Εργασιακές διεκδικήσεις και οικονομική κρίση

Οι συνθήκες απασχόλησης τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, έχουν διαφοροποιηθεί με θετικότερο για τους εργαζόμενους πρόσημο, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο, μια σειρά από προβλήματα εξακολουθούν να παραμένουν, ενώ αρκετά άλλα έχουν συσσωρευτεί λόγω των πολιτικών που η Κυβέρνηση επέλεξε να ακολουθήσει και τις οποίες δεν φαίνεται να επιδεικνύει καμία διάθεση να αλλάξει ή να αναπροσαρμόσει παρά τις υποδείξεις, ακόμη και των δικαστηρίων.  
Αποκορύφωμα των κατ’ εξακολούθηση λανθασμένων αποφάσεων και επιλογών στις οποίες η Κυβέρνηση έχει προβεί, ήταν η άρνηση της να εφαρμόσει την απόφαση της Ολομέλειας του Διοικητικού Δικαστηρίου το οποίο -6 χρόνια μετά τις πρώτες προσφυγές ενώπιον του- έκρινε ότι ο νόμος βάσει του οποίου επιβλήθηκαν οι αποκοπές στους μισθούς των ΔΥ ήταν αντισυνταγματικός. Σύμφωνα με την απόφαση, ο νόμος παραβίαζε, όχι μόνο την αρχή της ισότητας των πολιτών, αλλά και το άρθρο 23 του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει το μισθό που λαμβάνει ο εργαζόμενος ως περιουσιακό στοιχείο. Η συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης να εφεσιβάλει την απόφαση αυτή και η συνέχιση από μέρους της να επιβάλλει στους μισθούς μας τις σχετικές αποκοπές, χωρίς την εξασφάλιση του αναγκαίου διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης, ήταν ασύγγνωστη για ένα δημοκρατικό κράτος. 
Εν ολίγοις, η Κυβέρνηση επέλεξε να αγνοήσει επιδεικτικά τις βασικές αρχές δικαίου που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία ενός ευνομούμενου κράτους, απλά και μόνο για να επιβάλει τη δική της άδικη και εξόφθαλμα παράνομη οικονομική πολιτική· αρνούμενη πεισματικά όλο αυτό το διάστημα να βρει, ή να αναζητήσει έστω, άλλους προσφορότερους και δικαιότερους τρόπους επιμερισμού του κόστους της οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης που όλοι γνωρίζουμε πλέον πως άλλοι δημιούργησαν (βλέπε μεγαλομανία και απληστία τραπεζικών αξιωματούχων), αλλά  εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε. 
Ενδεικτική της κατάστασης που η Κυβέρνηση έχει δημιουργήσει με τις πολιτικές της, είναι και τα όσα αναφέρονται στην ετήσια ανασκόπηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την «Εξέλιξη της Απασχόλησης και των Κοινωνικών Υποθέσεων στην Ευρώπη» για το έτος 2018, η οποία δείχνει ότι η Κύπρος υπολείπεται ακόμη στο να φτάσει στα προ της οικονομικής κρίσης επίπεδα κοινωνικών και εργασιακών συνθηκών. Σύμφωνα με την  Έκθεση, το 2018 η πραγματική ετήσια αύξηση στο Ακαθάριστο Διαθέσιμο Εισόδημα των Νοικοκυριών (Gross Domestic Household Income) ήταν 2% στην ΕΕ και 1,5% στην Ευρωζώνη. Η Κύπρος, σε αντίθεση με τις πλείστες χώρες, δεν ακολουθεί τον μέσο όρο. Με βάση τα συνολικά διαθέσιμα στοιχεία (2017) το κατά κεφαλήν ΑΔΕΝ, ξεπέρασε στη ζώνη του ευρώ τα προ της κρίσης επίπεδα, το οποίο στις χώρες της ΕΕ είχε ήδη ξεπεραστεί από το 2015. Ωστόσο, στην Κύπρο και σε επτά άλλα κράτη–μέλη, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία, παραμένει χαμηλότερο από ότι το 2008!
Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη και με δεδομένο ότι οι δημόσιοι, οι ημικρατικοί και τραπεζικοί υπάλληλοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης και την κινητήριο δύναμη ουσιαστικά της καταναλωτικής μηχανής της οικονομίας, τα ερωτήματα που είχαμε θέσει πολλές φορές στο παρελθόν εξακολουθούν και συνεχίζουν να είναι αναπάντητα. 
Ακόμη και εάν αποδεχτούμε ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί η οικονομία, το 2012 – 2013, ήταν να παρέμβουν στους μισθούς μας και να αποκόψουν ένα ποσοστό ώστε να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, γιατί η αποκοπή αυτή εξακολουθεί να υφίσταται επτά και πλέον χρόνια μετά; Γιατί δεν λήφθηκαν άλλα, δικαιότερα και πιο ισορροπημένα μέτρα στο μεσοδιάστημα; Γιατί η Κυβέρνηση έσπευσε να καταργήσει την έκτακτη εισφορά που κατέβαλλαν όλοι οι εργαζόμενοι, είτε ήταν στον ιδιωτικό, είτε στο δημόσιο τομέα;  Γιατί δεν κατάργησε τη συγκεκριμένη εισφορά μόνο για τους χαμηλόμισθους είτε αυτοί ήταν ιδιωτικοί, είτε δημόσιοι υπάλληλοι. Γιατί επέλεξε να την τερματίσει για όλους ανεξαρτήτως του ύψους του εισοδήματος τους, απαλλάσσοντας έτσι από κάθε συνεισφορά και όσους στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνουν 4, 5, 10 ή και €20.000 τον μήνα, ενώ συνεχίζει να τιμωρεί όσους είναι στο δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα και λαμβάνουν λιγότερα; Γιατί η Κυβέρνηση, ενώ διέβλεπε οικονομικούς κινδύνους, λόγω και των προσφυγών που είχαν καταχωρηθεί, έτρεξε να καταργήσει τον φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας, από τον οποίο είχε έσοδα €100 εκατ. το χρόνο, απαλλάσσοντας έτσι σκόπιμα τους μεγαλοκτήμονες, αλλά και όσους έχουν συσσωρευμένο πλούτο, από το να συνεισφέρουν;  
Δυστυχώς, οι συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές καθοδηγούνται από συγκεκριμένη φιλοσοφία, η οποία δεν έχει στην έγνοια της τους μισθοσυντήρητους εργαζόμενους, ιδιωτικούς ή δημόσιους. Γι’ αυτό απαιτείται όπως όλοι μας, είτε απασχολούμαστε στον ιδιωτικό, είτε στον κρατικό τομέα να παραμείνουμε συσπειρωμένοι και σε εγρήγορση, για να διεκδικήσουμε όλα όσα ετσιθελικά μας έχουν αφαιρέσει. Γιατί, σε κάθε περίπτωση, το μέλλον πρέπει να είναι καλύτερο, και όχι χειρότερο, από το παρελθόν.
Η ΑΣΔΥΚ (Ανεξάρτητη Συντεχνία Δημοσίων Υπαλλήλων) έχει πλήρη επίγνωση των όσων εξελίσσονται ερήμην μας. Γι’ αυτό οργανώνεται, διεκδικεί και στέκεται με συνέπεια δίπλα στους δημοσίους υπαλλήλους.