Αναθεώρηση του Συντάγματος, αν χρειαστεί

Μέχρι το 2011 το κυπριακό κρατικό μισθολόγιο ήταν το δεύτερο ψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 14,6% του ΑΕΠ με ευρωπαϊκό μέσο όρο το 10%.
Η οικονομία εισήλθε σε ύφεση, οι ανελαστικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού αυξάνονταν περίπου κατά ένα δισ. ευρώ τον χρόνο και οι διεθνείς αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν. 
Ήταν τότε που κάποιες από τις άκρως προκλητικές ρυθμίσεις υπέρ των δημοσίων υπαλλήλων εκλογικεύθηκαν. Π.χ., σταμάτησαν να προάγονται και να αφυπηρετούν την ίδια μέρα και να λαμβάνουν σύνταξη και εφάπαξ επί του μισθού της τελευταίας θέσης στην οποία ουδέποτε υπηρέτησαν. Ακόμα, άρχισαν να πληρώνουν 3% από το συνολικό 25% που κοστίζει στον φορολογούμενο η σύνταξη τους και ένα αμελητέο 1,5% για τη διά βίου (εντελώς δωρεάν μέχρι τότε) πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη των ιδίων και των εξαρτημένων τους. Παράλληλα, έγιναν κλιμακωτές αποκοπές μισθών, επιβλήθηκε έκτακτη εισφορά (σε δημόσιο & ιδιωτικό τομέα), ενώ πάγωσε για 5 χρόνια η καταβολή ετήσιων προσαυξήσεων.
Όλα τα μέτρα μαζί κατέβασαν το 2014, το κόστος του κρατικού μισθολογίου στο 13,3% με μέσο όρο στην ΕΕ το 9,9%.
Το 2017 καταργήθηκε η έκτακτη εισφορά και από το ίδιο έτος επανάρχισε η καταβολή ετήσιων προσαυξήσεων. Η ΟΕΒ τότε είχε ζητήσει διετή παράταση της αναστολής των προσαυξήσεων και καταβολή των 60 εκατ. ευρώ που θα εξοικονομούνταν, σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Φυσικά αγνοήθηκε. 
Τον Μάιο του 2018 η Κυβέρνηση ανακοίνωσε οδικό χάρτη πλήρους αποκατάστασης των μισθών στο Δημόσιο, μέχρι το τέλος του 2022. Χωρίς κανένα όρο ή αίρεση προς τις Συντεχνίες για προώθηση οποιασδήποτε μορφής μεταρρυθμίσεων.
Η ΟΕΒ και πάλι διαφώνησε με δριμύτητα, υποδεικνύοντας ότι το κρατικό μισθολόγιο το 2023 θα είναι κατά 400 εκατ. ευρώ τον χρόνο ψηλότερο από ότι ήταν το 2018, κάτι που αναβιώνει τη δραματική κατάσταση του 2011 και το οποίο η ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας δεν αντέχει. Φυσικά και πάλι αγνοήθηκε. 
Παράλληλα, αφότου εισήχθησαν τα μέτρα που περιγράφω το 2011 και κάποια άλλα λίγο αργότερα, πέριξ των 1.000 δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων, προσέφυγαν στα Δικαστήρια αμφισβητώντας τη νομιμότητα των μέτρων και αξιώνοντας αποκατάσταση της προτεραίας κατάστασης, με αναδρομική επιστροφή όλων των αποκοπών και εισφορών.
Σιγά σιγά εκδίδονται πρωτοδίκες αποφάσεις που όλες δικαιώνουν τους υπαλλήλους και συνταξιούχους του Δημοσίου. Η Δημοκρατία ασκεί εφέσεις και αναμένονται οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε δεύτερο και τελευταίο βαθμό. 

