Καιρός για συνεταιρισμούς τεχνικών γραφείων

Όπως δήλωσε και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας στη Σύνοδο Κορυφής των G20, «ίσως αυτή η κρίση να μας μάθει να εργαζόμαστε μαζί». Στους δύσκολους αυτούς καιρούς και αναφερόμενοι στα επαγγελματικά γραφεία της οικοδομικής βιομηχανίας, είναι καιρός να αρχίσουμε να μελετούμε το ενδεχόμενο της συνένωσης των δραστηριοτήτων τους.

Ένα επαγγελματικό γραφείο ξεκινά με τον ιδιοκτήτη, έναν/μία βοηθό και 1-2 γραμματείς. Αυτή είναι πολύ αποδοτική φάση, διότι ο μεν ιδιοκτήτης του γραφείου δεν λογαριάζει τις ατέλειωτες δικές του ώρες, εάν χρειαστεί βοήθεια θα τον βοηθήσει η γυναίκα/φίλοι/γνωστοί του και έτσι ότι εισπράττει έχει ένα «καθαρό» κέρδος, έστω ποσοστό κέρδους 20%-25% επί του τζίρου. Το επόμενο στάδιο είναι το γραφείο να μεγαλώσει σε μέση κλίμακα, δηλαδή πλέον των 10-20 ατόμων, όπου είναι η χειρότερη φάση. Πάλι ο ιδιοκτήτης εργάζεται όπως στην προηγούμενη φάση, αλλά τώρα είναι αναγκασμένος να έχει λογιστήριο, πιο μεγάλα γραφεία, κλητήρα, μισθολόγιο, άτομο για τους υπολογιστές κλπ. Έτσι το καθαρό εισόδημα σε αυτή την φάση υπολογίζεται κατά μέσο όρο στο 15%-20% του τζίρου. Όταν όμως το γραφείο ξεπεράσει τα 80 άτομα, τότε υπεισέρχονται οι οικονομίες κλίμακας. Τα βασικά διοικητικά έξοδα παραμένουν τα ίδια, αλλά υπάρχουν οικονομίες κλίμακος, αυξάνοντας το κέρδος γύρω στο 30% επί του τζίρου. Στην περίπτωση αυτή οι ιδιοκτήτες (συνέταιροι) δεν εργάζονται στα εξαντλητικά ωράρια των προηγούμενων φάσεων και έχουν τον χρόνο εκείνο που απαιτείται για παρουσία σε δημόσιες σχέσεις, το γραφείο έχει την πυραμίδα λειτουργίας του, οι νεοεισερχόμενοι μπορούν να διαπιστώσουν προοπτικές ανέλιξης και άρα παραμένουν με την ελπίδα συμμετοχής τους στο μέλλον στη διοίκηση/συνεταιρισμό, ενώ η άνεση χρόνου που υπάρχει στη διοίκηση επιτρέπει τον προγραμματισμό επέκτασης των γραφείων αυτών σε άλλες πόλεις/χώρες.

Εκτός όμως από τα λογιστικά και ορισμένα δικηγορικά γραφεία, στον τομέα των τεχνικών γραφείων επικρατεί μια άλλη νοοτροπία, όπου ο κάθε ένας «θέλει να κάνει το δικό του». Παρατηρούμε λοιπόν ότι από τους αρχικούς τολμηρούς τεχνικούς που συνενώθηκαν, ολίγοι, ίσως και κανείς, παραμένει ως συνεταιρικό γραφείο μετά από μέγιστο χρονικό πλαίσιο 3-5 χρόνια (εκτός εκείνα που είναι συγγενείς μεταξύ τους οι συνέταιροι). Στο όλο σκηνικό αυτής της ασυνεννοησίας, εμπλέκονται και οι συγγενείς της κάθε πλευράς, κυρίως οι γυναίκες/πατέρες των συνεταίρων, παιδιά/νύφες/γαμπροί, θείοι κλπ, που προκαλούν τροχοπέδη στην ανέλιξη του γραφείου. Με την κατάσταση αυτή δεν υπάρχει διαδοχή και η μη διαδοχή, έχει ως αποτέλεσμα επιτυχημένα γραφεία με τη φίρμα ίσως του αρχικού ιδιοκτήτη, όταν εγκαταλείψει το επάγγελμα, να χάνεται και η επαγγελματική του εύνοια, που ίσως και να αξίζει δεκάδες/εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.   

