Οι ενδείξεις ότι το τυραννικό καθεστώς του Ιράν μπορεί – επιτέλους – να ανατραπεί, αυξάνονται συνεχώς με πολλές από αυτές πρώτον, να μην έχουν καταγραφεί ποτέ προηγουμένως και δεύτερον, να είναι ενδεικτικές σοβαρών για τη συνέχεια ρηγμάτων.
Κανείς βεβαίως δεν είναι σε θέση να πει αυτή τη στιγμή κάτι με σιγουριά. Αυτά τα στοιχεία και οι πληροφορίες όμως μελετούνται σε ολόκληρο τον πλανήτη δημιουργώντας την εικόνα ότι η ανατροπή είναι πιο κοντά από ποτέ.
Η πρώτη ένδειξη είναι, όχι μόνο ο ρυθμός αλλά και η επί του χάρτη εξάπλωση της εξέγερσης των Ιρανών. Σήμερα, σύμφωνα με αξιόπιστων οργανώσεων και δικτύων παρακολούθησης, εντός και εκτός της χώρας υπήρξαν συγκεντρώσεις σε 222 διαφορετικά σημεία, σε 78 πόλεις και στις 26 από τις 31 επαρχίες του Ιράν.
Οι αριθμοί είναι πρωτοφανείς και παραπέμπουν σε μαζική εξέγερση η οποία φαίνεται να γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ελεγχθεί σε τόσες πολλές πόλεις ταυτόχρονα και, σίγουρα, όχι κεντρικά από την Τεχεράνη. Το καθεστώς μπορεί να μην πέσει αμέσως όπως έγινε στη Συρία, τον άλλοτε εντολοδόχο του, ωστόσο, ο φόβος των Αρχών είναι οι αποσκιρτήσεις από τις δυνάμεις ασφαλείας όσο οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και βεβαίως αυξάνοντα.
Η δεύτερη είναι η πολιτική εικόνα. Καταγράφεται μια διάσταση θέσεων πρωτοφανής για τα δεδομένα της χώρας, ανάμεσα στον Αγιατολάχ Αλί Χαμενέι και τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν. Την ώρα που ο πρώτος είναι άτεγκτος, παρουσιάζει τους διαδηλωτές ως «εχθρούς» και «ταραξίες» και ζητά μηδενική ανοχή, ο δεύτερος μιλά για ανάγκη «υπεύθυνης» διαχείρισης και αναγνωρίζει ότι η κοινωνία πιέζεται, αν και το περιορίζει μόνο στα της οικονομίας.
Η αλήθεια βέβαια είναι πως κάθε άλλο παρά αφορά την οικονομία και μόνο. Η οικονομία η οποία βρίσκεται υπό πλήρη κατάρρευση είναι ένα από τους βασικότερους, ίσως και ο βασικότερος λόγος της εξέγερσης του κόσμου, ωστόσο, η καταπίεση, οι εκτελέσεις, το αλόγιστο πέταμα των πόρων του λαού στη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και κατασκευή πυραύλων και άλλου οπλισμού, όπως και η εμμονή με το πυρηνικό πρόγραμμα η οποία έκανε τη χώρα τελεσιδίκως παρία της ανθρωπότητας δοκιμάζουν εδώ και χρόνια τις αντοχές των Ιρανών η υπομονή των οποίων έχει εξαντληθεί. Για την ακρίβεια και πολύ κράτησε.
Η τρίτη ένδειξη είναι σύνθεση. Αυτή τη φορά δεν μιλάμε μόνο για φοιτητές και νέους οι οποίοι εδώ και χρόνια νιώθουν όχι μόνο ότι δεν έχουν μέλλον αλλά και ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια. Δεν είναι μόνο οι γυναίκες οι οποίες καταπιέζονται όσο κανείς άλλος στη χώρα με την παρανοϊκή εμμονή του τσαντόρ και της μαντίλας. Αυτή τη φορά, υπάρχει καθολικότητα.