Αν μεν το Ανώτατο ακυρώσει ως λανθασμένες τις πρωτόδικες αποφάσεις, τότε συνεχίζει η πορεία των πραγμάτων με την προγραμματισμένη σταδιακή επαναφορά των μισθών και των συντάξεων και με διατήρηση των ισχνών εισφορών των δημοσίων υπαλλήλων προς απόλαυση των συνταξιοδοτικών προνομίων τους.
Αν όμως το Ανώτατο επικυρώσει ως ορθές τις πρωτόδικες αποφάσεις, τότε: (ι) όσοι προσέφυγαν στα Δικαστήρια θα λάβουν αναδρομικά όλες τις αποκοπές και εισφορές τους από την ημερομηνία καταχώρησης κάθε προσφυγής και (ιι) όλοι οι άλλοι θα τα λάβουν αναδρομικά από την ημερομηνία έκδοσης της πρωτόδικης απόφασης, δηλαδή από τις 29/3/2019 οι υπάλληλοι και από 27/11/2018 οι συνταξιούχοι του Δημοσίου.
Η ΟΕΒ εκτιμά το συνολικό κόστος πέριξ του ενός δισ. ευρώ τον χρόνο, ενώ ο υπουργός Οικονομικών, χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένο ποσό, μίλησε για δυνητικό δημοσιονομικό εκτροχιασμό. 
Να θυμίσω ότι αμέσως μετά την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, κάποιοι συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα απειλούσαν με απεργίες εκβιάζοντας την άμεση εκτέλεση της απόφασης, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα της έφεσης. Το αναφέρω για να θυμηθούμε πόσο συνετά και υπεύθυνα μεταχειρίζονται το κοινωνικό σύνολο κάποιοι συνδικαλιστές, όταν διεκδικούν τα «δίκια» των δικών τους. 
Πέραν των πιο πάνω οδυνηρών οικονομικών συνεπειών, τυχόν επικύρωση από το Ανώτατο της πρωτοβάθμιας απόφασης, θα έχει διαμορφώσει ένα χαλύβδινο νομικό δεδομένο σύμφωνα με το οποίο:
● Οποιαδήποτε μελλοντική απειλή ή και κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, θα έχει συνέπειες μόνο επί του ιδιωτικού τομέα, επιχειρήσεων και εργαζομένων. 
● Συμβολή στη διάσωση της χώρας θα έχει μόνο ο ιδιωτικός τομέας, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι.
● Οι υπάλληλοι και συνταξιούχοι του Δημοσίου δεν θα συνεισφέρουν ούτε ένα ευρώ. Τον δε χρεοκοπημένο εργοδότη τους (το Κράτος) θα κληθεί να τον διασώσει μόνο ο ιδιωτικός τομέας, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι. 
● Οι δημόσιοι υπάλληλοι όχι μόνο δεν θα δώσουν ένα ευρώ, αλλά και δεν θα χάσουν ούτε για μια νύχτα τον ύπνο τους από το άγχος της ανεργίας, αφού ο Νόμος ρητά προβλέπει ότι κι αν ακόμα καταργηθεί μια θέση στο Δημόσιο, ο κάτοχος της την διατηρεί με όλους τους μισθούς και τα ωφελήματα, μέχρι να προαχθεί σε άλλη θέση ή μέχρι να αφυπηρετήσει!!!
Προχθές, σε σύναξη εκλεκτών δημοσιογράφων με την ηγεσία της ΟΕΒ, ο υποφαινόμενος ερωτήθηκε τι προτίθεται να πράξει η μεγάλη Οργάνωση των Εργοδοτών, αν το Ανώτατο δικαιώσει τους Δημοσίους υπαλλήλους. 
Η απάντηση μου ήταν:
«Αν η σωστή ερμηνεία του Συντάγματος είναι ότι τα βάρη τα επωμίζεται μόνο ο ιδιωτικός τομέας και τα οφέλη μόνο ο δημόσιος, τότε προφανώς πρέπει να τροποποιηθεί το Σύνταγμα».
Πρόσθεσα δε, ότι θα οργώσουμε τον τόπο για να πετύχουμε ακύρωση μιας ακραίας δυσμενούς μεταχείρισης σε βάρος των ιδιωτών και σκανδαλωδώς ευνοϊκής ρύθμισης υπέρ των προνομιούχων του Δημοσίου. 
Η απάντηση της ηγεσίας της ΠΑΣΥΔΥ ήταν ότι λέω ανοησίες. Ταυτόχρονα μού υπέδειξε ότι διαπράττω ποινικό αδίκημα όταν μιλώ για ανάγκη Συνταγματικής αναθεώρησης, σε περίπτωση επισφράγισης της άκρατης ανισοπολιτείας και ανισονομίας πολιτών της ίδιας χώρας. 
Δηλαδή, μας λέει η ΠΑΣΥΔΥ, «σκάσε και πλήρωνε ανόητε επιχειρηματία, ιδιώτη εργαζόμενε και αυτοεργοδοτούμενε».
Με άλλα λόγια «εκεί που μάς χρωστάγανε, μάς πήραν και το βόδι».
Όμως φίλε Γλαύκο, αυτή τη φορά «no pasaran». Αρκετά ως εδώ με τους πατρίκιους και τους πληβείους.

* Γενικός Διευθυντής της Ομοσπονδίας Εργοδοτών & Βιομηχάνων (ΟΕΒ).