Je suis Misirlis

 

Ο υποφαινόμενος πάντως, δηλώνει πως συμπαθεί τον κ. Μισιρλή έχοντας αποκομίσει μία σχετική εικόνα για το ποιόν του ανθρώπου μέσα από κατά καιρούς επικοινωνία και από συνεντεύξεις. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Forbes Κύπρου προ μηνών και ερωτηθείς σχετικά με το κατά πόσο η συγγενική του σχέση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη της εταιρείας του και των επιχειρηματικών του ανοιγμάτων, ο ίδιος δήλωσε ότι συνέβαλε πολύ λίγο έως καθόλου. «…ενθαρρύνουμε οποιοδήποτε καινούργιο αγοραστή να ρωτήσει συμβούλους και συνεργάτες για τη φήμη της εταιρείας μας και την ποιότητα των ακινήτων μας προτού αγοράσει από εμάς. Γιατί ουδέν κρυφό υπό τον ήλιο. Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, αν συμβάλει σε κάτι η οικογενειακή σχέση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι σε μια αυξημένη ευθύνη όσον αφορά την ποιότητα των ακινήτων μας και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε». Ο καθείς μπορεί να πιστέψει ή όχι τον κ. Μισιρλή. Γνωρίζοντας την κυπριακή νοοτροπία μάλλον η σχέση του με τον Πρόεδρο θα άνοιξε αρκετές πόρτες και νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες, γιατί ως γνωστό, στην Κύπρο αυτά μετρούν. 

 

Επί της ουσίας του θέματος. Και η ουσία δεν είναι αν ο κ. Μισιρλής έκανε ένα βίντεο προωθώντας την Κύπρο ως επενδυτικό προορισμό και τα ακίνητα της εταιρείας του. Πολύ καλά έκανε. Δεν έχουμε πολλούς Κύπριους επιχειρηματίες που καταδέχονται να βγουν δημόσια και να μιλήσουν για τις εταιρείες τους, πόσο μάλλον να της προωθήσουν με αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι δουλειά του κ. Μισιρλή και κανενός επιχειρηματία ανάπτυξης γης το τι γίνεται πίσω από τους πύργους, αν και το τελευταίο διάστημα στο εξωτερικό η συζήτηση για τον κοινωνικό αντίκτυπο των επιχειρήσεων μεγαλώνει διαρκώς (βλ. τελευταίο cover story του Economist: “What are companies for? Big business, shareholders and society”). 

 

Είναι δουλειά της πολιτείας να ελέγξει την κατάσταση, να κρίνει αν η ανάπτυξη των πύργων και η αύξηση των τιμών των ακινήτων δυσχεραίνει τη ζωή των πολιτών της περιοχής. Είναι δουλειά του Δημάρχου της πόλης, ο οποίος εκλέγηκε με το σύνθημα «για 10 χρόνια φτιάξαμε τη βιτρίνα της Λεμεσού. Έφτασε η ώρα να δούμε και την ουσία». 

 

Η προσέλκυση επενδύσεων δεν ήταν και δεν πρέπει να είναι ανάθεμα. Ας έρθουν οι ξένοι, ας αγοράσουν Mazerati, BMW, Mercedes, Rolls Royce. Το ζήτημα είναι να έρχονται γιατί εντοπίζουν κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα στην Κύπρο. Είτε αυτά αφορούν τις επιχειρήσεις τους, είτε αφορούν τους ίδιους προσωπικά και τις οικογένειες τους. Η παραχώρηση ευρωπαϊκού διαβατηρίου δεν είναι συγκριτικό πλεονέκτημα γιατί απλούστατα δεν το προσφέρουν πολλές άλλες χώρες με τον τρόπο που το προσφέρουμε εμείς. Αν όλες οι χώρες της ΕΕ πρόσφεραν το ίδιο σχέδιο, πόσοι από αυτούς τους επενδυτές θα έρχονταν Κύπρο;

 

Ναι, το Σχέδιο Πολιτογραφήσεων βοήθησε τη περίοδο της μεγάλης ύφεσης και συνέβαλε σημαντικά στην ταχύτερη ανάπτυξη της οικονομίας και την προσέλκυση νέων κεφαλαίων. Προφανώς όμως δεν είναι ένα σχέδιο στο οποίο μπορεί να στηριχθεί εσαεί η κυπριακή οικονομία, αφού πέραν των αντιδράσεων που δημιουργεί στο εξωτερικό δεν αποτελεί βιώσιμης μορφής ανάπτυξη. Από την άλλη, πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε δεκτικοί σε ξένες επενδύσεις ή αν αποτελούν ανάθεμα. Δεν μπορεί να τους θέλουμε μόνο στα δύσκολα. Ούτε να τους θέλουμε αλλά την ίδια ώρα να τους κατηγορούμε. Είναι θέμα νοοτροπίας η οποία θα πρέπει να αρχίσει να καλλιεργείται από τα ψηλά πολιτικά δώματα πρώτα και να διαχέεται προς τις μάζες σταδιακά. Ναι, ο ξένος επενδυτής θα επιχειρήσει να πετύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία και να τους καλύτερους επιχειρηματικούς όρους. Μήπως όμως το ίδιο δεν επιχειρούν και οι Κύπριοι επιχειρηματίες; Το ίδιο δεν επιχειρούμε όλοι όταν διαπραγματευόμαστε μία συμφωνία; 

 

Αρχισυντάκτης Επιχειρηματικών Εκδόσεων, «Ο Φιλελεύθερος»