Είναι ή όχι ζητούμενο το να μην τρέχουν οι οδηγοί στους δρόμους; Ή μήπως το ζητούμενο είναι να στήνονται ενέδρες για να τιμωρούνται με πρόστιμα; Είναι ή όχι ζητούμενο να έχει εκπαιδευμένους εθελοντές η Πολιτική Άμυνα, ώστε αν χρειαστεί να μπορούν να κάνουν αυτό που πρέπει;
Κι αν φαίνονται εύκολες οι απαντήσεις, θα δείτε πως δεν είναι. Γιατί το λογικό και το αυτονόητο κτυπούν στον τοίχο του «έτσι θέλω».
Τρία γεγονότα για τα οποία κράτησα σημειώσεις μόλις πρόσφατα…
Γεγονός υπ’ αριθμόν 1: Ένα δημοτικό διαμέρισμα ζητά να τοποθετηθούν σταθερές κάμερες σε συγκεκριμένους δρόμους, ως μέτρο αποτροπής κυρίως των νέων ώστε να μην αναπτύσσουν υπερβολική ταχύτητα. Σε έναν από αυτούς τους δρόμους είχε σημειωθεί, στο μακρινό παρελθόν, τροχαίο δυστύχημα με θύματα νεαρά παιδιά. Πρώτο ΟΚ δόθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και δεύτερο από το Υπουργείο Μεταφορών.
Η αστυνομία στήνει πόδι και λέει όχι, με τη δικαιολογία ότι αν υπάρχουν σταθερές κάμερες οι οδηγοί θα το ξέρουν και δεν θα τρέχουν στο συγκεκριμένο σημείο.
Γεγονός υπ’ αριθμόν 2: Σχετικό με το πρώτο είναι και οι γνωστές εφαρμογές στα κινητά, οι οποίες εκτός από οδούς και διευθύνσεις μπορούν να ενημερώνουν τους οδηγούς πού έχει ραντάρ ή πού μπορεί να υπάρχει σταθμευμένο αυτοκίνητο. Η αστυνομία (και απ’ ό,τι φαίνεται όχι μόνο της Κύπρου) θεωρεί ότι αυτό αντίκειται στους νόμους! Θεωρούν ότι το να ξέρει ο οδηγός πού υπάρχει ραντάρ ή σταθμευμένο όχημα τον επηρεάζει στην οδήγηση…
Και προκύπτει το πολύ απλό ερώτημα προς όσους σκέφτονται κατ’ ανάλογο τρόπο: αναγκάζεται ή όχι ο οδηγός να ελαττώσει ταχύτητα και να είναι πιο προσεκτικός, αν (α) υπάρχει ραντάρ ή κάμερα και (β) αν υπάρχει στο πλάι του δρόμου σταθμευμένο όχημα;
Ούτε οι κάμερες και τα ραντάρ θα αλλάξουν εύκολα τη νοοτροπία κάποιων, όπως δεν την άλλαξε το κρυφτούλι των αστυνομικών που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες. Όμως, έστω και με αυτόν τον τρόπο, αναγκάζονται να μην τρέχουν, που στο κάτω-κάτω είναι και το ζητούμενο.
Γεγονός υπ’ αριθμόν 3: Στις παρυφές της κατοικημένης περιοχής του Στροβόλου, πριν από δύο και βάλε δεκαετίες, δημιουργήθηκε ένας χώρος για να εκπαιδεύονται οι εθελοντές της Πολιτικής Άμυνας. Ο χώρος εκπαίδευσης επιβάλλει να υπάρχουν «ερείπια», ώστε να μπορούν να εκπαιδεύονται σε θέματα διάσωσης, καθώς και 2-3 εμπορευματοκιβώτια που χρησιμοποιούνται ως αποθήκες για το πολύτιμο υλικό τους.
Κάθε Δευτέρα βράδυ, από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον Μάη, οι εθελοντές της ΠΑ αφήνουν οικογένειες και δουλειές για να εκπαιδευτούν.
Προσφάτως, με το «έτσι θέλω» και σ’ αυτή την περίπτωση, κάποιοι θέλουν να τους εκδιώξουν γιατί ο χώρος τους χαλά το… view. Έχουν κάνει τον κόσμο και τους αρμόδιους ανάστατους, απαιτώντας να φύγουν οι εθελοντές.
Δεν είναι θέμα ότι δεν θα βρεθεί άλλος χώρος. Δεν είναι ο χώρος το πρόβλημα, αλλά ο χρόνος: το ελάχιστο που ζητούν είναι να συνεχίσουν να πηγαίνουν εκεί όπου πήγαιναν τόσα χρόνια, από τότε που η περιοχή ήταν ακόμα «κάκκαφα».
Κάθε Δευτέρα όμως οι εθελοντές ήταν εκεί στις 6 το απόγευμα πιστοί στο ραντεβού τους. Και τώρα κάποιοι θέλουν να τους κλείσουν… απλά και μόνο επειδή τους χαλάνε τη θέα!
Δύο-τρία γεγονότα που μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση ως προς το αντικείμενο, είναι όμως άκρως σχετικά ως προς τη νοοτροπία του «έτσι θέλω», που θέλει πάντα «το δικό μου να είναι σωστό και το δικό σου λάθος».
Τι μπορεί να γίνει;
Να μην ικανοποιηθεί και πάλι το «έτσι θέλω» κάποιων. Τόσο απλά…
