Τουρισμός 2019 για γερά νεύρα και όχι μόνο

Για ακόμη μια χρονιά φαίνεται η αδυναμία της Κύπρου ως τουριστικός προορισμός. Το άνοιγμα των αγορών τόσο της Τουρκίας όσο και της Αιγύπτου επέφεραν μειώσεις στο τουριστικό ρεύμα της χώρας μας. Επίσης άμεση σχέση στη μείωση έχει και η πτώχευση ευρωπαϊκών αερογραμμών με τελευταίο παράδειγμα της Germamia και με αμφίβολο το μέλλον των νορβηγικών αερογραμμών. Πέραν αυτών το τι μένει είναι ότι η επιτυχία των προηγούμενων χρόνων οφείλεται όχι τόσο στα μοναδικά χαρακτηριστικά του τουριστικού μας προϊόντος, αλλά σε συγκυρίες οι οποίες έκαναν την Κύπρο όχι την πρώτη επιλογή για διακοπές αλλά την εναλλακτική λύση.
Το Υφυπουργείο Τουρισμού διά στόματος του υφυπουργού εξήγγειλε νέες τακτικές αναβάθμισης της τουριστικής εικόνας του νησιού, με κύρια στρατηγική τη δημιουργία σωστών πρακτικών προώθησης ούτως ώστε η Κύπρος να αναδείξει τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της και να αναδυθεί ως μοναδική στον τουριστικό χάρτη. Αυτά τα ξανακούσαμε και όταν μεσουρανούσε ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού (ΚΟΤ).
Η εικόνα που θέλουμε να προωθήσουμε μέσω της κυβερνητικής ρητορικής με το τι πραγματικά προσφέρουμε, απέχουν κατά παρασάγγας. Η κύρια πρακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι να εξαλείψουμε όλα τα κακώς έχοντα στους διάφορους τομείς του τουρισμού. Να αφουγκραστούμε τις ανάγκες των επισκεπτών και να δώσουμε έμφαση στα παραπονά τους. Με άλλα λόγια, τι δεν τους αρέσει και τι δεν κάνουμε καλά. Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι οι τουριστικές υπηρεσίες του νησιού, πέραν του αεροδρομίου, δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Επίσης να ακούσουμε, επιτέλους, με σοβαρότητα τους εργαζόμενους στην τουριστική βιομηχανία, γιατί, δυστυχώς, οι πλείστοι είναι δυσαρεστημένοι. Με βάση τις σημερινές συνθήκες η ποιοτική τουριστική Κύπρος αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, αν δεν παρθούν σημαντικές αποφάσεις και δράσεις για αλλαγή. 
Το πρόβλημα εστιάζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει η περηφάνια πλέον για τη βιομηχανία που αποτελούσε τον μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας της Κύπρου. Σήμερα επικρατεί η νοοτροπία της άπρακτης, της αισχροκέρδειας και της εκμετάλλευσης. Αυτό έχει γίνει πιο εμφανές μετά την οικονομική κρίση του 2013 όπου η Κύπρος πήρε την κατηφόρα λόγω του ότι μεγάλοι επιχειρηματίες εκμεταλλευτήκαν την κατάσταση και απέλυσαν εργαζόμενους και έκαναν νέες προσλήψεις με πιο χαμηλούς μισθούς.
Ο τουρισμός χρειάζεται ριζικές αλλαγές στις υφιστάμενες υπηρεσίες και καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Δεν χρειάζονται ούτε περισσότερα ξενοδοχεία αλλά ούτε και μαρίνες σε κάθε περιοχή. 
Επομένως, εάν η ρητορική δεν μετουσιωθεί σε πράξη στο τέλος τα δωμάτια θα μείνουν άδεια και τρέχε γύρευε να αναβιώσεις μια χαμένη βιομηχανία.