Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ξεχάστηκε πολύ γρήγορα πότε η Κύπρος μπήκε και βγήκε από το μνημόνιο, διαφορετικά δεν εξηγείται η βιασύνη των συνδικαλιστικών οργανώσεων που εκπροσωπούν τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, για λήψη δυναμικών μέτρων με στόχο την εξασφάλιση μισθολογικών και άλλων ωφελημάτων. Αυτή τη στιγμή η αγορά έχει εργαζόμενους δυο ταχυτήτων. Αυτοί που εργάζονται στον δημόσιο τομέα και ημικρατικούς οργανισμούς, αυτοί που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.
Έχουμε λοιπόν μια εμφανή διάκριση των εργαζομένων σε πατρίκιους του Δημοσίου και πληβείους του ιδιωτικού τομέα. Εξ ού και η έντονη επιθυμία σχεδόν όλων για μια θέση στο Δημόσιο το οποίο όλοι κατηγορούν. Μπορεί και δικαιολογημένα αφού υπάρχει η σιγουριά και η μονιμότητα όχι μόνο για την επόμενη μέρα αλλά για όλο τον εργασιακό βίο μέχρι να βγουν στη σύνταξη. Δεν απολύεσαι, δεν τιμωρείσαι, είσαι ασφαλισμένος, έχεις έξτρα αργίες και πάνω από όλα δεν έχεις το άγχος μήπως χάσεις τη δουλειά σου. Αντίθετα, αν είσαι υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα, εργάζεσαι περισσότερες ώρες, αμείβεσαι συγκριτικά λιγότερο αν δεν έχεις διευθυντική θέση, είσαι συνεχώς υπόλογος για το πόστο σου, αντιμετωπίζεις διαρκώς το ενδεχόμενο απόλυσής σου, ο μισθός σου μπορεί ξαφνικά να μειωθεί. Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν πιο γρήγορα και με μεγαλύτερο ρυθμό σε σχέση με τον δημόσιο την τελευταία τριετία ενώ σήμερα κατά μέσον όρο οι μισθοί στο Δημόσιο ξεπερνούν κατά πολύ τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Οι μισοί υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα έχουν αμοιβές που δεν ξεπερνούν τα 800 ευρώ και την ίδια στιγμή με τον πρώτο χρόνο εργασίας στο δημόσιο έχει μισθό άνω των 1.000 ευρώ. Στη συνέχεια του εργασιακού βίου η μισθολογική ψαλίδα μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου υπαλλήλου με τα ίδια προσόντα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο. Είναι τολμηρό οι συνδικαλιστές να ζητούν αυξήσεις για τους δημοσίους υπαλλήλους παραμονές των προεδρικών εκλογών όταν η Κύπρος έχει ενάμιση χρόνο που έχει βγει από το μνημόνιο. Αν ξεχάσουμε τόσο εύκολα τα λάθη του παρελθόντος πολύ γρήγορα μπορεί να δημιουργηθεί το πρόβλημα και τότε η διαχείριση θα είναι ακόμη πιο δύσκολη. Το δημοσιονομικό ισοζύγιο θα πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρην οφθαλμού χωρίς καμία εξαίρεση. Σημαντικότερο από όλα όμως, είναι να αυξηθεί η απασχόληση στον ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα, σε επίπεδο πολύ υψηλότερο ακόμα και από αυτό πριν από την κρίση. Το ζητούμενο για μια πολιτεία είναι περισσότεροι άνθρωποι να εργάζονται και να παράγουν πλούτο.
