Ο λογοτέχνης Γιώργος Μολέσκης μοιράζεται μαζί μας ένα απόσπασμα απ' το ομότιτλο  βιβλίο του.

Τάκης Χατζηδημητρίου, «Κυπριακή Δημοκρατία 1959-1964: Κράτος και Παρακράτος, Αιχμάλωτοι ενός χαμένου αλυτρωτισμού» (Παπαζήσης 2021).

Σταύρος Χριστοδούλου: «Τρεις σκάλες ιστορία», εκδόσεις Καστανιώτη, 2020.

Σε κάθε κοινωνία μερικοί τύποι είναι αυτό ακριβώς που επιλέγουν να φαίνονται: Περιθωριακοί. Στην εποχή της πανδημίας λέγονται και «αντιεμβολιαστές».

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμασταν στο μεγάλο σαλόνι του σπιτιού κι εσύ καθόσουν να μελετήσεις στο παλιό μαύρο πιάνο...

Ο Λίνος Παναγή υπερασπίζεται την «στρογγυλή θεά», η οποία δεν είναι ακριβώς «το όπιο του λαού», αλλά η Μούσα που μπορεί να αποκαλύψει στον ποιητή...

Ο Ηλίας Κωνσταντίνου (1957-1995) δεν έλαβε ακόμη τη θέση που του αρμόζει στα κυπριακά γράμματα. Αυτό είναι μια γενική παραδοχή που, εν είδει αυτοκριτικής, οφείλουν...

Αυτό που πολλοί life coachers καταφέρνουν -σε αντίθεση με όσα «διδάσκουν»- είναι να δημιουργούν τύψεις για το πιο φυσικό στην ζωή του ανθρώπου: Τη λύπη.

«Εσμέ» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη σε σκηνοθεσία Μαρίνας Βρόντη. 

Ευφροσύνη Μαντά Λαζάρου: «Ένα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός», εκδόσεις Βακχικόν, 2020.