Πάνω στον κυλιόμενο ιμάντα

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Παρατηρώ τα αυτοκίνητα να περνούν, καθώς περπατώ με γρήγορο βηματισμό στον κυλιόμενο ιμάντα του γυμναστηρίου. Όχι αυτού της καθημερινής μου εξάσκησης, που είναι κλειστό κάποιες μέρες γύρω στα μέσα του Αυγούστου, αλλά του… έκτακτου που είναι πάνω στον αυτοκινητόδρομο. Οι μηχανικοί διάδρομοι τρεξίματος «βλέπουν» προς τα έξω, προς την τζαμαρία της πρόσοψης κι έτσι μπορείς να περπατάς ή να τρέχεις επιτόπου, χαζεύοντας ταυτόχρονα την ασταμάτητη ροή των οχημάτων και προς τις δύο κατευθύνσεις. Δεν υπάρχουν γύρω μου οι φίλοι που συνήθως γυμναζόμαστε μαζί αυτή την ώρα κουβεντιάζοντας και ανταλλάζοντας πειράγματα κι αστεία κι έτσι απολαμβάνω τη μοναχική στιγμή ανάμεσα σε συν-αθλούμενους που δεν γνωρίζω.

Σκέφτομαι ότι για μια ολόκληρη ζωή πηγαινοερχόμαστε πάνω κάτω σαν τα αυτοκίνητα που περνούν, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να… κάνουμε βήματα επί τόπου. Και κάνοντας βήματα επιτόπου, είναι μια καλή ευκαιρία για… αυτοεξέταση. Όχι στον κοινό καθρέφτη του γυμναστηρίου, αλλά… στον άλλο, τον δικό σου που μόνο εσύ μπορείς να δεις.

Καθώς συνεχίζω το γρήγορο βάδισμα στον ηλεκτρικό διάδρομο, γράφω στο μυαλό μου το κείμενο αυτό… και νιώθω πως είναι τρομακτικό με κάποιο τρόπο, να συμβάλλει κάποιος με το γράψιμο, στη διαμόρφωση της άποψης ανθρώπων που δεν γνωρίζει και πιθανόν να μη γνωρίσει ποτέ. Αυτό προϋποθέτει μια ορισμένη ικανότητα υπέρβασης της όποιας φυσικής συστολής του και της μετριοφροσύνης του, που του «επιτρέπει» να κάνει κάτι τέτοιο, λες και έχει γι’ αυτό, την εξουσιοδότηση κάποιου θεού – να τους μεταφέρει τη δική του λογική και να περιμένει ότι θα την κατανοήσουν, θα την αποδεχτούν και θα την κάνουν μέρος της σκέψης τους. Ναι, η δημοσιογραφία είναι μια δύναμη και μια εξουσία και κατά κάποιο τρόπο μια άσκηση ναρκισσισμού, συχνά καμουφλαρισμένη κάτω από το πρόσχημα της πολιτικής και της κοινωνικής παρέμβασης και προσφοράς. Αν δεν υπάρχει πραγματική έγνοια και αγάπη, εύκολα μπορεί να γλιστρήσει κανείς σε εγωιστικές εμμονές και σε ένα είδος διανοητικής αγκύλωσης που τον απογειώνει από την πραγματικότητα, μέσα στο σύννεφο των ψευδαισθήσεων ανωτερότητας και της ματαιοδοξίας του.

Στο μεταξύ, πέρασε το μισάωρο στο μηχάνημα, πρέπει να κατεβώ, να πάω στα αποδυτήρια και ύστερα να βγω έξω, να διασταυρώσω τον δρόμο και να πάω απέναντι να πάρω το αυτοκίνητο. Σε λίγο θα μπω κι εγώ στον αυτοκινητόδρομο μαζί με τους άλλους… Τελειώνουν τα βήματα επιτόπου στον κυλιόμενο ιμάντα και είναι ώρα να φύγω. Και, βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία, το πού θα πάω και αν θα φτάσω εκεί. Σε κάθε περίπτωση σκέφτομαι ότι το θέμα δεν είναι να φτάσεις κάπου, αλλά… να θέλεις να πας κάπου.