Ίσως λοιπόν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς να ήλθε η ώρα της συνένωσης ή και των κοινοπραξιών από επιτυχημένους ή άλλως πως τεχνικούς, με τη δημιουργία εταιρειών με το ανάλογο καταστατικό και οι τεχνικοί να αρχίσουν να σκέπτονται πιο επιχειρηματικά και προς το ίδιο τους το συμφέρον. Είναι θέμα αλλαγής νοοτροπίας, ένα πολύ σοβαρό θέμα που χρήζει και τη βοήθεια του Κράτους. Στο θέμα αυτό η Αρχή Βιομηχανικής Κατάρτισης θα μπορούσε να έχει ένα ηγετικό ρόλο, τόσο στην αλλαγή νοοτροπίας, όσο και σε συνεργασία με το ΚΕΒΕ/ΕΤΕΚ, να επεξηγήσει τα οφέλη αυτής της αυταπόδεικτης ανάγκης. Στο όλο θέμα δεν βοηθά και ο αναχρονιστικός νόμος του ΕΤΕΚ, που δεν επιτρέπει τη δημιουργία εταιρειών σε τεχνικά γραφεία διαφόρων ειδικοτήτων και εκεί θα πρέπει να στοχεύσουμε από την αρχή (προς τούτο η υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων θα πρέπει να το μελετήσει, ως επίσης και το ΕΤΕΚ).  

Στη «χρυσή» εποχή των ευκαιριών των ετών 1990-2000 χάσαμε, λόγω της στενοκέφαλης αυτής κατάστασης, την ευκαιρία τα τεχνικά γραφεία να επεκταθούν στην Ελλάδα και στις πρώην ανατολικές χώρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα, ελλαδικά τεχνικά γραφεία να προσπαθούν και το έχουν επιτύχει σε αρκετό βαθμό, να εισβάλουν στην ισχνή αγορά της Κύπρου και εμείς εδώ «να γυρεύουμε το λάθος». Ενώ λοιπόν διαθέτουμε πολυάριθμους νέους με διεθνή πτυχία και με μια κοσμοπολίτικη νοοτροπία, να έχουμε μια μη ικανοποιητική κατάσταση στην ανέλιξη τους, λόγω του μικρού μεγέθους του κάθε γραφείου. Εάν λάβουμε ως παράδειγμα ένα αρχιτεκτονικό γραφείο, θα μπορούσαν οι συνέταιροι να αναλάβει ο κάθε συνέταιρος ένα ξέχωρο τομέα.  

Σε μια προσπάθεια να ξεπεράσουμε ο κάθε ένας από εμάς στον τομέα του τους περιορισμούς που προέρχονται από αυτήν την νοοτροπία είμαστε της άποψης ότι:

· Να αναληφθεί μια καμπάνια προώθησης της ιδέας αυτής από την Βιομηχανική Κατάρτιση/ΚΕΒΕ/ΕΤΕΚ για τα οφέλη των κοινοπραξιών.

· Αλλαγή του νόμου του ΕΤΕΚ επί τούτου.

· Οικονομική βοήθεια που να βασίζεται σε διάφορες παραμέτρους, ανάλογα με τον συνεταιρισμό, του αριθμού των συνεταίρων και την διάρκεια του. Η προσπάθεια αυτή αποτελεί ένα μέγιστο κίνητρο. Ας συλλογιστεί κάποιος μόνο τις διαφημίσεις για τη δημιουργία του «νέου» γραφείου, τις απαραίτητες δημόσιες σχέσεις, αλλαγή γραφείου, νέα χαρτικά κλπ, ίσως μια επιχορήγηση της τάξης του 20% μέχρι το μέγιστο ποσό των €100.000 να είναι μια αρχή (ανάλογα με τα άτομα και υπό όρους), με αποπληρωμή 10 ετών και με τόκο 2% και προσωπικές εγγυήσεις.

· Φορολογικές ελαφρύνσεις για περίοδο 2-3 ετών μετά τη δημιουργία του συνεταιρισμού.

Φανταστείτε λοιπόν αγαπητοί μας αναγνώστες και απευθυνόμενοι ιδιαίτερα στους νέους, πως ένα γραφείο των 80 και πλέον ατόμων με μια τέτοια προσέγγιση, με τα νέα ταλέντα, τι μπορεί να επιτύχει, όχι τόσο στην Κύπρο ιδιαίτερα, όσο στο εξωτερικό, ενώ τέτοιου μεγέθους γραφεία ίσως να προσελκύσουν και παρόμοιους διεθνής οίκους για συμμετοχή, αυξάνοντας έτσι τον κύκλο εργασιών τους τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στις αραβικές χώρες κλπ. 

* F.R.I.C.S. – Αντώνης Λοΐζου & Συνεργάτες Λτδ – Εκτιμητές Ακινήτων, Πωλητές Ακινήτων & Διαχειριστές Έργων Ανάπτυξης

www.aloizou.com.cy

info@aloizou.com.cy