Στηρίξτε την οικογένεια και όχι μόνο τους αφερέγγυους

 

Ίσως γιατί το να έχεις δυο παιδιά στην Κύπρο, αποτελεί άθλο για μια οικογένεια. Πρέπει να είναι από τις τυχερές οικογένειες που έχουν γιαγιά και παππού, να έχουν την οικονομική δυνατότητα να στέλνουν τα παιδιά ακόμη από βρέφη σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς ή να έχουν οικιακή βοηθό στο σπίτι. Οικογένεια νεαρής ηλικίας με τρία παιδιά στο σπίτι τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση. Φθάσαμε στο σημείο τις τρίτεκνες οικογένειες να τις θεωρούμαι πολύτεκνες και να τις θαυμάζουμε. Αλλά για να έχει μια οικογένεια πολλά παιδιά, πρέπει να συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Θα πρέπει το κράτος να μεριμνήσει για δημόσιους και κρατικούς παιδικούς σταθμούς ώστε οι γονείς να μη σκέφτονται πού θα αφήσουν τα παιδιά αλλά και τα έξοδα. Είναι λυπηρό, από τα χρήματα που εισπράττουν οι δήμοι, να μην υπάρχει πρόνοια για βρεφονηπιακούς σταθμούς μέχρι τα παιδιά να πάνε στο σχολείο. Όχι ένα σταθμό αλλά πολλούς και να έχουν σειρά προτεραιότητας οι οικογένειες ανάλογα με τα εισοδήματα. Να πληρώνουν, αλλά ένα ποσό μικρό και όχι δυσβάσταχτο. 

Και μετά την Τοπική Αυτοδιοίκηση να σκεφτούμε τι δεν κάνει το κράτος που θα μπορούσε. Το κράτος μοιράζει εκατομμύρια σε χορηγίες κάθε χρόνο. Σκέφτεται πώς θα στηρίξει με χρήματα των φορολογουμένων όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τα δάνειά τους και έχουν γίνει μη εξυπηρετούμενα. Δεν θα έπρεπε να βάλει προτεραιότητα και την οικογένεια. Να γίνουν κρατικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί και πάλι να μπούνε εισοδηματικά κριτήρια. Κοινωνικό κράτος δεν είναι μόνο εκείνο που σκέφτεται τον αφερέγγυο πελάτη της τράπεζας και δίνει χρήματα στις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού. Είναι και το κράτος που σκέφτεται την οικογένεια, θέλει να μην υπάρχει υπογεννητικότητα. Τότε υπάρχει χώρος για μια γυναίκα με τρία ή τέσσερα ή πέντε παιδιά να σκεφτεί την πολιτική ή την επαγγελματική της καριέρα. Και αυτό αμέσως δημιουργεί αλλαγή πολιτικής κουλτούρας που σημαίνει ότι δεν θα αποτελεί μέγα είδηση όταν ο εκάστοτε Πρόεδρος διορίζει γυναίκες στο Υπουργικό Συμβούλιο. 

Όπως φαίνεται στους πίνακες που δημοσιεύει η Eurostat, στις εταιρείες, τα διευθυντικά αξιώματα είναι ως επί το πλείστον κατειλημμένα από άνδρες, με την «πίτα» να μοιράζεται σε 64%, έναντι 36%, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Έκπληξη, ωστόσο, προκαλεί το γεγονός ότι στις υψηλότερες θέσεις δεν βρίσκονται οι περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία και η Ισπανία, αλλά η Λετονία, η Βουλγαρία, η Εσθονία, η Πολωνία και η Σλοβενία. Όσο για την Κύπρο, αυτή φιγουράρει στην προτελευταία θέση, με το ποσοστό των γυναικών που κατέχουν διευθυντικά αξιώματα σε οργανισμούς να ανέρχεται στο 23%. 

Ακόμα φτωχότερα σε γυναικείες παρουσίες είναι τα συμβούλια δημόσια εισηγμένων εταιρειών στην Ευρώπη, με ποσοστό 27%, έναντι 73%. Στις πρώτες θέσεις, όσον αφορά στην εμπλοκή των γυναικών σε αυτά, κατέχουν οι Γαλλία, Ιταλία, Σουηδία και Φινλανδία. Στις τελευταίες θέσεις και πάλι συναντούμε την Κύπρο και συγκεκριμένα, στην έκτη από το τέλος, με ποσοστό 11%. Σε καλύτερη θέση τερματίζει η Κύπρος όσον αφορά στο ποσοστό των γυναικών ανωτέρων στελεχών στις μεγαλύτερες δημόσια εισηγμένες εταιρείες. Παρόλα αυτά, τα ποσοστά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι αποκαρδιωτικά: 17% έναντι 83%. Η Κύπρος αυτή τη φορά τερματίζει στη 12η θέση πριν από το τέλος, ωστόσο το ποσοστό είναι φτωχό: μόλις το 15% των ανωτέρων στελεχών των δημόσια εισηγμένων οργανισμών της Κύπρου είναι γένους θηλυκού.