Καλημέρα μάμμα, κοιμάσαι ακόμα; Έφερα σου φρέσκα γιασεμιά να μυρίσει η κάμαρη. Σήμερα το πρωί η υγρασία και η αφρικανική σκόνη σκέπασε την πόλη, τόσο που δεν βλέπαμε ούτε τη θάλασσα, ούτε τους πύργους στο παραλιακό μέτωπο. Ήταν σαν να έγινε ένα θαύμα και αυτοί εξαφανίστηκαν. Η πόλη ήταν όπως ήταν παλιά με τα χαμηλά της σπίτια. Εσύ δεν πρόλαβες τους πύργους, αφού κοιμάσαι τόσα χρόνια τώρα.

Οι γιατροί μιλούν με ιατρικούς όρους, λένε πως δεν ακούεις, ούτε αισθάνεσαι και οι νοσοκόμες πως δεν χρειάζεται να περνώ καθημερινά να σε βλέπω. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι και δική μου ανάγκη, να κρατήσω το χέρι σου στο δικό μου, το γνώριμο χέρι που παλιά με κρατούσε και με έπαιρνε στο σχολείο ή στο μπαλέτο. Το νιώθω ζεστό μες στο δικό μου μαζί και τον παλμό σου, ενώ σου κάνω εντριβές με κρέμα γαρδένιας. Πλένω το πρόσωπο σου και τα μάτια με ροδόσταμα, χτενίζω τα μαλλιά σου και σου μιλώ.

Βάζω και μουσική στο κινητό μου, “Alexa, play: Fly me to the Moon”, ξέρω πως σου αρέσει o Frank Sinatra, όπως η μουσική και ο χορός. Κρίμα που δεν μπορείς να βλέπεις την εγγονή σου την Όλγα να χορεύει μπαλέτο στην Όπερα Wrocławska στην Πολωνία ή στη Λυρική Αθηνών.

Η μάμμα κοιμάται και ξεκουράζεται γαλήνια, σ’ ένα ύπνο δίχως όνειρα ή εφιάλτες. Αναπνέει σταθερά, στα φρέσκα μυρωδάτα σεντόνια, χορτάτη από τον ορό που τη θρέφει. Μα δεν γεύεται το πλέον το αγαπημένο της καρπούζι, ούτε θα μας ξαναφτιάξει τα αγαπημένα μας φαγητά να μυρίσει η κουζίνα, όπως έκανε όταν ήμασταν παιδιά με τον Γιώργο και τον Τάσο. Ούτε τα δικά μου φαγιά μπορεί να δοκιμάσει, μερικά είναι από δικές της συνταγές.

Καλημέρα μάμμα, τα πρωτοβρόχια σήμερα. Άνοιξαν επιτέλους οι ουρανοί. Άνοιξα το παράθυρο να μυριστείς το βρεμένο χώμα που μοσχομυρίζει. Άνθισαν κι οι οκτωβρούδες, έβαλα σου στο βάζο δίπλα σου. Τα αγαπημένα σου χρώματα.

Ευτυχώς δεν θα μάθεις ποτέ πως ο Τάσος δίνει μάχη τώρα για τη ζωή του. Νομίζω πως δεν θα άντεχες τον Γολγοθά που περνά για να κρατηθεί στη ζωή και ίσως γι’ αυτό ο θεός ή μια ανώτερη δύναμη σου έστειλε το εγκεφαλικό για να ξεκουραστείς επιτέλους, δίχως πόνο και έγνοιες. Όλη τη ζωή σου έτρεχες, εργαζόσουν, είχες το σπίτι, τα παιδιά και μετά για τα εγγόνια σου να νοιαστείς. Ξεκουράσου τώρα, καιρός να σε φροντίσουμε εμείς.

Καλά Χριστούγεννα μάμμα, τα φωτάκια στο κυπαρισσάκι αναβοσβήνουν και μυρίζει το δωμάτιο. Σου έφερα λίγα μελομακάρονα και κουραμπιέδες έτσι να μυρίσει η κάμαρη, δική σου συνταγή, να μου πεις αν τα πέτυχα. Θα έρθουν το μεσημέρι τα αδέλφια, τα εγγόνια σου, ξέρεις οι ίδιοι που έρχονται κάθε Χριστούγεννα. Μόνο εσύ λείπεις πλέον κάθε χρόνο από το τραπέζι. Φεύγω τώρα και θα ’ρθούμε αύριο με τα παιδιά να σου ευχηθούν κι αυτά. Θυμάσαι που στολίζαμε κάθε Χριστούγεννα ένα αληθινό κυπαρισσάκι; Mετά ήταν της μόδας τα πλαστικά και ήμασταν τόσο περήφανοι που μας έφερε ένα τέτοιο ο παπάς.

«Εδώ Λεμεσός, στο τρελό σας προσκαλούμε Καρναβάλι» ανοίγω το παράθυρο, περνά ο ντελάλης και ανακοινώνει το πρόγραμμα του φετινού καρναβαλιού. Πόσο σου άρεσε το Καρναβάλι, οι χοροί και οι παρελάσεις που μας έπαιρνες. Πήρα τον παπά και τον άφησα στην Πλατεία Ηρώων σήμερα να πιει καφέ με τους φίλους του στο Σωματείο ΑΡΗΣ. Πάω δουλειά τώρα, θα τον πιάσω όταν σχολάσω.

Πέρασε η Σαρακοστή και μπήκαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα. Έφερα σου ανθούς της κιτρομηλιάς. «Η μάμμα σου δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, άδικα της μιλάς κόρη μου τζαι χάνεις τον τζαιρό σου» μου είπαν και σήμερα οι νοσηλεύτριες. Η μάμμα όμως αισθάνεται την παρουσία μου κι εγώ τη δική της, ανακτώντας χρόνο, νιώθοντας τον παλμό και την ανάσα της. Η αγάπη όπως και οι μυρωδιές περνούν ανεπαίσθητα από το είναι μου στο δικό της. Γινόμαστε ένα, όπως όταν ήμουν έμβρυο και με κουβαλούσε μέσα της. Ούτε εγώ καταλάβαινα τότε μα την ένιωθα, την αγαπούσα και μ’ αγαπούσε πριν ακόμη γεννηθώ. Κι εγώ θα την αγαπώ ακόμη και όταν μια μέρα θα σταματήσει η καρδιά της και δεν θα ’ναι πια μια ωραία κοιμωμένη, στο δωμάτιο αυτού του νοσηλευτηρίου.

Στη ζωή μόνο η αγάπη μένει και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους αγαπημένους μας. Τίποτε άλλο. Φεύγω τώρα, πάω εκκλησία ν’ ακούσω το Τροπάριο της Κασσιανής.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση!

dena.toumazi@gmail.com