Ο Αριέλ και οι συνοδοιπόροι του σκότους

28 Οκτωβρίου 2025. Μαζεμένα σε μια γωνιά της αυλής του σπιτιού τους στο Νιρ Οζ, αντικρίζω για πρώτη φορά τα παιγνίδια του Αριέλ Μπίμπας.

Στα σημεία του εγκλήματος της 7ης Οκτωβρίου έχω δει φρικιαστικά πράγματα, πράγματα που δεν φαντάζεσαι ότι μπορεί να κάνει άνθρωπος. Και ίσως έτσι να είναι. Από εκείνα τα σημεία, όμως, έχω δει πολύ χειρότερα σε υλικό που τράβηξαν αυτά τα κτήνη — υλικό που δημοσιοποιήθηκε και υλικό που δεν δημοσιοποιήθηκε.

Όμως, ήταν εξίσου δύσκολο να αντικρίσει κανείς αυτή εδώ τη γωνιά —η οποία λογικά δεν υπάρχει πια, αφού το σπίτι των Μπίμπας επρόκειτο να κατεδαφιστεί μερικές ημέρες αργότερα λόγω επικινδυνότητας— όσο και να παρακολουθήσει το υλικό που έδειχνε ανθρώπους να δολοφονούνται από μικρή απόσταση, με το βλέμμα τους να δείχνει πως δεν είχαν πια καμία αμφιβολία ότι διένυαν τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής τους.

Παρατηρούσα, λοιπόν, τα παιγνίδια, προσπαθώντας, θυμάμαι, να βάλω σε μια σειρά τα συναισθήματα: την οργή γι’ αυτό που έγινε —και στο Νιρ Οζ ήταν χειρότερο από οπουδήποτε αλλού—· τη λύπη για τις ζωές που χάθηκαν· την αηδία για τις φωνές διπόδων, ακόμη και ανάμεσά μας, που έσπευσαν να υιοθετήσουν και αυτό, όπως και τα άλλα παραμύθια της Χαμάς: ότι ο Κφιρ, ο Αριέλ και η Σίρι Μπίμπας σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς· αλλά και τη μεγάλη δυσκολία να μην κάνεις εμετό διαβάζοντας σχόλια από κάτι μαινάδες χωρίς αγάπη.

Τις ίδιες που φώναζαν «σε πιστεύω, αδερφή μου» ακόμη και για βίζιτες —όπως διαφάνηκε— και που αμφισβητούν και ενίοτε ειρωνεύονται, ακόμη και σήμερα, τις μαρτυρίες των γυναικών που βιάστηκαν και τις εικόνες των κοριτσιών με τα παντελόνια τους ματωμένα στα σκέλη.

Ευτυχώς, οι Ισραηλινοί κατάφεραν να ταυτοποιήσουν πέντε χιλιάδες από αυτούς και, σε μια επανάληψη της υπόθεσης του Μονάχου του 1972, έχουν ήδη απαλλάξει τον πλανήτη από την παρουσία περίπου 1.500 από αυτά τα τέρατα, επιπλέον των 1.200 που είχαν εντοπιστεί και εξολοθρευτεί εντός του Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου.

Προχθές εξολοθρεύτηκε και το τελευταίο από τα ζώα που είχαν βιάσει ομαδικά και σκοτώσει την 22χρονη Σανί Λουκ και είχαν περιφέρει το πτώμα της σε ένα διπλοκάμπινο όχημα, ώστε ο όχλος στη Γάζα να μπορεί να το φτύνει και να το χτυπάει με ξύλα. Είναι σίγουρα παρήγορο να βλέπει κανείς τις φωτογραφίες από την 7η Οκτωβρίου με το κόκκινο Χ πάνω σε όλα τα κτήνη. Ο κόσμος, όμως, δεν έρχεται πίσω.

Τα δε τέρατα της Χαμάς περιλαμβάνονται στον κατάλογο των θυμάτων του πολέμου, για πρώτη φορά στην ιστορία — και μάλιστα με βάση τα στοιχεία του «υπουργείου Υγείας» των ισλαμιστών σφαγέων. Επίσης, πρώτη φορά.

Εκεί που πας να πεις ότι η ανθρωπότητα έφτασε στον πάτο, το μαζεύεις. Ξανά και ξανά. Αυτοί είναι οι καιροί μας.

