Αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας

Στα πλαίσια αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο υπάρχει διαφωνία μεταξύ των μελών ως προς τον τρόπο διοίκησής της, την έκταση της διαφωνίας αυτής, την πηγή και τις συνέπειες της για τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Δικαστής κα Μ.Κ. Λοϊζου στην απόφαση της ημερ.10.5.2019, συστατικά στοιχεία στη διαμόρφωση της κρίσης του Δικαστηρίου στη βάση του άρθρου 211(στ) του Κεφ.113. Η ιδιαιτερότητα της εταιρικής αίτησης, αναφέρει, απαιτεί όπως η ακρόαση της γίνεται στη βάση ενόρκων δηλώσεων, με περιθώριο προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας αποκλειστικά στα πλαίσια αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων, η οποία πρέπει να επιτρέπεται με φειδώ και έχοντας κατά νου ότι μια αίτηση εκκαθάρισης δεν προσφέρεται για την έκδοση απόφασης επί των γενικότερων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών, αλλά αποσκοπεί αποκλειστικά στην έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης εάν πληρούνται οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις του περί Εταιρειών Νόμου. Όπου η αίτηση εκκαθάρισης έχει ως νομική βάση μόνο το άρθρο 211(στ), που προνοεί ότι η εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν τούτο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο της επιείκειας, ο αιτητής οφείλει να έρθει με καθαρά χέρια, αφού αν κριθεί ότι το αδιέξοδο οφείλεται στον ίδιο, τότε η αίτηση του θα απορριφθεί. 

Το Δικαστήριο στην ανωτέρω απόφαση του, εξετάζοντας ενδιάμεση αίτηση για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα, έκρινε ότι απαιτείται η έκδοση σχετικού διατάγματος, αφού η κρίση επί της αξιοπιστίας των μερών είναι απαραίτητη ώστε να διαμορφώσει το Δικαστήριο άποψη ως προς τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς τους. Στην περίπτωση που τυχόν οι ισχυρισμοί παραμείνουν αναντίλεκτοι, θα εναποτίθεται στο Δικαστήριο το δύσκολο έργο της κρίσης επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων μόνο στη βάση των γραπτών ενόρκων δηλώσεων, χωρίς να αποκομίσει εντύπωση από κάθε μάρτυρα δυνάμει της προφορικής του μαρτυρίας και δη της αντεξέτασης του. Όπως έχει νομολογηθεί, η διακριτική ευχέρεια ως προς την έγκριση ή απόρριψη αιτήματος για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα ανήκει στο Δικαστήριο, το οποίο πρέπει να την ασκεί στη βάση εσωγενών και όχι εξωγενών της δίκης παραγόντων και πάντοτε με γνώμονα την ορθή και απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο πρόσθεσε ότι μέσω της αντεξέτασης πρέπει να διαφαίνεται ότι θα αποκρυσταλλωθούν και θα διασαφηνιστούν τα επίδικα θέματα και όχι να συσκοτιστούν. Κατέληξε ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά διατάσσεται κατ’ εξαίρεση, μόνο όταν τα θέματα επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος είναι περιορισμένα, όταν εξυπηρετεί τις ανάγκες της διαδικασίας και της δικαιοσύνης και όταν μέσα από αυτή υποβοηθείται το Δικαστήριο να εκδώσει την τελική του απόφαση, ικανοποιούμενο περί αυτής, κατά το νόμο και κατά συνείδηση, αναφερόμενο στους σχετικούς παράγοντες που τη δικαιολογούν.