Κι όμως, είναι θέμα παραγωγικότητας και αξιολόγησης

 

Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για τα σχολεία; Δεν υπάρχουν δεκάδες εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να αποδώσουν και την πληρώνουν τα παιδιά; Όπως επίσης και σε όλα τα τμήματα της δημόσιας υπηρεσίας. Και γι’ αυτούς τους λίγους αμαυρώνεται το όνομα και η φήμη ολόκληρου του αστυνομικού σώματος, των εκπαιδευτικών και κάθε άλλης δημόσιας υπηρεσίας. Μία λανθασμένη ενέργεια να γίνει σε νευραλγικές υπηρεσίες, όπως η αστυνομία, αρκεί για να υπερκαλύψει δεκάδες σωστές. Και δεν πρόκειται για μηδενισμό του έργου των μελών της δύναμης. Όσο πιο νευραλγικός ο ρόλος μίας υπηρεσίας τόσο υψηλότερο επίπεδο λειτουργίας θέλει να βλέπει ο πολίτης. 

 

Δυστυχώς υπάρχουν εκείνοι οι λίγοι που καλύπτονται πίσω από την ασφάλεια της μονιμότητας, πίσω από την έλλειψη αξιολογήσεων και πίσω από τους άλλους, για να μην ασκούν τα καθήκοντα που τους ανατέθηκαν. Δεν υποστηρίζουμε βέβαια πως στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχουν περιπτώσεις εργαζομένων που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα αλλά εκεί αργά ή γρήγορα τους αποβάλει το σύστημα. 

 

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ενδεχομένως να μην είχαμε φαινόμενα «Ορέστη», «Μαρί», «απώλεια του σήματος του χαλουμιού στο Ηνωμένο Βασίλειο», «αποτυχία στις δικαστικές αποφάσεις για τις περιπτώσεις που σχετίζονταν με την κατάρρευση της οικονομίας», αν η δημόσια υπηρεσία στο σύνολο της λειτουργούσε με συστήματα αξιολόγησης και μέτρησης της παραγωγικότητας των υπαλλήλων της. Η έλλειψη παραγωγικότητας και ορθού τρόπου λειτουργίας γενικότερα, δεν δημιουργεί μόνο γραφειοκρατία, επιπρόσθετο κόστος και ταλαιπωρία. Μπορεί να προκαλέσει και σημαντικότερα προβλήματα όπως αυτά που προαναφέραμε. 

 

Ο φορολογούμενος έχει δικαίωμα και πρέπει να απαιτήσει όπως τα λεφτά που καταβάλλει -με χίλιους δύο διαφορετικούς τρόπους- για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα, να αξιοποιούνται στο βέλτιστο βαθμό και όχι να δίδονται σε άτομα που δεν είναι ικανά να επιτελέσουν το έργο τους. 

 

Κι όμως, αντί η πολιτική ηγεσία να επικεντρωθεί στη διόρθωση αυτών των στρεβλώσεων προτιμά να αναλωθεί σε μικροπολιτικές κόντρες σε σχέση με το επί ποιας κυβέρνησης έγιναν τα περισσότερα λάθη. Να κατηγορεί η αντιπολίτευση την κυβέρνηση για την υπόθεση «Ορέστη» και η κυβέρνηση την αντιπολίτευση για την υπόθεση «Μαρί». Φτάσαμε στο σημείο να μετράμε την κακοδιαχείριση με ανθρώπινες ζωές κι αυτοί ακόμα να αποφασίσουν πως πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουν από κοινού το πρόβλημα. Ενδεχομένως να βρίσκονται σε τέτοια κομματική νάρκωση που να αδυνατούν να αντιληφθούν πως οι Κύπριοι πολίτες δεν είναι μόνο όσοι παρευρίσκονται σε κομματικές εκδηλώσεις ανεμίζοντας λάβαρα, κόκκινα και γαλάζια. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως όταν συζητούν στα τηλεοπτικά κανάλια δεν είναι μόνοι τους αλλά τους παρακολουθούν χιλιάδες (χαρά στο κουράγιο τους). 

 

Η κρίση που πέρασε η χώρα φαίνεται πως δεν έγινε μάθημα παρά μόνο στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Οι πολιτικοί μας φαίνεται πως διόλου δεν ταρακουνήθηκαν. Αντίθετα, κάθε μέρα που περνά γίνονται όλο και χειρότεροι. Το επίπεδο πέφτει όλο και περισσότερο και ακόμα πιο τραγικό είναι πως οι θεωρητικά «καινούργιοι» των κομμάτων είναι χειρότεροι από τους παλιούς. Ας μην αναρωτιούνται όμως γιατί οι ψηφοφόροι λιγοστεύουν διαρκώς. Ας μην αναρωτιούνται γιατί όλο και περισσότεροι ψηφίζουν την ακροδεξιά. Όταν η ακροδεξιά είναι το «καινούργιο» και η «εναλλακτική επιλογή», δυστυχώς κάποιοι θα πειστούν. 

 

Αρχισυντάκτης Επιχειρηματικών Εκδόσεων “Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ”