ΓεΣΥ: Ασθενείς υποφέρουν, νοσηλευτήρια σφάζονται και ο ΟΑΥ κρύβεται!

Έγινε μια καταγγελία δημοσίως και άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Βροχή οι καταγγελίες για περιπτώσεις ασθενών, οι οποίοι μετά από κάποια επέμβαση, όταν παρουσίασαν επιπλοκές δεν έγιναν δεκτοί σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια και τους παρέπεμπαν στα δημόσια. Πολλές τέτοιες καταγγελίες έφτασαν στη στήλη, άλλες έγιναν δημοσίως. Η υπόθεση Παμπορίδη δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά το μοτίβο.

Ομολογουμένως, η καταγγελία Παμπορίδη για την ασθενή η οποία έγινε μπαλάκι ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο νοσηλευτήριο δεν ήταν η πρώτη που είχαμε ακούσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά, που ένας ασθενής βρέθηκε αντιμέτωπος με το ερώτημα ποιος έχει την ευθύνη να τον αναλάβει. Δεν ήταν η πρώτη φορά, που μετά από ένα περιστατικό άρχισαν οι ανακοινώσεις, οι εξηγήσεις, η ανταλλαγή ευθυνών και η διαφορετική ερμηνεία των πρωτοκόλλων.

Καλές οι νουθεσίες του Συνηγόρου του Ασθενή. Καλές και οι εκκλήσεις να σταματήσει η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ των νοσηλευτηρίων. Καλό και το αυτονόητο που υπενθυμίζει, ότι στο επίκεντρο πρέπει να βρίσκεται ο ασθενής.

Ωστόσο, είναι πασιφανές ότι τα λόγια δεν αρκούν. Ούτε οι παραινέσεις. Ούτε οι ανακοινώσεις. Ούτε οι διαπιστώσεις ότι «αυτό δεν μπορεί να είναι η εικόνα που θέλουμε για το σύστημα υγείας μας». Είναι καιρός για έργα. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει κάτι για να αλλάξει το προκλητικό φαινόμενο. Και αυτός ο κάποιος είναι ο ΟΑΥ!

Πόσες ακόμη καταγγελίες χρειάζονται; Πόσοι ακόμη ασθενείς πρέπει να γίνουν μπαλάκι για να θεωρηθεί ότι υπάρχει πρόβλημα; Πόσα ακόμη νοσηλευτήρια πρέπει να ανταλλάξουν ανακοινώσεις για να αποφασίσει ο ΟΑΥ ότι κάτι δεν πάει καλά;

Οφείλουμε να καταγράψουμε και τη διαφωνία μας με τον Συνήγορο του Ασθενή. Ναι, ο ασθενής δεν πρέπει να βρίσκεται στη μέση της διαφοράς μεταξύ δύο νοσηλευτηρίων. Αν, όμως, δεν είχε δημοσιοποιηθεί αυτή η υπόθεση, θα είχε γίνει η ίδια συζήτηση; Θα είχαν ακουστεί οι ίδιοι προβληματισμοί; Θα έπαιρνε η υπόθεση τη διάσταση την οποία πήρε; Φυσικά και όχι. Ακριβώς, επειδή όλες οι προηγούμενες περιπτώσεις περνούσαν στα μουλωχτά.

Η δημοσιοποίηση δεν είναι το πρόβλημα. Είναι πολλές φορές η μόνη ελπίδα να κινηθούν τα λιμνάζοντα ύδατα. Όταν οι θεσμοί λειτουργούν αποτελεσματικά, η δημοσιοποίηση δεν είναι αναγκαία. Όταν όμως ένα πρόβλημα επαναλαμβάνεται για χρόνια, τότε η κοινωνία, οι δημοσιογράφοι και οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να το αναδείξουν.

Επιτέλους, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ο ΟΑΥ δεν ανακάλυψε χθες τα προβλήματα λειτουργίας του ΓεΣΥ. Δεν ανακάλυψε χθες τις παθογένειες, τις αδυναμίες, τις γκρίζες ζώνες και τις διαφωνίες μεταξύ παρόχων. Δεν χρειάστηκε η συγκεκριμένη ασθενής για να αντιληφθεί ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Αυτά ήταν γνωστά. Έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί προ πολλού. Ο ΟΑΥ δεν είναι θεατής του ΓεΣΥ. Είναι ο οργανισμός που έχει την ευθύνη να διασφαλίζει ότι το Σύστημα λειτουργεί προς όφελος εκείνου για τον οποίο δημιουργήθηκε, του ασθενούς. Αν κάποιοι πάροχοι δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους, τότε πρέπει να υπάρξουν συνέπειες. Όχι νουθεσίες.

Να υπάρχει κόστος για όποιους χειρίζονται με τέτοιο ανεύθυνο τρόπο τους ασθενείς. Να υπάρχει κόστος για το νοσηλευτήριο που αρνείται να αναλάβει ασθενή όταν έχει υποχρέωση να το πράξει. Να υπάρχει κόστος όταν παραβιάζονται οι κανόνες. Να υπάρχει κόστος όταν ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη αντιμετωπίζεται ως «περιστατικό που δεν μας αφορά».

Ο ΟΑΥ είναι καιρός να βγει από την κρυψώνα του. Να αντιληφθεί ότι η περίοδος χάριτος έχει λήξει. Να χωνέψει ότι επτά χρόνια μετά την εισαγωγή του ΓεΣΥ, έχουν υποχρέωση να διορθώσουν τα λάθη και τις κακές νοοτροπίες. Να συνειδητοποιήσουν ότι χωρίς κόστος δεν υπάρχει συμμόρφωση. Και χωρίς συμμόρφωση δεν υπάρχει ποιοτική υγεία.

Δεν γίνεται να μιλάμε συνεχώς για ένα σύγχρονο και ποιοτικό ΓεΣΥ, την ώρα που ο ασθενής μπορεί να βρεθεί από το ένα νοσηλευτήριο στο άλλο και από εκεί στο επόμενο, αναζητώντας κάποιον που θα τον αναλάβει.

Ο ασθενής δεν είναι δέμα για να τον παραδίδουμε από πόρτα σε πόρτα. Δεν είναι ευθύνη που πρέπει να ξεφορτωθεί ο ένας στον άλλον. Είναι άνθρωπος. Αυτό οφείλουν να το θυμούνται όλοι όσοι θησαυρίζουν εντός του ΓεΣΥ. Πρωτίστως, οφείλει να το θυμάται ο ΟΑΥ.

Η ώρα των λόγων τελείωσε. Κύριοι του ΟΑΥ, που ποιείτε τη νήσσα, είναι ώρα για πράξεις. Είναι η ώρα να υπάρξει κόστος για όσους κάνουν τον ασθενή μπαλάκι. Με κυρώσεις και με πραγματική λογοδοσία.

Διαφορετικά, όσα εκατομμύρια κι αν διακινούνται στο ΓεΣΥ, όσα νοσηλευτήρια κι αν συμμετέχουν και όσες μεγαλόστομες διακηρύξεις κι αν γίνουν, ένα πράγμα δεν θα αλλάξει: Ο ασθενής θα παραμείνει ο τελευταίος που σκέφτεστε, ενώ πρέπει να είναι ο πρώτος!