Πώς και θυμήθηκα το σπίτι των Μπίμπας; Ο Αριέλ θα γινόταν επτά χρονών σήμερα.

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε στη μνήμη του και στη μνήμη των υπολοίπων θυμάτων της ισλαμιστικής τρομοκρατίας είναι να κρατάμε ζωντανή την αλήθεια, κόντρα σε όσα έχει αλώσει το αστείρευτο καταριανό χρήμα, κόντρα στις βλέψεις αυτής της αρρωστημένης ιδεολογίας —διότι ιδεολογία είναι—, κόντρα στον Ερντογάν και στα υπόλοιπα τομάρια, αλλά και στους εδώ συνοδοιπόρους τους.

Αυτούς με το μυαλό θολωμένο από την ξανά και ξανά αποτυχημένη ιδεολογία τους και από όσα αυτή έχει προκαλέσει· αυτούς που λειτουργούν μονίμως παρασιτικά εις βάρος της ευημερίας των κοινωνιών, είτε κατά μόνας είτε, πλέον, χέρι χέρι με το ισλαμιστικό σκοτάδι.

Η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, φαίνεται. Τα παραμύθια του Ταγίπ και των υπολοίπων του συνονθυλεύματος για τις επιλεκτικές «γενοκτονίες» αποκαλύπτονται.

Και το μόνο δεκανίκι που έχουν είναι οι σαλεμένοι σύντροφοί τους στο Ισραήλ —το B’Tselem, που το ακούω συχνά, και διάφοροι άλλοι του είδους— αλλά και οι «αριστεροί» Εβραίοι στις ΗΠΑ, που μισούν την ταυτότητά τους εξαιτίας των ίδιων «ταξικών» εμμονών.

Το τελευταίο αφήγημα αυτού του είδους, εκείνο για τα παιδιά «που πεινούν» στη Γάζα, ανατράπηκε χθες από τα στοιχεία που έδωσε η UNICEF για τα ποσοστά οξέος υποσιτισμού των παιδιών στη Μέση Ανατολή: Σουδάν 17,7%· Υεμένη 16,8%· Συρία 12,2%· Ιράν 4,2%· Ιράκ 3,9%· Αίγυπτος 3,3%· Ιορδανία 2,3%· Τουρκία, Λίβανος και… Γάζα 1,3%.

Η αλήθεια έχει κόστος. Το ίδιο και η προάσπισή της σε καιρούς όπως αυτοί, ειδικά όταν δεν είναι δημοφιλής. 

Χάνεις ακόμη και φίλους, αλλά δεν πειράζει καθόλου. Εμένα, τουλάχιστον. Δεν είναι θέμα τόλμης αλλά απλής επιλογής.

Το μόνο που με νευριάζει, ομολογώ, είναι η βλακώδης ευκολία και η επανάληψη, ειδικά εκείνο το «Πήρες την επιταγή σου από την Πρεσβεία του Ισραήλ;», που πετούν κάθε τόσο οι «αριστεροί» — άνθρωποι, δηλαδή, ενός χώρου που αποδεδειγμένα χρηματιζόταν και χρηματίζεται από τα καθεστώτα που υποστήριζε και υποστηρίζει.

Στο τελευταίο περιστατικό, όταν τους έπιασαν, ο τότε γ.γ. του κόμματος, θα θυμάστε, είχε πει ότι ο Ρώσος ολιγάρχης που τους έδωσε κάτι πολλά χιλιάρικα το έκανε διότι τους… εκτιμούσε. Ε μα για μία εκτίμηση ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, βρε αδερφέ!

Εάν απορείτε πώς μπορώ να είμαι τόσο σίγουρος ότι πρόκειται περί «αριστερών» και μόνο, πέρα από την περιορισμένη ευφυΐα του επιχειρήματος υπάρχει και το βασικό στοιχείο: μόνο αυτοί, εν έτει 2026, νομίζουν ότι ο κόσμος συναλλάσσεται ακόμη με επιταγές.

Τις συνέπειες της οικονομικής τους αντίληψης τις μάθαμε όλοι από πρώτο χέρι. Εδώ και αλλού. Διαχρονικά.

Με την αλήθεια, λοιπόν, να προχωράμε, μακράν της βλακείας και του φανατισμού. Όποιος γουστάρει να τον δουλεύουν όλοι αυτοί οι χρεοκοπημένοι μαζί με τους μουλάδες, αυτούς αξίζει.