Από τους εμπόρους στα παζάρια που οργανώθηκαν και αρνούνται να ανοίξουν, τα υπόλοιπα καταστήματα και ότι απέμεινε από επιχειρήσεις να τους ακολουθούν, μέχρι τις συντεχνίες και άλλα οργανωμένα σύνολα και βεβαίως, τους φοιτητές, τις γυναίκες και εκπροσώπους ομάδων από ολόκληρη το κοινωνικό φάσμα. Αυτό είναι που ενδέχεται να κάνει τη διαφορά καθώς σε μικρότερες πόλεις, σε προηγούμενες κοινοτοποιήσεις όπως και σήμερα, δεν υπάρχουν πανεπιστήμια και οι νέοι είναι πιο εύκολο να ταυτοποιηθούν και άρα πιο δύσκολο να αντιδράσουν. Εκτός εάν είναι κι άλλοι εκεί – και είναι παντού πια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, το Ιράν είναι μια χώρα με αξιόλογο επίπεδο μόρφωσης ειδικά στα αστικά κέντρα, δεν είναι Άραβες αλλά Πέρσες και κουβαλούν μαζί τους έναν λαμπρό πολιτισμό και ένα ένδοξο παρελθόν αλλά, ακόμα κι αν μιλάμε για το ισλάμ, δίνουν μια τελείως διαφορετική ερμηνεία στη τζιχάντ, ερμηνεύοντας την ως εσωτερική διεργασία. Ο μόνος ο οποίος δικαιούται να κηρύξει τζιχάντ είναι ο 12ος προφήτης τους τον οποίο περιμένουν. Και θα περιμένουν για πολύ ακόμα. Στο παρελθόν βέβαια, διάφοροι Σιίτες θρησκευτικοί ηγέτες κήρυξαν τζιχάντ επικαλούμενοι την εξαίρεση στην απαγόρευσή της για τζιχάντ: όταν γίνεται για άμυνα.
Συνεπώς πέρα από το κομμάτι, το μεγάλο σίγουρα κομμάτι, εκείνων οι οποίοι, όντας θρήσκοι και θρησκόληπτοι ακολουθούν με ζήλος τον Χομεϊνισμό, εκατομμύρια ανθρώπων στο Ιράν, δεν θεωρούν ότι αυτός είναι ο δρόμος. Θεολογικά ή άλλως πώς. Πολλοί δε Ιρανοί έχουν λογικά σοκαριστεί από τα περί Plan B του Χαμενέι για να την κοπανήσει εάν σφίξουν τα πράγματα.
Οι διαμαρτυρίες του καθεστώτος για τις εξωτερικές πιέσεις; Είναι ορθότατες. Ο έξω κόσμος έχει κουραστεί από αυτό το κτηνώδες και μοχθηρό καθεστώς και μετά χαράς θα το έβλεπε να πηγαίνει στον αγύριστο. Εξαιρουμένων βέβαια των υπολοίπων της συμμορίας του σκότους υπό την Κίνα από τον Πούτλερ μέχρι τον Κιμ. Η οποία Κίνα δεν βοήθησε το Ιράν την περασμένη φορά και δεν θα το βοηθήσει τώρα ειδικά που χάνει την αξία του. Κάθε λοιπόν προειδοποίηση του Τραμπ για χτύπημα αυξάνει τους κραδασμούς. Όπως και το επόμενο…
Εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι για την τύχη των μουλάδων είναι η Βενεζουέλα. Με τη χώρα να τίθεται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, το Ιράν χάνει το μεγάλο του πλυντήριο τώρα το ξέπλυμα γίνεται απείρως δυσκολότερο όπως και η παράκαμψη των διεθνών κυρώσεων.
Όλα τα πιο πάνω, συνθέτουν μια εικόνα πτώσης του καθεστώτος. Εάν επιβιώσει και φορτωθούν όλα στο Χαμενέι για να περάσει το Ιράν μια πολύ πιο κοσμική δικτατορία; Είναι πολύ πιθανόν.
Τα επόμενα 24ωρα θα κρίνουν, πολλά.
