Το χθεσινό κείμενο και η υπενθύμιση της δήλωσης του αξέχαστου Αμερικανού δημοσιογράφου, David Halberstam, ότι «είχε μια υπέροχη ζωή στη δημοσιογραφία που του έδωσε όλα όσα ήθελε και είναι ευτυχισμένος που ήταν ρεπόρτερ», με…παραπέμπει στην πρώτη Κύπρια δημοσιογράφο, τη Μαρούλα Βιολάρη Ιακωβίδου, που ανήκει στην ίδια γενιά μετον Halberstam, γεννημένη το 1937. «Η δημοσιογραφία μου έδωσε το ωραίο ταξίδι, το συναρπαστικό ταξίδι που αν ξαναγεννιόμουν θα το ξανάκανα», μου είπε σε συνέντευξη που της πήρα πριν λίγους μήνες με αφορμή την τιμητική εκδήλωση για τα 70χρονα της στη δημοσιογραφία, που οργάνωσε η Ένωση Συντακτών Κύπρου. Η κυρία Βιολάρη-Ιακωβίδου μπήκε στο δημοσιογραφικό επάγγελμα το καλοκαίρι του 1955 πριν ακόμα συμπληρώσει τα 18 της χρόνια, μια μέρα μετά την αποφοίτηση της με άριστα από το Παγκύπριο Γυμνάσιο.
Τη χαλκέντερη δημοσιογραφική γενιά των συναδέλφων που γεννήθηκαν οι περισσότεροι τη δεκαετία 1930 και άρχισαν ουσιαστικά την επαγγελματική τους διαδρομή με τη δημοσιογραφική κάλυψη του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59, τίμησε το 2011 η Κυπριακή Βουλή – μεταξύ αυτών τον Φάνο Κωνσταντινίδη, τον Ανδρέα Χατζήπαπα, τον Γιώργο Λεωνίδα και τον Άλεξ Ευθυβούλου (γενν.1927). «Ήσασταν οι πρώτοι που ζήσατε τις αγωνίες και τις λαχτάρες της νεογέννητης τότε Δημοκρατίας μας. Ήσασταν εκεί κατά την κρίσιμη δεκαετία του 1960, ήσασταν εκεί όταν έγινε η τουρκική εισβολή, εκεί και σε κάθε προσπάθεια για λύση του Κυπριακού, εκεί κι όταν μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση», είχε αναφέρει ο τότε πρόεδρος της Βουλής, Μάριος Καρογιάν.
«Οι άνθρωποι που σήμερα η Βουλή τιμά, μπορούν κάλλιστα να αποκληθούν ως οι πλέον αυθεντικοί αφηγητές των γεγονότων και των εξελίξεων που στάμπαραν την ιστορία της Κύπρου το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα, αφού βίωσαν κορυφαία γεγονότα του τόπου μας και έγιναν με την πένα τους καταγεγραμμένοι μάρτυρες αυτών των συμβάντων», είχε πει σε ομιλία του στην εκδήλωση ο τότε πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών, Αντώνης Μακρίδης. Πρόσθεσε ότι «σε όσα πανεπιστήμια κι αν φοιτήσεις, όσα βιβλία κι αν διαβάσεις, αυτά που θα αποκομίσεις θα υπολείπονται σε βάρος και αξία, των εμπειριών ενός ήδη μπαρουτοκαπνισμένου δημοσιογράφου. Η πείρα είναι καλύτερη απ’ όλους τους καθηγητές μαζί».
Βέβαια, η πείρα στην οποία αναφέρθηκε ο Αντώνης Μακρίδης περιλαμβάνει αμέτρητα μερόνυχτα αγωνίας, άγχους και ψυχοσωματικής εξουθένωσης, έστω και ως παρατηρητές ενός χώρου καθηλωμένου από κομματικό πάθος, παραταξιακό φανατισμό, δικοινοτικό μίσος, τρόμο του θανάτου, ξεσπιτωμό και προσφυγοποίηση των ανθρώπων. Γιατί οι παλιοί αυτοί συνάδελφοι, πέρα από «αυτόπτες μάρτυρες» και «αυθεντικοί αφηγητές» ηρωικών πράξεων, ήταν εκείνοι που απορρόφησαν όλη την τοξικότητα μιας ταραγμένης εποχής.
