Μην βάζετε στους πολίτες δαμόκλειο σπάθη

 

Όπως, άλλωστε, έκανε και το 2013 όταν κουρεύτηκαν οι καταθέσεις ανυποψίαστων πολιτών και είχαν μαζευτεί όλα τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του εξωτερικού για να καταγράψουν το «μακελειό» της πρώτης μέρας που θα άνοιγαν οι τράπεζες. Κι όμως δεν έσπασε μύτη, προς απογοήτευση των συναδέλφων από το εξωτερικό. 

 

Δεν ισχυριζόμαστε βέβαια πως ο Κύπριος είναι υπόδειγμα πολίτη. Και φοροφυγάς είναι, και μέσον θα βάλει, και να βολευτεί θα θελήσει. Λίγο η μεσογειακή νοοτροπία και λίγο η κουλτούρα που δημιουργήθηκε στην Κύπρο από την περίοδο της ανεξαρτησίας και μετά έχουν συμβάλει στο να αποκτήσει ο μέσος Κύπριος έναν τρόπο σκέψης που δεν τιμά ούτε τον καθένα ξεχωριστά ούτε την κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της, η οποία κατ’ άλλα διαθέτει αρετές που σπανίζουν. 

 

Βρισκόμαστε, λοιπόν, για ακόμα μία φορά, σε μέρα εκλογών και νιώθουμε και πάλι την πίεση ότι αν δεν ψηφίσουμε, θα είναι σαν να ψηφίζουμε υπέρ ακραίων και επικίνδυνων πολιτικών παρατάξεων που έχουν διεισδύσει πια για τα καλά στην πολιτική ζωή της Κύπρου αλλά και των περισσότερων χωρών της Ευρώπης. Κάποιες μάλιστα βρίσκονται στην εξουσία. Νιώθουμε  και πάλι την πίεση πως είναι εξαιτίας των ψηφοφόρων που ακραίες πολιτικές παρατάξεις αυξάνουν τη δυναμική τους και τα ποσοστά τους. 
Νιώθουμε και πάλι τη δαμόκλειο σπάθη πως αν δεν ψηφίσουμε, θα είναι σαν να δίνουμε της έγκρισή μας για δημιουργία ανησυχητικών καταστάσεων, που θα επηρεάσουν τη Δημοκρατία και την ποιότητα ζωής του συνόλου των πολιτών. 

 

Κι όμως, αυτούς τους τελευταίους μήνες, ούτε μία πολιτική παράταξη, ούτε ένας υποψήφιος δεν με έκανε εμένα προσωπικά να πιστέψω πως έχει κάτι διαφορετικό να προτείνει, πως αλλάζει πλέον η νοοτροπία. Τα πολιτικά κόμματα προωθούν την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων ξανά και ξανά. Βαρεθήκαμε να βλέπουμε κάθε μέρα τα ίδια πρόσωπα να επαναλαμβάνουν διαρκώς τις ίδιες ατάκες, που έχουν πολύ καλά αποστηθίσει, από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Δυστυχώς, τα παραδοσιακά κόμματα και οι εκλεκτοί τους επιδόθηκαν και πάλι σε μία προεκλογική εκστρατεία πόλωσης, παρελθοντολογίας και συγκρούσεων του χείριστου επιπέδου. Από τα θύματα ενός κατά συρροήν δολοφόνου που ακόμα βρίσκονται στο πάτο μίας λίμνης, μέχρι τα «μηδενικά» του ΑΚΕΛ, την κρίση του 2013 και φυσικά τη χούντα και το πραξικόπημα, το deja vu που ζήσαμε για ακόμα μία φορά ήταν αξεπέραστου κάλλους και επιπέδου. 

 

Άμεσα δημιουργούνται κάποια ερωτήματα. Γιατί οι πολίτες δεν πάνε στις κάλπες; Γιατί κάποιοι επιλέγουν να στηρίξουν ακραίες παρατάξεις; Φταίνε οι πολίτες ή φταίνε τα ίδια τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα που τους ωθούν προς αναζήτηση νέων πολιτικών κατευθύνσεων ή στην αποχή; 

 

Δυστυχώς, τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο δεν έχουν αντιληφθεί ή δεν θέλουν να αντιληφθούν πως ο ορθώς σκεπτόμενος πολιτικός πρέπει να έχει ως προτεραιότητα ενέργειες και δράσεις που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των πολιτών και όχι να αναδείξει πόσο χειρότερος είναι ο πολιτικός του αντίπαλος από τον ίδιο. Αλήθεια, αυτό θέλετε; Να σας ψηφίσουν οι πολίτες για να μην εκλεγεί κάποιος χειρότερος από εσάς; Τόσο ψηλά θέτετε τον πήχη; 
Ε λοιπόν, από το κακό και το κάκιστο επιλέγω το κανένα. Η βάσανος της λογικής δεν μου επιτρέπει να θέσω τον εαυτό μου σε τέτοιο δίλημμα. Ούτε αξίζει στους πολίτες αυτό του τόπου να καλούνται εκβιαστικά να ψηφίσουν με γνώμονα το λιγότερο κακό αποτέλεσμα. 

 

*Αρχισυντάκτης Επιχειρηματικών Εκδόσεων «Ο Φιλελεύθερος»