάνωσης, την ισότητα έναντι του νόμου.
Ας πάρουμε πρώτα τον μονόδρομο του σήμερα.
Αναδρομικά δικαιούνται όσοι προσέφυγαν στα Δικαστήρια και κέρδισαν. Αυτούς καλύπτει το δεδικασμένο, αυτοί θα τα πάρουν όλα από την ημέρα καταχώρησης της προσφυγής (πάντα εννοείται υπό την αίρεση της τελεσιδικίας).
Η αντισυνταγματικότητα του Νόμου που προβλέπει τις αποκοπές, θα ισχύει έναντι πάντων (erga omnes) και ακυρώνεται η εφαρμογή του από την ημέρα που κηρύσσεται η αντισυνταγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι δεκάδες χιλιάδες που δεν προσέφυγαν, θα δικαιούνται αποκατάσταση μισθών και συντάξεων στα προ των αποκοπών επίπεδα, από την ημέρα που θα τελεσιδικήσει η απόφαση.
Πρακτικά, ο μονόδρομος για το σήμερα έχει δύο πτυχές:
? Στους προσφεύγοντες επιστρέφονται όλα.
? Για τους υπόλοιπους, η ΠΑΣΥΔΥ έχει καθήκον να υιοθετήσει τον οδικό χάρτη της Κυβερνητικής απόφασης του Μάη του 2018 για σταδιακή επιστροφή των αποκοπών μέχρι το Δεκέμβριο του 2022. Δεν υπάρχει δεύτερη εναλλακτική. Ούτε για την ΠΑΣΥΔΥ ούτε για την Πολιτεία.
Ο μονόδρομος για το αύριο, σε περίπτωση που κριθεί ανέκκλητα ότι αυτό το Σύνταγμα επιτρέπει αυτές τις ακραίες μορφές δυσμενούς διάκρισης σε βάρος του ιδιωτικού τομέα και υπέρ των ΔΥ, είναι μονοσήμαντος:
Από σήμερα ξεκινά προεργασία για τροποποίηση του Συντάγματος σε δύο πτυχές:
? Πρώτο, να παραχωρηθεί η Συνταγματική δυνατότητα στον κοινό νομοθέτη, ενδεχομένως με ειδική (αυξημένη) πλειοψηφία, να μειώνει μισθούς, συντάξεις και ωφελήματα των ΔΥ εάν και εφόσον συντρέχουν συνθήκες έκτακτης ανάγκης ή μείζονος κρίσης.
?Δεύτερο, να παραχωρηθεί η δυνατότητα στο Δημόσιο-Εργοδότη να αποδεσμεύει προσωπικό όταν συντρέχουν εξόφθαλμα συνθήκες πλεονασμού. Να παραχωρηθεί ένα δικαίωμα που συνιστά απολύτως αναγκαία συνθήκη για οποιαδήποτε απόπειρα μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού κάθε οντότητας (δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου) που θέλει να επιβιώνει στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, χωρίς να παρασιτεί. Στις κοινωνίες του σήμερα, δεν συντρέχει καμία από τις αιτίες που επέβαλαν στις αρχές του 20ου αιώνα, τη συνταγματική διασφάλιση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Οποιαδήποτε ολιγωρία στην ακύρωση αυτής της ακραίας διάκρισης, δηλητηριάζει το κύτταρο της κοινωνικής συνύπαρξης, επαναφέρει λογικές πατρικίων και πληβείων, διαχωρίζει τους πολίτες σε περίοικους και είλωτες. Εναποθέτει την αντιμετώπιση κάθε απειλής εναντίον της πατρίδας, την διαχείριση κάθε κινδύνου για τα δημοσιονομικά του Κράτους και την καταβολή του κόστους κάθε οικονομικής κρίσης, αποκλειστικά και μόνο στις επιχειρήσεις και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Αν αυτή ήταν η βούληση του Συντακτικού νομοθέτη το 1960 ή αν έγινε οικτρό σφάλμα, ελάχιστα μας ενδιαφέρει. Σήμερα, μια νέα συντακτική συνέλευση οφείλει να μεριμνήσει ώστε όλοι να συνεισφέρουν στη διάσωση της πατρίδας σε περιόδους άμεσου και ενεστώτος κινδύνου.
Αν παρ’ ελπίδα, αρχίσουν τα «ναι μεν αλλά» και τα «ήξεις αφήξεις» και δεν γίνει το αυτονόητο, στην επόμενη κρίση εκτός από χρεοκοπία, πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε να διαχειριστούμε και ένα εθνικό διχασμό.
